Informacja o ustawie z dnia 16 czerwca 2023 r. o ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael o współpracy w dziedzinie wizyt studyjnych zorganizowanych grup młodzieży, podpisanej w Warszawie dnia 22 marca 2023 r.
Celem ustawy jest wyrażenie zgody Parlamentu na dokonanie przez Prezydenta RP ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael o współpracy w dziedzinie wizyt studyjnych zorganizowanych grup młodzieży, podpisanej w Warszawie dnia 22 marca 2023 r. (dalej: Umowa), w trybie art. 89 ust. 1 Konstytucji RP. 
W Umowie po raz pierwszy uregulowano w sposób wiążący kwestię wizyt studyjnych zorganizowanych grup młodzieży izraelskiej w Polsce, łącznie z wprowadzeniem, na zasadzie wzajemności, możliwości odbywania wizyt studyjnych młodzieży polskiej w Izraelu. Dotychczas bowiem tego rodzaju wizyty edukacyjne dla młodzieży polskiej w Izraelu nie były organizowane, natomiast wizyty młodzieży izraelskiej w Polsce odbywały się od wielu lat, ale bez wiążących uregulowań prawnych w tym zakresie. Kwestii tych wprawdzie dotyczy Wspólna Deklaracja Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej i Ministerstwa Spraw Zagranicznych Państwa Izrael w sprawie przyjazdów edukacyjnych izraelskiej młodzieży do Polski, podpisana w Jerozolimie dnia 11 września 2006 r., ale nie ma ona charakteru wiążącego, a ponadto rozwiązania w niej zawarte nie są satysfakcjonujące dla strony polskiej: dotyczy ona jedynie przyjazdów młodzieży izraelskiej do Polski (bez wzajemności w postaci wizyt młodzieży z Polski w Izraelu), a ponadto pozwala na taki sposób organizowania wizyt, które mogą utrwalać negatywny wizerunek Polski w oczach ich uczestników. Konieczne stało się zatem zawarcie polsko-izraelskiego porozumienia dotyczącego współpracy w zakresie wizyt studyjnych młodzieży opartego na zasadzie wzajemności, a także na chęci lepszego poznawania się i pogłębiania dwustronnych relacji, w duchu pojednania, wzajemnego zrozumienia i szacunku. Umowa, której dotyczy omawiana ustawa, spełnia te założenia.     
Strony uznały za cel Umowy zapewnienie, aby przyszłe pokolenia młodzieży obu państw nie tylko poznały historię Holokaustu i innych zbrodni II Wojny Światowej, ale poświęciły uwagę także pozostałym obszarom o szczególnym znaczeniu dla historii każdego z obu narodów, odbyły wizyty w miejscach związanych z wielowiekowym dziedzictwem polsko-żydowskim oraz historią i kulturą Polski i Izraela, a ponadto miały możliwość poznania współczesnego obrazu obu państw i wzajemnego poznania się poprzez kontakty z osobami w podobnym wieku. W związku z powyższym, kluczową zmianą w stosunku do dotychczasowej praktyki izraelskich wizyt studyjnych w Polsce będzie obowiązkowe objęcie programem każdej takiej wizyty co najmniej jednego miejsca z listy obiektów i miejsc o znaczeniu historycznym i kulturalnym oraz odnoszących się do wielowiekowego dziedzictwa Żydów w Polsce oraz (analogicznie dla wizyt grup polskich w Izraelu) polskiego dziedzictwa w Izraelu. Lista takich obiektów i miejsc znajduje się w Załączniku nr 1 do Umowy i ma być systematycznie aktualizowana. Organizowane mają być także spotkania z młodzieżą szkolną. 
Kolejną korzystną dla strony polskiej zmianą w stosunku do dotychczasowej praktyki jest wprowadzenie zasady wspólnej obsługi wizyt studyjnych przez polskich i izraelskich przewodników turystycznych, co oznacza, że na terenie zwiedzanych obiektów grupom będzie towarzyszyć, w miarę możliwości, w Polsce polski przewodnik władający w dostatecznym stopniu językiem angielskim lub hebrajskim, a w Izraelu analogicznie izraelski przewodnik władający językiem angielskim lub polskim. Pozwoli to wyeliminować sytuacje, w której młodzież izraelska, odwiedzając miejsca związane z Holokaustem, poznawała ich historię bez odniesień do szerszego kontekstu, w tym okupacji polskich ziem i zbrodni popełnianych na polskim narodzie. 
Kwestią od lat budzącą kontrowersje była praktyka towarzyszenia grupom izraelskiej młodzieży przez uzbrojonych w broń palną funkcjonariuszy służb izraelskich, co zasadniczo nie będzie mogło mieć miejsca po wejściu w życie Umowy. Przyjęto w niej bowiem, że bezpieczeństwo wizyt izraelskich w Polsce ma być zapewnione przez stronę polską: Policję i inne właściwe władze RP, z możliwością skorzystania z polskich prywatnych firm ochroniarskich, zgodnie z polskim prawem. Analogicznie bezpieczeństwo polskich wizyt w Izraelu ma być zapewnione przez stronę izraelską zgodnie z prawem izraelskim – z możliwością skorzystania z prywatnych izraelskich firm ochroniarskich. Dopuszczono wprawdzie możliwość wystąpienia z wnioskiem o zgodę na dodatkowe zabezpieczenie wizyty, w tym przez agentów ochrony Strony występującej z wnioskiem, ale ograniczono to do sytuacji wyjątkowych. Natomiast jedynie w sytuacjach absolutnie nadzwyczajnych: istnienia szczególnego, bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa określonej wizyty studyjnej, stwierdzonego przez obie Strony, możliwe będzie udzielenie zgody przez Stronę na wydanie funkcjonariuszom ochrony drugiej Strony zaświadczeń konsularnych na broń i amunicję. Szczegóły dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa wizytom studyjnym określone zostały w Załączniku nr 2 do Umowy.    
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.