Informacja o ustawie z dnia 29 września 2022 r. o ratyfikacji Porozumienia między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii o wygaśnięciu skutków prawnych artykułu 11 ustęp 3 Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Austrii w sprawie popierania i ochrony inwestycji, sporządzonej w Wiedniu dnia 24 listopada 1988 r. 
Celem ustawy jest wyrażenie zgody Parlamentu na dokonanie przez Prezydenta RP ratyfikacji Porozumienia między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii o wygaśnięciu skutków prawnych artykułu 11 ustęp 3 Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Austrii w sprawie popierania i ochrony inwestycji, sporządzonej w Wiedniu dnia 24 listopada 1988 r. (dalej: Porozumienie), w trybie art. 89 ust. 1 Konstytucji RP.
Jedynym celem Porozumienia jest wygaszenie skutków prawnych tzw. klauzuli przedłużonego obowiązywania traktatu (sunset clause), zawartej w art. 11 ustęp 3 Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Austrii w sprawie popierania i ochrony inwestycji, sporządzonej w Wiedniu dnia 24 listopada 1988 r., czyli umowy należącej do kategorii tzw. intra-EU BITs. Nazwę tę stosuje się na określenie dwustronnych traktatów inwestycyjnych (Bilateral Investment Treaties – BITs) zawartych pomiędzy państwami będącymi obecnie członkami Unii Europejskiej. Ustanawiają one mechanizmy wzajemnej ochrony prawnej dla inwestorów zagranicznych, w szczególności poprzez zapewnienie im możliwości dochodzenia ewentualnych roszczeń przed niezależnymi, międzynarodowymi trybunałami arbitrażowymi. Komisja Europejska od wielu lat wskazywała na możliwą sprzeczność zawartych w intra-EU BITs klauzul arbitrażowych będących podstawą rozstrzygania sporów inwestycyjnych z wyłączną kompetencją sądów Unii Europejskiej w tym zakresie. Stanowisko to zostało ostatecznie potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wydanym dnia 6 marca 2018 r. wyroku w sprawie Achmea B.V. przeciwko Republice Słowacji (C-284/16). Oznacza to konieczność rozwiązania przez państwa członkowskie tego rodzaju umów pozostających jeszcze w mocy w celu zapobieżenia stosowania procedur prawnych sprzecznych z prawem UE. 
Rzeczpospolita Polska od wielu lat podejmuje działania służące temu celowi. Ponieważ Austria nie była początkowo zainteresowana rozwiązaniem intra-EU BIT z Polską za pomocą porozumienia (łącznie z klauzulą przedłużonego obowiązywania traktatu) Polska wypowiedziała jednostronnie tę umowę ze skutkiem od dnia 17 października 2019 r. Pozostała jednak w mocy tzw. klauzula przedłużonego obowiązywania traktatu, zawarta w art. 11 ust. 3 tej umowy. Na jej podstawie inwestycje dokonane przed upływem terminu wypowiedzenia Umowy nadal miały korzystać z ochrony gwarantowanej jej postanowieniami przez okres dalszych dziesięciu lat. Ponieważ oznaczałoby to, że przez kolejnych kilka lat będą możliwe do zastosowania rozwiązania kwestionowane przez Komisję Europejską z powodu sprzeczności z prawem UE, podjęte zostały kroki zmierzające do zawarcia porozumienia z Austrią, mającego na celu wygaszenie skutków prawnych ww. klauzuli. Stało się to tym bardziej konieczne ze względu na fakt, że Austria nie związała się Porozumieniem o wygaśnięciu dwustronnych traktatów inwestycyjnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzonym w Brukseli dnia 5 maja 2020 r., na mocy którego uchylono skutek prawny pozostających jeszcze w mocy klauzul przedłużonego obowiązywania traktatu z nieobowiązujących już intra-EU BITs. 
Ratyfikacja polsko-austriackiego Porozumienia i jego wejście w życie spowoduje, że zarówno klauzula przedłużonego obowiązywania traktatu z nieobowiązującego już polsko-austriackiego intra-EU BIT, jak i ochrona przez nią gwarantowana i wszelkie skutki prawne wygasną w momencie wejścia w życie tegoż Porozumienia.  
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.