Informacja dotycząca ustawy z dnia  20 marca  2015 r. o ratyfikacji  Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych dnia 7 października 2014 r. w Warszawie. 
W dniu 28 marca 2010 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki została przyjęta ustawa o ujawnianiu informacji o rachunkach zagranicznych dla celów podatkowych (Foreign Account Tax Compliance Act – FATCA).  Celem FATCA było zobligowanie zagranicznych instytucji finansowych  (FIF) do zawierania porozumień bezpośrednio z amerykańską administracją skarbową (IRS), zobowiązujących do przekazywania do USA danych o stanach rachunków, uzyskiwanych dochodach oraz ich właścicielach, będących podatnikami tego kraju, dla celów weryfikacji prawidłowości zobowiązań podatkowych.  Intencją FATCA jest zapobieżenie wykorzystywaniu przez amerykańskich podatników zagranicznych instytucji finansowych w celu ukrywania dochodów lub tworzenia struktur agresywnego planowania podatkowego. W celu nakłonienia zagranicznych instytucji finansowych do przystępowania do porozumień z IRS ustawodawstwo FATCA wprowadza sankcje - w przypadku odmowy zawarcia porozumienia z IRS, przewidziano dla instytucji finansowych oraz osób uzyskujących dochody z USA za pośrednictwem tych instytucji, sankcję w postaci opodatkowania dochodów (przychodów) uzyskiwanych ze źródeł w USA podatkiem w wysokości 30%. Ze względu na wysokość stawki tego podatku skutkowałby on de facto koniecznością odstąpienia przez instytucje finansowe od inwestowania na rynku amerykańskim. W celu uniknięcia obciążenia tym podatkiem, polskie instytucje finansowe (PIF) powinny zawrzeć porozumienie z IRS, w którym zobowiążą się do przekazywania stosownych informacji oraz prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z FATCA. Pierwsze informacje odnoszące się do roku 2014 i dotyczące amerykańskich klientów PIF powinny  być przekazane nie później niż do 30 września 2015 r.    Należy wskazać, iż informacje, które miałyby być przekazywane do IRS przez PIF, objęte są tajemnicą bankową. Dodatkowo,  informacje te mogą być chronione także przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, tajemnicą ubezpieczeniową w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, tajemnicą zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a w szczególnych przypadkach mogą być objęte poufnością w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. FATCA wymaga także, aby FFI, która wypłaca należności innemu FFI, która nie zawarła porozumienia z IRS, lub klientowi, który odmawia udzielenia zgody na przekazywanie swoich danych (tzw. „oporny klient”) dokonywała na rzecz IRS potrącenia 30% wypłacanych należności. Bank (lub inna instytucja finansowa/płatnicza), dokonując tego typu potrącenia, może narazić się także na zarzut nienależytego wykonania obowiązku wynikającego m.in. z ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. Ustawodawstwo polskie nie zawiera ponadto rozwiązań, które pozwalałyby instytucjom finansowym pełnić rolę 
quasi-płatnika zagranicznego podatku. 
Mając na uwadze, iż podpisanie porozumień przez instytucje finansowe bezpośrednio z IRS byłoby niezgodne z prawem UE oraz  z prawem krajowym, m.in. w sprawach przekazywania informacji objętych ochroną danych osobowych oraz tajemnicą bankową, a także pełnienia w określonych sytuacjach funkcji płatnika amerykańskiego podatku, USA zaproponowały państwom zawieranie porozumień międzyrządowych (IGA).  Celem tych porozumień jest ustalenie, iż informacje o rachunkach prowadzonych dla rezydentów podatkowych USA w zagranicznych instytucjach finansowych będą przez te instytucje zbierane i raportowane do własnej, krajowej, administracji podatkowej. Następnie byłyby one przez tę administrację przekazywane automatycznie do USA, zgodnie z procedurą i w terminach ustalonych w IGA. Podstawą prawną do realizowania automatycznej wymiany informacji byłyby odpowiednie postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub wielostronnej Konwencji z 1998 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych.
	Zawarcie porozumienia IGA z USA, z punktu widzenia polskich instytucji finansowych, wiąże się z następującymi korzyściami:
1)	USA uznają wszystkie polskie instytucje finansowe za działające zgodnie z FATCA, a zatem odstąpią od żądania pobierania 30% od kwot wypłacanych amerykańskim klientom tych instytucji finansowych lub zamykania rachunków w przypadku tzw. „opornych klientów“,
2) PFI uzyskują gwarancję działania zgodnie z przepisami prawa krajowego dotyczącego ochrony danych osobowych, tajemnic branżowych oraz (po ich wprowadzeniu) zasad przekazywania do administracji podatkowej informacji o klientach z USA,
3) wobec polskich banków oraz innych instytucji finansowych, podobnie jak w przypadku przystąpienia do indywidualnych porozumień z IRS, nie będzie miało zastosowania potrącanie dodatkowego 30% podatku ze źródeł USA.
