Ustawa z dnia 12 maja 2022 r. o ratyfikacji Konwencji ramowej Rady Europy 
o wartości dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa, 
sporządzonej w Faro dnia 27 października 2005 r.

Celem ustawy jest wyrażenie zgody przez Parlament na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji ramowej Rady Europy o wartości dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa, sporządzonej w Faro dnia 27 października 2005 r. 
Celem Konwencji jest ochrona dziedzictwa kulturowego, wzmocnienie jego roli w budowaniu tożsamości i różnorodności oraz pokojowego dialogu między wspólnotami tworzącymi dziedzictwo europejskiego kręgu kulturo-cywilizacyjnego, a także podkreślenie znaczenia działań związanych z upowszechnianiem dziedzictwa kulturowego dla wzrostu wspólnego poczucia tożsamości europejskiej.
Konwencja nie ma charakteru zadaniowego, co wynika z jej ramowej formuły. Zakreśla jedynie ogólne cele i obszary działania tworząc wyłącznie ogólne zobowiązania dla stron Konwencji. Jednocześnie dopuszcza możliwość przyjęcia alternatywnych rozwiązań, wynikających z tradycji prawnych danego państwa i prowadzonej przez nie polityki.
Konwencja, w szczególności:
1) wprowadza najszerszą definicję „dziedzictwa kulturowego”, przez które należy rozumieć zbiór zasobów odziedziczonych po przeszłych pokoleniach, które ludzie identyfikują, niezależnie od praw własności, jako odzwierciedlenie i wyraz swoich stale ewoluujących wartości, wierzeń, wiedzy i tradycji, które pragną zachować i przekazać przyszłym pokoleniom. Obejmuje ono także wszystkie aspekty środowiskowe wynikające z interakcji pomiędzy ludźmi i miejscem w czasie. Konwencja definiuje dziedzictwo nie przez jego składniki, ale funkcję dla społeczności; 
2) wprowadza pojęcie „wspólne dziedzictwo Europy” przez które należy rozumieć całość dziedzictwa kulturowego Europy, które stanowi zbiór zasobów (wszelkich form dziedzictwa kulturowego), jako wspólne źródło pamięci, tożsamości, spójności i kreatywności. Pojęcie to obejmuje także ideały, zasady i wartości, które wspierają rozwój pokojowego i stabilnego społeczeństwa zbudowanego na poszanowaniu praw człowieka, demokracji oraz państwa prawa;
3) obliguje państwa do uznania prawa każdego (człowieka oraz wspólnoty) do korzystania z dziedzictwa kulturowego oraz możliwości jego wzbogacania. Prawo to nie będzie mogło, zgodnie z Konwencją, podlegać innym ograniczeniom niż ograniczenia wynikające z ochrony interesu publicznego oraz praw i wolności innych osób;
4) zobowiązuje państwa do rozwijania poprzez Radę Europy funkcji monitorowania ustawodawstwa polityk i praktyk dotyczących dziedzictwa kulturowego w zgodzie z zasadami przyjętymi w Konwencji;
5) zobowiązuje państwa do uwzględniania wymiaru dziedzictwa kulturowego na wszystkich poziomach edukacji, jako bogatego źródła odniesień w nauczaniu różnych przedmiotów oraz do wzmacniania powiązań pomiędzy edukacją o dziedzictwie kulturowym a kształceniem zawodowym;
6) obliguje państwa do wykorzystywania technologii cyfrowych w celu zwiększenia dostępu do dziedzictwa kulturowego oraz korzyści z niego wynikających.

Postanowienia Konwencji, jak wynika z jej art. 6, nie mogą być interpretowane w sposób, który ograniczałby lub podważał prawa człowieka i wolności zagwarantowane w innych dokumentach międzynarodowych, czy skutkowałby derogacją lub ograniczeniem stosowania innych norm dotyczących dziedzictwa kulturowego lub środowiska wynikających z aktów prawa krajowego lub aktów międzynarodowych, które mogą być korzystniejsze. 	Ponadto postanowienia Konwencji nie mogą stanowić podstawy do formułowania jakichkolwiek roszczeń dotyczących dziedzictwa kulturowego.
Związanie Rzeczypospolitej Polskiej Konwencją, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, powinno nastąpić przez ratyfikację za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, gdyż Konwencja dotyczy wolności, praw i obowiązków obywatelskich określonych w Konstytucji, a także spraw, które w polskim porządku prawnym stanowią materię regulowaną ustawowo.
Ustawa wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.