Informacja w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

	Celem ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jest zapewnienie prawidłowego wdrożenia do polskiego porządku prawnego niektórych przepisów dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, które w ocenie Komisji Europejskiej zostały wdrożone w sposób nieprawidłowy lub niepełny. Ponadto ustawa, w zakresie w zakresie swojej regulacji, wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/958 z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie analizy proporcjonalności przed przyjęciem nowych regulacji dotyczących zawodów. 
	
	Ustawa wprowadza zmiany w:
1) ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1646). Zmiany te mają przede wszystkim na celu:
•	doprecyzowanie zakresu wyłączeń dotyczących stosowania ustawy (przepisy ustawy nie będą stosowane do zawodu notariusza oraz do zawodów regulowanych i działalności regulowanych bezpośrednio i szczególnie związanych z wykonywaniem władzy publicznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej),
•	rozszerzenie katalogu definicji, którymi posługuje się ustawa, o definicję „istotnie różniący się materiał” (który oznacza materiał obejmujący nabytą wiedzę, umiejętności i kompetencje, które mają zasadnicze znaczenie dla wykonywania zawodu, i w odniesieniu do którego kształcenie odbyte przez wnioskodawcę wykazuje istotne, pod względem treści, różnice w porównaniu z zakresem kształcenia wymaganym w Rzeczypospolitej Polskiej),
•	wskazanie przypadków, których wystąpienie może spowodować nałożenie środków  wyrównawczych (wydanie decyzji w sprawie uznania kwalifikacji może zostać uzależnione od odbycia przez wnioskodawcę stażu adaptacyjnego lub przystąpienia przez niego do testu umiejętności, w przypadku gdy zakres kształcenia lub szkolenia odbytego przez wnioskodawcę obejmuje istotnie różniący się materiał lub na zawód regulowany w Rzeczypospolitej Polskiej składa się co najmniej jedna czynność zawodowa, która nie wchodzi w zakres odpowiadającego mu zawodu w państwie wnioskodawcy, a kształcenie lub szkolenie wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje istotnie różniący się materiał od materiału objętego kształceniem lub szkoleniem, którego ukończenie potwierdza dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji wnioskodawcy),
•	określenie zasad wyrównywania różnic między kształceniem lub szkoleniem wymaganym w RP a kształceniem lub szkoleniem zrealizowanym przez osobę ubiegającą się o uznanie kwalifikacji zawodowych,
•	wskazanie obowiązkowych elementów postanowienia nakładającego obowiązek odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności (właściwy organ, wydając postanowienie w tej sprawie, będzie obowiązany uwzględnić zasadę proporcjonalności),
•	zapewnienie, że sprawdzanie znajomości języka polskiego, w odniesieniu do danego zawodu regulowanego lub danej działalności regulowanej, będzie odbywało się z zachowaniem zasady proporcjonalności,
•	doprecyzowanie regulacji dotyczących współpracy administracyjnej między właściwymi organami państw członkowskich UE w przypadku świadczenia usług transgranicznych (właściwy organ będzie mógł wystąpić do właściwych organów państwa usługodawcy o potwierdzenie, że usługodawca wykonuje zawód regulowany albo działalność regulowaną zgodnie z prawem i z dołożeniem należytej staranności oraz że nie zostały na niego nałożone kary dyscyplinarne lub nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu w związku z wykonywaniem zawodu regulowanego albo działalności regulowanej, wyłącznie w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości w tym zakresie),
•	dookreślenie, że zasada przyznawania częściowego dostępu do zawodu regulowanego, nie znajduje zastosowania także do automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, i kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych i działalności regulowanych, o których mowa w art. 30 ustawy;
2) ustawie z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1140). Zmiany polegają na:
•	zniesieniu obowiązku przekazywania przez usługodawcę informacji dotyczących miejsca wykonywania działalności, okresu lub częstotliwości wykonywania czynności zawodowych, a także numeru telefonu i faksu oraz adresu poczty elektronicznej -pozostawiając możliwość dobrowolnego ich przekazania (ustawa wprowadza zmiany w odniesieniu do zakresu informacji zamieszczanych w ewidencji lekarzy weterynarii czasowo wykonujących zawód lekarza weterynarii, prowadzonych przez okręgowe rady lekarsko-weterynaryjne), 
•	doprecyzowaniu, że lekarz weterynarii będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadający prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii w innym niż Rzeczypospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, który chce czasowo wykonywać ten zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może określić miejsca, w którym zamierza wykonywać ten zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może złożyć oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu w dowolnej, wybranej przez siebie okręgowej radzie lekarsko‑weterynaryjnej,
•	umożliwieniu okręgowym radom lekarsko-weterynaryjnym objęcia prowadzoną przez nich ewidencją również lekarzy weterynarii czasowo wykonujących zawód, którzy nie świadczą usług na terenie ich działania, ale złożyli w wybranej przez siebie okręgowej radzie lekarsko‑weterynaryjnej oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

Ustawa wejdzie w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.