	Główne obowiązki strony polskiej, związane z zawarciem porozumienia IGA, dotyczą:
1)	utworzenia lub dostosowania informatycznego systemu zbierania danych przekazywanych przez PIF,
2)	wprowadzenia dostosowań legislacyjnych, dotyczących m.in. udostępniania danych objętych tajemnicą bankową oraz innych tajemnic chronionych prawem związanych z funkcjonowaniem rynku finansowego i ochroną danych osobowych oraz ustalenie sankcji za nieprzestrzeganie obowiązków przez PIF,
3)	przyjęcia wobec USA zobowiązania do aktywnego wdrażania środków prawnych zapobiegających obchodzeniu przez PIF wymogów określonych porozumieniem,
4)	zaimplementowania rozwiązań określających „techniczne” zasady współpracy administracji podatkowej z PIF, zasady weryfikacji klientów PIF oraz zakres zbieranych przez PIF danych o stanach rachunków i dochodach.
Porozumienie IGA przewiduje możliwość uzyskania wzajemności w udzielaniu informacji z USA, w zakresie określonym Umową. W związku z tym, Polska uzyska dostęp na zasadzie automatycznej wymiany informacji, do danych o właścicielach, obrotach i saldach rachunków prowadzonych w USA na rzecz polskich rezydentów podatkowych.
Do chwili obecnej porozumienie międzyrządowe FATCA z USA podpisało ponad czterdzieści krajów (według stanu z  października 2014 r.), w tym, wśród państw UE, m.in.: Dania, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy i Wielka Brytania,  szereg innych państw wyraża gotowość do przyjęcia tego trybu. Rozwiązanie międzyrządowe korzystnie wpłynie na możliwość działania polskich PIF jednocześnie zgodnie z przepisami prawa krajowego oraz wymogami FATCA, a także zabezpieczy je przed podleganiem dodatkowemu opodatkowaniu od dochodów uzyskanych ze źródeł w USA. 
Komisja Europejska opublikowała stanowisko, w którym popiera działania USA w celu zapewnienia współpracy w zakresie prawa podatkowego sprzyjające stosunkom biznesowym.
Zawarcie Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA (Umowa FATCA) stanowi rozwiązanie, które w najszerszym zakresie zabezpiecza polskie instytucje finansowe przed niekorzystnymi aspektami regulacji FATCA.
Formalną podstawą do wymiany informacji określonych w Umowie FATCA będzie umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania obowiązująca w relacjach Polska – USA lub wielostronna Konwencja z 1988 r. Umowa FATCA będzie więc bazować na możliwości automatycznego przekazywania informacji, określonej w tych aktach, lecz przy rozszerzeniu zakresu tych informacji o niektóre kategorie dochodów; wprowadza ona swoisty rodzaj wytycznych dla instytucji finansowych określających sposób identyfikowania rachunków posiadanych przez amerykańskich podatników.
Umowa FATCA, oprócz głównego tekstu określającego podstawowe zasady wymiany informacji pozyskiwanych przez instytucje finansowe, obejmuje dwa załączniki (Załącznik I oraz Załącznik II) i towarzyszące Umowie Uzgodnienia Końcowe (Memorandum of Understanding).
W celu uzgodnienia technicznych aspektów związanych z wymianą informacji oraz informowaniem się o przypadkach błędów w raportowaniu, Umowa przewiduje , iż właściwe władze obydwu państw będą  się porozumiewać, w celu wypracowania odpowiednich procedur.
Umowa zawiera tzw. klauzulę wzajemności. Stanowi ona, że oba państwa wyrażają zainteresowanie osiągnięciem porównywalnego poziomu w standardzie wzajemnej automatycznej wymiany informacji. W związku z powyższym, USA wprowadzą, w określonym czasie, odpowiednie przepisy pozwalające na wymianę informacji dotyczących dochodów opodatkowanych w USA, jak również ogółu płatności dokonywanych za pośrednictwem amerykańskich instytucji finansowych, co oznacza że także Polska będzie mogła uzyskiwać informacje o rachunkach prowadzonych dla swoich rezydentów podatkowych na terenie USA.
