Uczestnicy uroczystości pogrzebowych
Cezarego Miżejewskiego

Szanowni Państwo,

żegnamy dzisiaj Cezarego Miżejewskiego. Odszedł przedwcześnie, lecz zdążył odcisnąć na tym świecie swoje osobiste piętno – jako działacz opozycji antykomunistycznej, parlamentarzysta, urzędnik państwowy, spółdzielca, wrażliwy na potrzeby innych społecznik i człowiek dialogu. Poświęcił wiele pracy i wyrzeczeń sprawie Polski nie tylko wolnej i suwerennej, ale też solidarnej i sprawiedliwej.

W latach 80. XX wieku działał w Międzyzakładowym Robotniczym Komitecie „Solidarności” i współreprezentował go w Tymczasowym Zarządzie Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”. Był redaktorem, drukarzem i kolporterem prasy drugoobiegowej, m.in. „Robotnika. Pismo członków MRKS”, „CDN – Głosu Wolnego Robotnika” oraz „Pracy, Płacy, BHP”. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany, w roku 1987, we Wrocławiu, został dotkliwie pobity przez funkcjonariuszy MO. Był współzałożycielem i liderem Polskiej Partii Socjalistycznej oraz PPS – Rewolucja Demokratyczna. Należał do grona odznaczonych Krzyżem Wolności i Solidarności.

W wolnej Polsce sprawował mandat posła na Sejm II kadencji, m.in. jako członek Komisji Polityki Społecznej. Był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwie Polityki Społecznej. Tworzył projekty doniosłych aktów prawnych – w tym ustawy o zatrudnieniu socjalnym i ustawy o spółdzielniach socjalnych. Był też założycielem i przewodniczącym związku zawodowego Konfederacja Pracy. Jako długoletni Prezes Zarządu Ogólnopolskiego Związku Rewizyjnego Spółdzielni Socjalnych oraz wiceprzewodniczący Krajowego Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej walczył z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.

„Lepiej zapalić świecę, niż przeklinać ciemność” – radził Konfucjusz. Tak żył i taki przykład pozostawił po sobie Zmarły. Znieczulicę zwalczał empatią; bezradność wobec ogromu ludzkich nieszczęść – zaangażowaniem w dzieło obywatelskiej samoorganizacji i konkretnymi działaniami; trudne położenie prawdziwych społeczników i ich podopiecznych w okresie dyktatury komunistycznej – buntem przeciwko ówczesnej dyktaturze kłamstwa, wyzysku i przemocy. Niech więc dzisiaj obok świateł zniczy towarzyszy Mu światło naszej pamięci i wdzięczności.

Wdowie, Najbliższym i Przyjaciołom Zmarłego składam wyrazy głębokiego współczucia.

Cześć Jego pamięci!

Z poważaniem

Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

__________________________________

List odczytała Beata Kempa, Doradca Prezydenta RP.