Drodzy Finaliści, Drodzy Laureaci,
Szanowny Panie Profesorze,
Drogie Jury,
Drogi Panie Ministrze, Państwo Ministrowie,
Drodzy Państwo,

witam serdecznie w Pałacu Prezydenckim, który w czasach, o których będziemy mówić, nazywał się jeszcze Pałacem Radziwiłłowskim. A naszym gościom z zagranicy chciałbym powiedzieć, że to miejsce szczególne na mapie Warszawy, na mapie całej Polski. Nie tylko dlatego, że urzęduje tu dziś Prezydent Polski, ale także dlatego, że to w Polsce mieliśmy pierwszą w Europie i drugą na świecie Konstytucję, ustawę zasadniczą, która dwa dni przed przyjęciem przez Sejm została ogłoszona i odczytana właśnie w ówczesnym Pałacu Radziwiłłowskim, czyli w Pałacu Prezydenckim.

Ale to nie Konstytucja Rzeczypospolitej dzisiaj jest powodem naszego spotkania, tylko wielki wirtuoz, mistrz muzyki, dyplomata kulturalny – Fryderyk Chopin. I także z Fryderykiem Chopinem związana jest historia tego wyjątkowego miejsca, bowiem 24 lutego 1818 roku Fryderyk Chopin, wówczas ośmioletni, po raz pierwszy zagrał w tym miejscu, a jak mówią historycy, być może nawet w tej sali, swój pierwszy koncert. A więc w tym miejscu dla świata narodził się wielki wirtuoz Fryderyk Chopin, który miał wówczas osiem lat. Urodził się wprawdzie 1 marca 1810 roku, 50 kilometrów stąd – w Żelazowej Woli. Mieszkał tam tylko kilka miesięcy; już od jesieni 1810 roku przez kolejne 20 lat żył w Warszawie.

Z tym pierwszym koncertem Fryderyka Chopina jest związana pewna anegdota zapisana w jego biografii, jeszcze w końcówce XIX wieku.

Fryderyk Chopin, wówczas dziecko, przygotowując się do swojego pierwszego występu w Pałacu Prezydenckim – to pewnie dotyka także Was, drodzy finaliści i laureaci – przygotowywał także swój strój. Przygotowano mu koszulę, która miała szczególnie szeroki kołnierz, czym to dziecko, bardzo utalentowane, było wówczas zainteresowane i zachwycone. W pierwszym koncercie Fryderyka Chopina nie mogła wziąć udziału jego mama, więc po tym koncercie zapytała go, co najbardziej podobało się publiczności. A młody Fryderyk powiedział: „Wszyscy zachwycali się moim kołnierzykiem”. I nie wiemy dzisiaj, Drodzy Państwo, czy to po prostu dziecięca naiwność, czy wrodzona skromność Fryderyka Chopina, ale wiemy, że Fryderyk Chopin wtedy z całą pewnością się mylił, bo ówczesna publiczność zachwycała się po prostu jego talentem.

Dlatego zaprosiłem Was, Drodzy Państwo – i bardzo się cieszę, że przyjęliście to zaproszenie – bo chciałem, żebyście po prostu odwiedzili miejsce, w którym Fryderyk Chopin narodził się dla świata jako wielki wirtuoz. Z głębi serca chciałem także Wam podziękować za to, że przez ostatnie trzy tygodnie dawaliście moim rodakom, obywatelom i obywatelkom Rzeczypospolitej, tak wiele zadumy, tak wiele radości, interpretując Fryderyka Chopina, grając swojego Chopina i sprawiając, że Polacy czuli dumę, czuli radość. Radość też czuli, jak wiemy, ci, którzy oglądali konkurs na całym świecie. Bardzo Wam dziękuję i wszystkim gratuluję.

W sposób szczególny chciałem w Pałacu Prezydenckim przywitać Pana Piotra Alexewicza, bo to także jego pałac, to pałac należący do narodu polskiego – z wielkim szacunkiem patrzę na wszystkich Was z całego świata – ale finalista reprezentujący Polskę z całą pewnością w Pałacu Prezydenckim czuje się wyjątkowo. Cieszę się, że jest Pan z nami, i gratuluję. Dziękuję, że reprezentował Pan Polskę w tym ważnym konkursie.

Drodzy Państwo, podziękowań nigdy za wiele, o tym mówiłem też wczoraj, ale chciałem bardzo podziękować Panu Dyrektorowi Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina i wszystkim pracownikom za ten trud pracy, za przygotowanie XIX Konkursu Chopinowskiego, i wiem, że będziemy wspólnie – przy wsparciu Prezydenta, co jasno deklaruję – przygotowywać XX Konkurs Chopinowski. Dziękuję Panu Profesorowi i wszystkim Członkom Jury Konkursowego za Państwa ciężką pracę. Dziękuję za te trzy tygodnie.

Niech żyje Fryderyk Chopin, niech Fryderyk Chopin dalej rozsławia także moją ojczyznę, ale niech przekracza granice za sprawą ambasadorów Fryderyka Chopina, którymi Państwo jesteście.

Bardzo dziękuję.