Informacja o ustawie z dnia 2 grudnia  2016 r. o ratyfikacji
Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniającej Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego,
podpisanej w Warszawie dnia 9 lipca 2016 r.

Umowa podlegająca ratyfikacji jest umową ramową, która regulować ma funkcjonowanie międzynarodowych dowództw wojskowych lub organizacji o statusie międzynarodowych dowództw wojskowych NATO, zarówno istniejących, jak i tworzonych w przyszłości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
Z inicjatywą zawarcia Umowy wystąpiło NATO. Umowy tego typu zawierane są przez Dowództwa Sojusznicze, tj. Dowództwo Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji (HQ SACT) oraz Naczelne Dowództwo Sojuszniczych Sił Zbrojnych wEuropie (SHAPE) z państwami zainteresowanymi utworzeniem na swoim terytorium międzynarodowych dowództw lub organizacji wojskowych, powoływanych przez Radę Północnoatlantycką. Do tej pory podobne umowy zawarły m.in. Albania, Estonia, Hiszpania, Litwa, Łotwa, Niemcy, Norwegia, Portugalia, Rumunia oraz Turcja. Szereg innych państw członkowskich (w tym Węgry, Czechy oraz Słowacja) prowadzi obecnie negocjacje w tej sprawie.
Projektowana Umowa uprości i przyspieszy proces tworzenia dowództw NATO i innych elementów sojuszniczej struktury sił na terytorium Polski. Jej wejście w życie pozwoli uniknąć długotrwałych negocjacji, które dotychczas musiały być prowadzone oddzielnie dla każdej nowej struktury sojuszniczej dyslokowanej na naszym terytorium. Zasadniczym celem Umowy jest zapewnienie standaryzacji funkcjonowania dowództw wojskowych NATO w ramach poszczególnych państw członkowskich Sojuszu. Umowa zawiera postanowienia uszczegóławiające przepisy zawarte w Umowie NATO SOFA (Umowa między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotycząca statusu ich sił zbrojnych, sporządzona w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.) i w Protokole Paryskim oraz zastąpi postanowienia innych umów międzynarodowych związanych z funkcjonowaniem NATO w Polsce.
W umowie ustalono m.in. definicję członka rodziny członka personelu dowództwa – z wyłączeniem z jej zakresu zastosowania osób posiadających obywatelstwo polskie lub zamieszkałych na stałe na terytorium RP, ponieważ Protokół Paryski nie różnicuje członków rodziny pod względem obywatelstwa. Wprowadzono definicję członka rodziny wykonawcy kontraktowego – zróżnicowanie definicji wynika z tego, że w przypadku członków rodziny wykonawców kontraktowych (innych niż małżonkowie lub dzieci będące na utrzymaniu), ich status będzie każdorazowo potwierdzany przez państwo, którego obywatelem jest dana osoba, i przedstawiany do potwierdzenia przez władze polskie. Wprowadzono w Umowie ogólną zasadę dotyczącą rozróżnienia niektórych zasad związanych z działalnością dowództw międzynarodowych finansowanych z budżetu międzynarodowego NATO oraz tych z nich, których działalność finansowana jest przez państwa współtworzące dane dowództwo.
W sytuacji, w której Rada Północnoatlantycka podejmie decyzję o przydzieleniu personelu danej organizacji międzynarodowej, pozarządowej lub też międzynarodowego trybunału do dowództwa międzynarodowego, a status tego personelu nie został uregulowany odrębnymi umowami lub porozumieniami, Polska będzie mogła zadecydować o zastosowaniu w stosunku do tego personelu postanowień Umowy. Tego typu decyzja dotyczy obszaru właściwości kilku ministrów (w szczególności MF, MSZ i MON), dlatego też za optymalne można przyjąć rozwiązanie, w którym decyzja ta będzie podejmowana w formie uchwały przez Radę Ministrów (na wniosek MON). Przepis ten pozwala na uniknięcie konieczności zawierania odrębnej umowy w przypadku pilnej potrzeby operacyjnej uzasadniającej oddelegowanie przedstawicieli tych organizacji do dowództw międzynarodowych.
W Umowie wprowadzono zobowiązanie strony polskiej do wydawania stosownych dokumentów wizowych wówczas, gdy jest to niezbędne, co państwo wysyłające potwierdzi stosownym wnioskiem. Rzeczpospolita Polska zachowuje możliwość odmowy wydania wizy m.in. w przypadku braku spełnienia warunków dla wydania wizy Schengen, określonych we Wspólnotowym Kodeksie Wizowym. W Umowie znalazło się zobowiązanie Polski do umieszczenia dowództw sojuszniczych znajdujących się na jej terytorium w rejestrze organizacji międzynarodowych reprezentowanych w RP, a także do wydawania wszystkim członkom Dowództwa Sojuszniczego niebędącym obywatelami RP oraz członkom ich rodzin dokumentów potwierdzających ich status. 
