Informacja w sprawie ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r.
 o konsumenckiej pożyczce lombardowej 

Ustawa określa zasady udzielania konsumenckich pożyczek lombardowych, za które uznaje się umowy, na podstawie których przedsiębiorca zobowiązuje się oddać do dyspozycji konsumenta środki pieniężne, a konsument zobowiązuje się do spłaty pożyczki w oznaczonym terminie wraz z odsetkami i pozaodsetkowymi kosztami, oraz do ustanowienia zabezpieczenia lombardowego.  
Za zabezpieczenie lombardowe ustawa uznaje zabezpieczenie polegające na ograniczeniu prawa do dysponowania określonym przedmiotem przez konsumenta, dokonywane w szczególności przez:
1)	przeniesienie własności przedmiotu zabezpieczenia na przedsiębiorcę udzielającego konsumenckiej pożyczki lombardowej,
2)	zobowiązanie do przeniesienia własności przedmiotu zabezpieczenia na przedsiębiorcę udzielającego konsumenckiej pożyczki lombardowej,
3)	upoważnienie przedsiębiorcy udzielającego konsumenckiej pożyczki lombardowej do sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia,
4)	ustanowienie zastawu na rzecz przedsiębiorcy udzielającego konsumenckiej pożyczki lombardowej.
Przedmiotem takiego zabezpieczenia będzie mogła być jedynie rzecz ruchoma będąca własnością (współwłasnością) konsumenta.
Za działalność lombardową ustawa uznaje działalność gospodarczą polegającą na:
1)	zawieraniu przez przedsiębiorcę umów konsumenckiej pożyczki lombardowej z konsumentem lub 
2)	sprzedaży przez przedsiębiorcę przedmiotu zabezpieczenia lombardowego. 
Regulacje zawarte w ustawie nie będą miały zastosowania do banków, oddziałów banków zagranicznych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych – których działalność jest już uregulowana ustawowo oraz jest objęta nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego (KNF).
Konsumentem w rozumieniu ustawy będzie konsument w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Przepisy ustawy będą także stosowane do umów o pożyczkę lombardową zawieranych z osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Ustawa rozszerza także na takie osoby zakres zastosowania przepisów Kodeksu cywilnego o niedozwolonych klauzulach umownych oraz o pozaodsetkowch kosztach pożyczek, ich zabezpieczeniach i ich przedterminowej spłacie. Ustawa dokonuje także nowelizacji ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, rozszerzając zakres zastosowania tej ustawy na umowy o kredyt zawierane z osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Działalność lombardowa uznawana będzie za regulowaną działalność gospodarczą i będzie mogła być wykonywana jedynie przez przedsiębiorców wpisanych do rejestru prowadzonego przez KNF. Wpis do rejestru dokonywany będzie na wniosek przedsiębiorcy. Niespełnienie ustawowych wymogów prowadzenia działalności lombardowej skutkować będzie odmową wpisu w rejestrze. Wprowadzony zostanie obowiązek wykonywania działalności lombardowej wyłącznie w formie spółki kapitałowej oraz wymóg kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wykonującej taką działalność na poziomie 50 000 zł. Kapitał zakładowy spółki wykonującej działalność lombardową będzie mógł być pokrywany wyłącznie wkładem pieniężnym, a środki na pokrycie tego kapitału nie będą mogły pochodzić z kredytu, pożyczki, emisji obligacji lub ze źródeł nieudokumentowanych. W ustawie wprowadza się także wymogi dotyczące niekaralności członków zarządu, rady nadzorczej i komisji rewizyjnej, likwidatorów oraz prokurentów przedsiębiorcy wykonującego działalność lombardową za wskazane przestępstwa.
Oznaczenia „lombard” w firmie spółki lub w reklamie będzie mógł używać wyłącznie przedsiębiorca, który wykonuje działalność lombardową. 
Kontrolę nad przestrzeganiem przepisów ustawy przez przedsiębiorców wykonujących działalność lombardową będzie wykonywała Inspekcja Handlowa.
Zabezpieczenie lombardowe udzielone w związku z umową konsumenckiej pożyczki lombardowej wygasać będzie  z chwilą zapłaty przez konsumenta całkowitej kwoty należnej do spłaty. W takim przypadku przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową będzie obowiązany niezwłocznie zwrócić przedmiot zabezpieczenia lombardowego. 
Ustawa definiuje całkowity koszt konsumenckiej pożyczki lombardowej, przez który rozumiane będą wszelkie koszty, które konsument jest obowiązany ponieść w związku z umową konsumenckiej pożyczki lombardowej, obejmujące: 
a)	odsetki (których wysokość nie będzie mogła przekroczyć odsetek maksymalnych określonych w Kodeksie cywilnym),
b)	pozaodsetkowe koszty umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej, w szczególności: opłaty, prowizje, podatki i marże, a także koszty usług dodatkowych, w szczególności przechowania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń. 
Maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej ustalana będzie zgodnie z określonym w ustawie wzorem (analogicznym do stosowanego w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim dla pożyczek zawieranych na okres dłuższy niż 30 dni), przy czym koszty te nigdy nie będą mogły przekroczyć 45% kwoty pożyczki.  
W przypadku wcześniejszej spłaty kwoty konsumenckiej pożyczki lombardowej całkowity koszt tej pożyczki ulegnie proporcjonalnemu obniżeniu. 
Naruszenie przepisów o maksymalnej wysokości odsetek oraz pozaodsetkowych kosztów umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej skutkować będzie zwolnieniem konsumenta z obowiązku zapłaty takich odsetek i kosztów.  
Ustawa zobowiązuje przedsiębiorcę do przekazania podstawowych informacji dotyczących zawieranej umowy na trwałym nośniku, na etapie przedkontraktowym. Informacje te będą przekazywane na formularzu, którego wzór określa załącznik do ustawy. 
Ustawa wprowadza wymóg zawarcia umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Umowa będzie mogła być zawarta na czas oznaczony, nie krótszy niż 7 dni. 
Ustawa zawiera także regulacje dotyczące umów konsumenckiej pożyczki lombardowej zawieranych na odległość, w szczególności określające związane z tym obowiązki informacyjne przedsiębiorców wykonujących działalność lombardową, formę zawarcia umowy (postanowienia umowne będą musiały być potwierdzone na trwałym nośniku) i zasady odstąpienia od niej, a także regulacje dotyczące wzajemnych rozliczeń z tytułu odstąpienia od umowy. 
	W przypadku braku zapłaty przez konsumenta całości lub części całkowitej kwoty do spłaty w wymaganym terminie przedmiot zabezpieczenia lombardowego stanie się, co do zasady, własnością przedsiębiorcy wykonującego działalność lombardową. W takim przypadku przedsiębiorca ten zaspokoi wierzytelność wynikającą z umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej przez sprzedaż przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w drodze aukcji elektronicznej dostępnej publicznie. Odstępstwo od tej reguły przewiduje się w przypadku, gdy wartość udzielanego konsumentowi świadczenia pieniężnego jest równa 500 zł lub niższa. 
Cena wywoławcza przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w pierwszej aukcji będzie równa szacunkowej wartości przedmiotu zabezpieczenia lombardowego ustalonej w umowie konsumenckiej pożyczki lombardowej. Jeżeli przedmiot zabezpieczenia lombardowego nie zostanie sprzedany w pierwszej aukcji, przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową wystawi ten przedmiot na drugiej aukcji, z obniżoną do 90 % wartości przedmiotu zabezpieczenia lombardowego ceną wywoławczą. Jeżeli przedmiot zabezpieczenia lombardowego nie zostanie sprzedany w drugiej aukcji, przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową dokona jego sprzedaży bez konieczności ogłaszania kolejnej aukcji.
	Przedsiębiorca będzie miał obowiązek zwrotu konsumentowi nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia ponad kwotę należną mu od konsumenta z tytułu spłaty pożyczki. Nadwyżka taka będzie mogła być pomniejszona o nie więcej niż o 20%. Kwota pomniejszenia stanowić będzie przychód przedsiębiorcy. 
Ustawa zawiera przepisy karne, przewidujące karę grzywny, nakładaną w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia,  w przypadku naruszenia obowiązków ustawowych, dotyczących  m.in. prowadzenia działalności lombardowej bez wymaganego wpisu do rejestru, dokonania sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w sposób niezgodny z ustawą czy niedokonania zwrotu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia.
Ustawa wprowadza także zmiany do:
1)	ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz ustawy z dnia 30 maja 
2014 r. o prawach konsumenta – w których dodaje się regulacje wyłączające, we wskazanym zakresie,  stosowanie ich przepisów do umów konsumenckiej pożyczki lombardowej;
2)	ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej – w której rozszerza się definicję klienta podmiotu rynku finansowego o klienta przedsiębiorcy wykonującego działalność lombardową oraz definicję podmiotu rynku finansowego o przedsiębiorcę wykonującego działalność lombardową;
3)	ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu  – w której rozszerza się katalog instytucji obowiązanych przez ujęcie w nim podmiotów prowadzących działalność lombardową.
Ustawa zawiera także przepisy przejściowe – przewidując, co do zasady, 6  miesięczny okres na dostosowanie się przez przedsiębiorców prowadzących w dniu wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie udzielania lub dawania przyrzeczenia zawierania umów konsumenckiej pożyczki lombardowej do wymogów określonych ustawą.  Przepisy ustawy nie będą przy tym miały zastosowania do umów zawartych przed dniem jej wejścia w życie. 
Ustawa wejdzie w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.