Załącznik I określa procedury stosowane przez instytucje finansowe dla celów identyfikacji rachunków raportowanych, posiadanych przez obywateli amerykańskich i rezydentów podatkowych USA. Ze względu na wejście w życie ustawodawstwa FATCA, Załącznik I wyodrębnia oddzielne reguły weryfikacji rachunków prowadzonych przez instytucje finansowe  do dnia 30 czerwca 2014 r. oraz nowych rachunków, otwieranych po tym dniu.
W Załączniku II do Umowy FATCA określono grupy podmiotów, które będą traktowane jako zwolnieni uprawnieni odbiorcy lub jako podmioty, w stosunku do których uznaje się, iż działają zgodnie z FATCA, a także produkty finansowe, w odniesieniu do których nie ma obowiązku raportowania. Celem tego Załącznika jest nadawanie statusu współpracującej instytucji finansowej podmiotom, których działalność nie generuje ryzyka związanego z wykorzystywaniem ich przez osoby amerykańskie dla celów zatajenia przed władzami podatkowymi posiadanych zasobów oraz osiąganych dochodów. Stąd, ze względu na przedmiot działalności, raportowanie dotyczące klientów wyłączone zostało w stosunku do podmiotów rządowych, organizacji międzynarodowych, banku centralnego, funduszy emerytalnych, instytucji finansowych z lokalną bazą klientów, banków o lokalnym zasięgu działalności, instytucji finansowych prowadzących jedynie rachunki o niskiej wartości, kwalifikowanych wystawców kart kredytowych oraz niektórych podmiotów wspólnego inwestowania. Wśród produktów wyłączonych spod obowiązku raportowania znajdują się m.in. rachunki związane z oszczędzaniem emerytalnym lub inne rachunki, korzystające z udogodnień podatkowych, niektóre umowy ubezpieczenia na życie, rachunki masy spadkowej, powiernicze oraz rachunki, na których składane są depozyty sądowe.
Uzgodnienia Końcowe mają na celu ustalenie, iż samo podpisanie Umowy FATCA zagwarantuje polskim instytucjom finansowym uprzywilejowany status i niepodleganie dodatkowemu opodatkowaniu od dochodów ze źródeł w USA do czasu wejścia Umowy w życie. Ponadto, postanowienia te precyzują stosowanie Umowy FATCA w zakresie uzyskiwania przez instytucje finansowe numeru nadawanego przez amerykańską administrację skarbową, kwestię uznawania produktów IKE oraz IKZE za spełniające wymagania określone w Załączniku II, a także postanowienie umożliwiające objęcie Polski postanowieniami klauzuli największego uprzywilejowania w stosunku do Załącznika II, jeżeli USA przyznają takie szersze uprawnienie jakiemukolwiek innemu państwu.
Wejście w życie Umowy FATCA oznacza konieczność poniesienia kosztów dostosowań informatycznych przez administrację podatkową związanych z pozyskiwaniem od instytucji finansowych informacji określonych Umową oraz wymianie ich z USA. Szacuje się, iż koszt ten może odpowiadać kosztowi działań projektowych zmierzających do przygotowania polskiej administracji podatkowej do wymiany informacji zgodnie z dyrektywą 48/2003/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (w 2006 r. przyjęto na ten cel kwotę ok. 300 000 zł, jako koszt niezbędnego sprzętu oraz oprogramowania). Umowa związana jest  także  z kosztami po stronie instytucji finansowych, związanymi ze stworzeniem systemów i procedur identyfikacji amerykańskich rachunków raportowanych. Brak jest  danych na temat skali tych kosztów.
Umowa FATCA spowoduje konieczność dokonania zmian legislacyjnych. Rozstrzygnięcia legislacyjnego będą wymagały kwestie dotyczące udostępniania danych osobowych, a ponadto informacji objętych tajemnicą bankową, jak również tajemnic chronionych przepisami innych ustaw dotyczących funkcjonowania rynku finansowego. Ponadto zaimplementowania będą wymagały także przepisy o charakterze „technicznym”, określające zasady współpracy właściwych organów z uczestniczącymi w systemie instytucjami finansowymi, określające m.in. zakres przedmiotowy (katalog danych, ich strukturę, częstotliwość przekazywania) i podmiotowy (katalog podmiotów obowiązanych, wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za przekazywanie informacji do USA itp.).
Przepisy Umowy będą miały zastosowanie do organów polskiej administracji podatkowej stosujących postanowienia Umowy w stosunkach gospodarczych pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a USA. Postanowieniami umownymi związane będą również polskie instytucje finansowe, w tym w szczególności:
–	banki,
–	fundusze inwestycyjne,
–	fundusze powiernicze,
–	zakłady ubezpieczeń.