Informacja prasowa w sprawie ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie   ustawy o prawach konsumenta, ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe

Celem ustawy jest implementacja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych, zwanej dalej „DCD”, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/771 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie (UE) 2017/2394 oraz dyrektywę 2009/22/WE oraz uchylającej dyrektywę 1999/44/WE, zwanej dalej „SGD”.  Zasadniczym celem obu dyrektyw jest ustanowienie wspólnych przepisów dotyczących niektórych wymagań w odniesieniu do umów zawartych między przedsiębiorcami a konsumentami o dostarczanie treści cyfrowych lub usług cyfrowych, w szczególności przepisów dotyczących zgodności treści cyfrowej lub usługi cyfrowej z umową, środków ochrony prawnej w przypadku braku zgodności treści cyfrowej lub usługi cyfrowej z umową lub ich niedostarczenia oraz sposobów korzystania z tych środków, oraz zmiany treści cyfrowej lub usługi cyfrowej, a także ustanowienie wspólnych przepisów dotyczących niektórych wymagań w odniesieniu do umów sprzedaży zawartych między sprzedawcą a konsumentem, w tym przepisów dotyczących zgodności towarów z umową, środków ochrony prawnej przysługujących w przypadku braku takiej zgodności, sposobów korzystania z tych środków, a także gwarancji handlowych.
W ustawie z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, zwanej dalej „u.p.k.”, wprowadza się definicje pojęć niezbędnych dla implementacji SGD i DCD, w szczególności takich jak „towar”, „usługa cyfrowa”, „towar z elementami cyfrowymi”, „środowisko cyfrowe”, „kompatybilność” i „interoperacyjność”. W przepisach u.p.k. precyzuje się także zakres zastosowania przepisów  o prawach i obowiązkach stron umów zobowiązujących do przeniesienia własności towaru, przesądzając o ich stosowaniu także do umów o dzieło będące towarem,  a także o ich stosowaniu do umów, których przedmiotem jest towar z elementami cyfrowymi (do takich umów nie znajdą zaś zastosowania przepisy u.p.k. o umowach o dostarczenie treści cyfrowej lub usługi cyfrowej). 
Ustawa skraca (z 30 do 14 dni) termin rozpatrywania reklamacji przez przedsiębiorcę. Ustawa przewiduje stosowanie dodawanych do niej przepisów, dotyczących instrumentów ochrony przysługujących konsumentom zawierającym umowy zobowiązujące do przeniesienia własności towaru oraz umowy o dostarczenie treści cyfrowej lub usługi cyfrowej, także do przypadku zawierania takich umów przez osoby fizyczne niebędące konsumentami, o ile zawierają one takie umowy jako umowy bezpośrednio związane z ich działalnością gospodarczą, ale nie posiadające dla nich charakteru zawodowego.
Ustawa dokonuje także zmiany terminologii stosowanej w u.p.k., polegające na zamianie użytych w niej wyrazów „rzecz” na wyrazy „towar”.  
W ramach implementacji dyrektywy SGD do przepisów u.p.k. ustawa wprowadza regulacje  dotyczące umów zobowiązujących do przeniesienia własności towaru na konsumenta. Ustawa przewiduje wyłączenie stosowania przepisów Kodeksu cywilnego o rękojmi do takich umów i odrębne uregulowanie tej materii w przepisach u.p.k. W przepisach u.p.k w tym celu w szczególności definiuje się zgodność towaru z umową (wskazując w tym zakresie m.in. na przydatność towaru do celu założonego przez konsumenta oraz zgodność z publicznymi zapewnieniami złożonymi przez przedsiębiorcę) oraz określa się uprawnienia konsumenta na wypadek braku takiej zgodności. Przedsiębiorca nie będzie przy tym ponosił odpowiedzialności za brak zgodności towaru z umową, jeżeli konsument został wyraźnie poinformowany, że konkretna cecha towaru odbiega od wymogów zgodności z umową określonych ustawie oraz najpóźniej w chwili zawarcia umowy wyraźnie i odrębnie zaakceptował brak konkretnej cechy towaru. 
Ustawa określa prawa konsumenta z tytułu braku zgodności towaru z umową, wprowadzając w tym zakresie „hierarchię” środków ochrony konsumenta – konsument w pierwszej kolejności będzie miał prawo domagać się przywrócenia zgodności towaru z umową przez jego naprawę lub wymianę, i dopiero w dalszej kolejności, o ile naprawa czy też wymiana okażą się m.in. nieopłacalne, konsument będzie mógł skorzystać z kolejnych uprawnień, tzn. żądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy. 
W ramach implementacji dyrektywy DCD do przepisów u.p.k. ustawa wprowadza regulacje  dotyczące umów o dostarczanie treści cyfrowej lub usługi cyfrowej. Ustawa reguluje sposób wykonania obowiązku dostarczenia treści cyfrowej lub usługi cyfrowej oraz określa uprawnienia konsumenta w razie jego niewykonania (niedostarczenie treści cyfrowej lub usługi cyfrowej pomimo wezwania do jej dostarczenia uprawnia konsumenta do odstąpienia od umowy). W przepisach u.p.k definiuje się zgodność treści cyfrowej lub usługi cyfrowej z umową oraz określa się uprawnienia konsumenta na wypadek braku takiej zgodności – w sposób, co do zasady, analogiczny jak w przypadku jednocześnie dodawanych do u.p.k. przepisów dotyczących zgodności z umową dostarczanego konsumentowi towaru, wprowadzanych w celu implementacji dyrektywy SGD (wprowadzone w tym zakresie odstępstwa wynikają jedynie ze specyfiki treści cyfrowych i usług cyfrowych, mających charakter odmienny od dostawy towarów regulowanej w dyrektywie SGD). Uprawnieniami konsumenta w przypadku braku zgodności treści cyfrowej lub usługi cyfrowej z umową będzie prawo konsumenta do doprowadzenia treści cyfrowej lub usługi cyfrowej do zgodności z umową, a w dalszej kolejności możliwość złożenia oświadczenia o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy. Konsument będzie miał jednak prawo do natychmiastowego żądania  obniżenia ceny lub do natychmiastowego odstąpienia od umowy, jeżeli oczywistym będzie, że przedsiębiorca nie doprowadzi treści cyfrowej lub usługi cyfrowej do zgodności z umową w rozsądnym terminie lub bez poważnych niedogodności dla konsumenta, lub jeżeli brak zgodności z umową treści cyfrowej lub usługi cyfrowej będzie miał charakter istotny. Przedsiębiorca będzie mógł zaś żądać zwrotu nośnika materialnego, na którym dostarczał treść cyfrową.  
Ustawa wprowadza także zmiany w Kodeksie cywilnym (KC), polegające, co do zasady, na usunięciu z przepisów KC o rękojmi przy sprzedaży rzeczy ruchomych odrębności dotyczących umów zawieranych z konsumentami, które wobec wprowadzanego w u.p.k. wyłączenia stosowania przepisów KC dotyczących rękojmi w stosunku do konsumentów stają się bezprzedmiotowe. Ponadto z przepisów KC usuwa się błędne z punktu widzenia  SGD utożsamianie niezgodności rzeczy z umową wyłącznie z jej wadą fizyczną i rozciąga się to pojęcie również na wady prawne rzeczy. 
Zmiany wprowadzane w ustawie – Prawo prywatne międzynarodowe polegają na uchyleniu przepisu odwołującego się do nieobowiązującej dyrektywy 1999/44/WE. 
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.