Informacja w sprawie ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw
Celem ustawy jest odciążenie nauki i szkolnictwa wyższego od nadmiernych obowiązków o charakterze biurokratycznym, zarówno w kontekście działalności naukowej i dydaktycznej uczelni, jak i wykonywania zadań o charakterze organizacyjnym lub zarządczym. Ustawa znosi część obowiązków sprawozdawczych i informacyjnych, związanych z koniecznością przedkładania oświadczeń, a także stosowania skomplikowanych procedur dotyczących działalności uczelni. Ustawa zawiera również zmiany o charakterze porządkującym, wynikające z doświadczeń w stosowaniu niektórych przepisów z zakresu nauki i szkolnictwa wyższego oraz zapewniające spójność w obrębie tych unormowań.
Szczegółowe rozwiązania ustawy dotyczą m.in.:
1)	uchylenia przepisów związanych z możliwością limitowania w uczelni miejsc dla osób podejmujących studia na kolejnym kierunku studiów stacjonarnych w uczelni publicznej;
2)	uchylenia przepisów dotyczące ograniczenia możliwości prowadzenia przez uczelnię studiów podyplomowych jedynie w zakresie obszaru kształcenia, z którym związany jest co najmniej jeden kierunek studiów prowadzony przez uczelnię, a gdy program studiów podyplomowych wykracza poza zakres obszaru kształcenia, z którym związany jest co najmniej jeden kierunek studiów, do prowadzenia tych studiów za zgodą ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, wydawaną po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego;
3)	umożliwienia osobom zainteresowanym, w tym studentom, uzyskania bezpośredniego dostępu do aktualnych przepisów wewnętrznych uczelni dotyczących organizacji kształcenia, uchwał w sprawie przyjęcia lub zmiany statutu, przyjęcia lub zmiany regulaminu studiów lub studiów doktoranckich, zasad i trybu przyjmowania na studia i studia doktoranckie. Ustawa wprowadza mechanizm polegający na zamieszczaniu uchwał na stronie internetowej uczelni;
4)	stworzenia wyraźnej podstawy prawnej dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do realizowania w trybie pozakonkursowym, o którym mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020, projektów na rzecz podniesienia poziomu wiedzy w zakresie szkolnictwa wyższego dofinansowywanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;
5)	zmiany składu konwentu uczelni publicznej, w tym również uczelni publicznej zawodowej, do którego wejdą przedstawiciele otoczenia społeczno-gospodarczego uczelni i samorządu terytorialnego, stanowiący nie mniej niż połowę składu konwentu, oraz przedstawiciele uczelni;
6)	doprecyzowaniu i uzupełnieniu przepisów regulujących materię tzw. programu naprawczego opracowywanego przez uczelnię publiczną;
7)	w zakresie odnoszącym się do zatrudniania na stanowiskach profesora nadzwyczajnego i wizytującego osób, które nie spełniają wymogów określonych w art. 114 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, wprowadzenia ułatwienia poprzez uchylenie przesłanki umożliwiającej zatrudnianie na ww. stanowiskach osób, pod warunkiem uzyskania stopnia naukowego doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i kierowania, przez co najmniej pięć lat, samodzielnie zespołami badawczymi w innym państwie oraz posiadania znaczących osiągnięć naukowych;
8)	ułatwień w zakresie tzw. awansów stanowiskowych, ułatwień w podejmowaniu zatrudnienia w placówkach oświatowych przez nauczycieli akademickich, zmiany częstotliwości dokonywania ocen okresowych; 
9)	dodania regulacji, zgodnie z którą liczba uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, którym przyznano stypendium doktoranckie, nie może być mniejsza niż 50% liczby uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich ogółem. Ponadto, ustawa stanowi, że w jednostce organizacyjnej uczelni oraz w jednostce naukowej, liczba uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich nie może być mniejsza od liczby uczestników niestacjonarnych studiów doktoranckich;
10)	wyeliminowaniu przepisu stanowiącego, że Polska Komisja Akredytacyjna z urzędu ocenia jakość kształcenia na danym kierunku studiów, a także spełnianie warunków prowadzenia studiów;
11)	usunięcia upoważnień do uregulowania w drodze rozporządzenia: warunków, jakie musi spełniać opis kwalifikacji pierwszego i drugiego stopnia, Krajowych Ram Kwalifikacji dla Szkolnictwa Wyższego, opisu efektów kształcenia dla obszarów kształcenia i  wzorcowych efektów kształcenia dla wybranych kierunków studiów; 
12)	określenia w sposób ogólny w ustawie zakresu kompetencji Polskiej Komisji Akredytacyjnej w odniesieniu do przeprowadzania oceny programowej;
13)	wyeliminowaniu regulacji umożliwiających Polskiej Komisji Akredytacyjnej dokonywanie oceny instytucjonalnej uczelni.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2016 r., z wyjątkiem:
1) art. 1 pkt 10 lit. a i b oraz pkt 21, 32 i 34,
2)	 art. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2,
3)	 art. 4 pkt 8
    – które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.