Informacja o ustawie z dnia 23 września 2016 r. o ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi o współpracy w dziedzinie zapobiegania katastrofom, klęskom żywiołowym, innym poważnym wypadkom oraz usuwania ich następstw, podpisaną w Białymstoku dnia 23 kwietnia 2015 r.
Republika Białorusi jest jedynym państwem sąsiadującym z Rzecząpospolitą Polską, z którym nie została dotychczas zawarta umowa regulująca sprawy związane z udzielaniem i przyjmowaniem pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych. Podlegająca ratyfikacji Umowa ma na celu zapewnienie mechanizmów współdziałania stron w ochronie przed klęskami żywiołowymi, katastrofami ekologicznymi i innymi poważnymi wypadkami zagrażającymi życiu i zdrowiu ludzi, mieniu lub środowisku naturalnemu. Określa ona zasady dwustronnej współpracy w dziedzinie ratownictwa i ochrony ludności i będzie miała zastosowanie w sytuacjach kryzysowych, w celu ratowania życia, zdrowia, mienia i środowiska naturalnego, kiedy upływ czasu odgrywa kluczową rolę.   
Regiony przygraniczne Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Białorusi stanowią w większości obszary o małej gęstości zaludnienia i w dużej części są pokryte lasami. Na tych terenach występuje w pewnych okresach roku wysokie zagrożenie pożarami, co może stanowić zagrożenie wywołania katastrofy ekologicznej. Podstawowymi czynnikami pozwalającymi skutecznie zwalczać te zagrożenia są szybko podejmowane, wspólne działania polskich i białoruskich służb ratowniczych. Omawiana Umowa pozwoli znacznie skrócić czas przystąpienia do działań służb ratowniczych państw obu stron w przypadku wystąpienia poważnego wypadku na terytoriach Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Białorusi, zwłaszcza w rejonach przygranicznych.
Umowa składa się z preambuły oraz 19 artykułów. Załącznikami do umowy są: wykaz dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy państwowej dla grup ratowniczych i ekspertów oraz zaświadczenie dla grupy ratowniczej lub ekspertów o udzielaniu pomocy. 
W Umowie polsko-białoruskiej uregulowano takie sprawy, jak np. jej zakres przedmiotowy, właściwe organy, odpowiedzialne za wykonywanie umowy (po stronie Rzeczypospolitej Polskiej jest to Minister Spraw Wewnętrznych), wskazane są przykładowe rodzaje form pomocy, jaka może być udzielona drugiej stronie, w szczególności przez kierowanie grup ratowniczych czy niezbędnego wyposażenia i środków pomocy. Ponadto, w Umowie opisane są inne formy współpracy miedzy jej Stronami, takie jak: doskonalenie systemów wykrywania i powiadamiania o katastrofach, wspólne projekty naukowo-badawcze, wspólne ćwiczenia czy przygotowywanie specjalistów i programów specjalistycznych.  Określono 
w niej zasady przekraczania granicy i pobytu na terytorium państwa drugiej strony, z uwzględnieniem wykazu dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy, zawartego w załączniku nr 1 do umowy oraz określono zasady przemieszczania wyposażenia i środków pomocy przez granicę państwową, które są zwolnione od cła, podatków i opłat. Z uwagi na fakt, iż wśród przewożonych środków pomocy mogą znajdować się także materiały medyczne w postaci środków odurzających i substancji psychotropowych, konieczne było uregulowanie również zasad przewożenia takich materiałów. Uregulowana została także kwestia odszkodowań związanych z udzielaniem i przyjmowaniem pomocy ratowniczej. W tym celu wprowadzono zasadę, iż w przypadku wyrządzenia szkody osobie trzeciej przez członka grupy ratowniczej drugiej strony, za szkodę odpowiada strona zwracająca się o pomoc, zgodnie z przepisami prawa, które miałyby zastosowanie w przypadku szkody wyrządzonej przez własnych ratowników, co umożliwi ewentualne dochodzenie roszczeń przez osoby pokrzywdzone przed sądami we własnym państwie. Jednocześnie strony rezygnują z wszelkich roszczeń odszkodowawczych w przypadku wyrządzenia szkody na mieniu lub środowisku oraz szkód na życiu i zdrowiu członka grupy ratowniczej. 
Ustawa  ratyfikacyjna wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.