W odniesieniu do Międzynarodowych Pracowników Cywilnych NATO wprowadzono zasadę, zgodnie z którą zasady i warunki ich zatrudnienia regulowane są wyłącznie przez przepisy NATO oraz postanowienia umowy o pracę. Spory związane z takim stosunkiem pracy będą rozstrzygane przez władze NATO, zgodnie z właściwymi przepisami zatwierdzonymi przez Radę Północnoatlantycką i z wyłączeniem możliwości rozstrzygania tego typu sporów przez krajowy sąd, trybunał lub inne gremium powołane do rozstrzygania sporów pracowniczych. Obecny system rozstrzygania sporów pracowniczych przez NATO zapewnia w pełni dostęp do skutecznego środka ochrony praw pracowniczych, co podkreślił Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 2006 r. w którym stwierdzono, że mechanizm rozstrzygania sporów pracowniczych w NATO spełnia przesłanki prawa do rzetelnego procesu sądowego określone w art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W kwestii pracowników kontraktowych, obowiązujące w NATO przepisy dotyczące zawierania umów o dzieło lub o świadczenie usług wskazują na zasadę preferencyjnego traktowania wykonawców z państw członkowskich Sojuszu. Regulacje te nie wykluczają jednak możliwości zawarcia umowy z wykonawcą kontraktowym spoza NATO w sytuacji, gdy jest to uzasadnione szczególnymi względami operacyjnymi. Wprowadzono zasadę, zgodnie z którą wykonawcy kontraktowi będą mogli wwieźć bezcłowo swoje rzeczy osobiste i meble, z których będą korzystać przez czas realizacji kontraktu na rzecz NATO.
Suwerennym uprawnieniem RP pozostaje sprawdzenie pracowników będących wykonawcami kontraktowymi oraz członków ich rodzin, pod względem zagrożenia obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. 
Rozróżniono w Umowie zasadę dotyczącą wyłączenia stosowania polskich przepisów egzekucyjnych w odniesieniu do środków finansowych pochodzących z budżetu międzynarodowego NATO od zasady dotyczącej udzielenia gwarancji dla tych środków zgromadzonych na rachunku bankowym, której wysokość określana jest zgodnie z przepisami krajowymi. Wprowadzono możliwość zakupu w kantynach Dowództwa przez jego personel oraz członków rodzin (włączając w to obywateli polskich) towarów zwolnionych z ceł i podatków. Zakup towarów racjonowanych, takich jak alkohol lub tytoń, odbywać się będzie na podstawie limitów uzgodnionych wspólnie przez Rząd RP oraz Dowództwo Sojusznicze. Strona natowska wielokrotnie podkreślała w trakcie negocjacji, że sytuacje, w których personel Dowództwa inny niż obywatele polscy mógłby korzystać bez ograniczeń z zakupów w kantynach, podczas gdy obywatele polscy pozbawieni byliby takiej możliwości (tzn. mogliby kupić te same produkty, jednak opodatkowane), byłyby dyskryminujące.
Projektowane przepisy zakładają, w odniesieniu do zwolnień podatkowych dla uprawnionych członków Dowództwa, wprowadzenie zamkniętego katalogu towarów i usług, które nie podlegają zwolnieniu. Na wniosek strony polskiej zlikwidowana została możliwość zbywania pojazdów zwolnionych z ceł i podatków po upływie trzech lat od ich wwiezienia lub nabycia. Jednocześnie wprowadzono przepis przejściowy, który zakłada możliwość zbywania pojazdów wwiezionych lub nabytych na dotychczasowych zasadach (tj. przez personel dowództw dotychczas funkcjonujących na terytorium RP) przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie Umowy. Wprowadzony został także przepis kodyfikujący powszechnie funkcjonujący zwyczaj, który zakłada możliwość przekazywania przez osoby uprawnione prezentów o niskiej wartości, nie narażając darczyńcy ani też osoby obdarowanej na niekorzystne konsekwencje z tego tytułu.
W kwestiach zdrowotnych przyjęto ogólną zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za koszty udzielonych świadczeń medycznych spoczywa na świadczeniobiorcy i będzie ona realizowana zgodnie z prawem Państwa Wysyłającego (w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia) lub stosownymi umowami dwustronnymi zawartymi przez RP oraz Państwo Wysyłające.
Przyjęto, że ewentualne zwolnienia od przepisów dotyczących budowy, konstrukcji i urządzeń, z uwzględnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz ochrony środowiska dla oficjalnych pojazdów samochodowych i przyczep Dowództwa Sojuszniczego dokonywane będą zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie polskim. Wprowadzono możliwość przeprowadzania badań technicznych pojazdów oficjalnych dowództwa sojuszniczego w stacjach kontroli pojazdów znajdujących się w obiektach jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ewentualnego ustanawiania przez Dowództwo własnych stacji kontroli pojazdów.
Dowództwa międzynarodowe korzystają z przywilejów i immunitetów charakterystycznych dla organizacji międzynarodowych (zwolnienia podatkowe, nietykalność archiwów i dokumentów, immunitet jurysdykcyjny dowódców). Przysługuje im także podmiotowość prawna na gruncie prawa międzynarodowego – dlatego też obecna Umowa zawarta została przez Rząd RP oraz dwa naczelne dowództwa NATO – SHAPE i HQ SACT. Zakres przywilejów, o których mowa w Umowie, odzwierciedla funkcjonującą w prawie międzynarodowym zasadę, zgodnie z którą organizacji międzynarodowej przysługują przywileje i immunitety niezbędne do niezależnej realizacji celów, dla których została powołana, a państwo przyjmujące nie powinno czerpać dochodów z tytułu obecności organizacji międzynarodowej na jego terytorium. Organizacji międzynarodowej przysługuje autonomia określania własnych wewnętrznych zasad funkcjonowania, włączając w to wykorzystywanie przyznanych jej zwolnień podatkowych i celnych na racjonalnie pojmowane potrzeby własnego personelu, o ile pozostają zgodne z celami działalności organizacji.