Droga Pani Dyrektor, Gospodarzu tego miejsca,

Pani Dyrektor Szkoły Średniej im. Ity Kozakiewicz,

Panowie Ambasadorowie,

Ekscelencjo, wielebny Księże Biskupie,

Szanowni Państwo Ministrowie,

Drogie Bohaterki dzisiejszego spotkania – odznaczone, wspaniałe Panie,

Drodzy Prezesi, Przedstawiciele Polskich Związków na Łotwie!

To dla mnie ogromny zaszczyt, kiedy odwiedzam Polaków na Łotwie i witają mnie dzieci z Rzeżycy tak wspaniałym, pięknym językiem polskim i tym wspaniałym koncertem, bowiem wówczas jako Prezydent Polski uświadamiam sobie głęboko, jak silna jest polskość. Jak silna jest polskość, do której my jesteśmy przywiązani, którą kochamy, która zamknięta jest w polskim języku, dziedzictwie kulturowym, w polskiej kuchni, w polskim artyzmie. Ma w sobie tak głęboką siłę, że potrafi przetrwać przez kolejne dekady, przez kolejne wieki poza granicami państwa polskiego, a nas Polaków poza granicami Rzeczypospolitej jest przecież blisko dwadzieścia milionów.

I gdy widzę, jak mocno tutaj w Rydze bije serce Polski za sprawą młodzieży i za sprawą aktywności naszych wspaniałych społeczniczek i także Pani Dyrektor, i całej szkoły, to jako Prezydent Polski czuję głęboką dumę i wdzięczność za Pań wytrwałą pracę – i na polu edukacyjnym, i na polu kulturalnym, i na polu artystycznym. Te wszystkie aktywności skupiają się wokół kolejnych pokoleń Polaków i tych, którzy Polskę kochają, i tych, którzy do Polski są przywiązani. To Pań dzieło, to Pań wielki sukces i to wielka satysfakcja całego narodu polskiego i polskiego Prezydenta, za co chcę z całego serca podziękować.

Chciałem także dzisiaj z tego miejsca podziękować – i te podziękowania kieruję na ręce Pana Ambasadora – także Prezydentowi Łotwy i Pani Premier Łotwy, z którymi rozmawiałem dzisiaj o sprawach Polaków na Łotwie. Jedna szkoła polska i jedno przedszkole w Dyneburgu, szkoła w Rzeżycy i szkoła, w której jesteśmy tutaj, w Rydze, to miejsca, w których kultywujemy pamięć i dziedzictwo kulturowe o tym, co dla nas tak bardzo ważne, a co zamyka się przecież w symbolu biało–czerwonej flagi i w ważnych dla nas narodowych symbolach. Ale tak jak wspomniała Pani Dyrektor i tak jak ja powtarzałem Panu Prezydentowi i Pani Premier – Polacy są lojalnymi obywatelami Łotwy, bo łączą nas te same wartości, te same wartości budowane przez kolejne wieki i przez kolejne dekady. Te wartości, które możemy przypomnieć sobie – wspominając choćby operację dyneburską z roku 1920 czy wyzwolenie przez wojska polskie Łatgalii, gdy Polacy i Łotysze stawali po jednej stronie przeciwko bolszewickiej, sowieckiej napaści.

Drodzy Państwo,

te wartości, były budowane także przez wspólne cierpienia narodu polskiego i narodu łotewskiego: po roku 1945 – i wcześniej w czasie drugiej wojny światowej – ale po roku 1945 w sposób tak wyraźny, gdy nie odzyskaliśmy wolności i niepodległości, a kiedy i Polacy, i Łotysze byli deportowani przez Sowietów na odległe i bardzo ciężkie tereny. Więc są to wartości budowane przez dekady, a nawet przez wieki wokół i wspólnych wysiłków, i wspólnego poczucia niepodległości, wolności, suwerenności i stałego zagrożenia w obliczu sowieckiego najazdu.

Łączy nas wspólne przeżywanie przeszłości, ale łączą nas także z Łotwą wspólne cele. Jesteśmy przecież razem w Unii Europejskiej, jesteśmy wspólnie w Sojuszu Północnoatlantyckim, mając głębokie przekonanie, że euroatlantycki kierunek działań i dla Polski, i dla Łotwy jest tym, który wydaje się najważniejszy, najbezpieczniejszy, niezbędny i potrzebny do zachowania naszej suwerenności, niepodległości i bezpieczeństwa.

To wszystko – ta współpraca strategiczna, polityczna, ta współpraca całych wspólnot narodowych – odbija się najlepiej w takich miejscach jak ta szkoła i za sprawą takich ludzi jak Państwo, którzy dbają i pielęgnują tożsamość narodową i nasze dziedzictwo kulturowe. To Państwo są w istocie ambasadorami Polski na Łotwie i ambasadorami Łotwy także w Polsce. To dzięki Wam Prezydenci obu państw mogą ze sobą dyskutować o sprawach zasadniczych, strategicznych i ważnych dla naszych państw, bo przecież to obywatele są najważniejsi dla wszystkich władz i tak powinno pozostać.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Więc jeszcze raz z całego serca serdecznie dziękuję za Państwa codzienną pracę, te Ordery Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, które mam wielki zaszczyt i ogromną przyjemność wręczać, a są w istocie podziękowaniem całej Rzeczypospolitej. A wiemy, że naród to przecież nie tylko ci, którzy żyją w granicach Rzeczypospolitej, to ci, którzy także żyją poza granicami Rzeczypospolitej, to ci, którzy byli przed nami, ale także ci, którzy przyjdą przecież po nas. To jest naród i za ten naród Państwo odpowiadają tak samo jak Prezydent Polski i wielu ludzi życia publicznego – i za wywiązywanie się z obowiązku polskości bardzo Paniom serdecznie dziękuję.

Szanowni Państwo,

wiem, że na sali pewnie są także uczniowie, i przypomniałem sobie jeden z cytatów klasyków literatury, akurat niepolskiej. Rozglądam się, czy są uczniowie, ale pewnie gdzieś są, jesteśmy przecież w szkole. I ten cytat skłania mnie do takiego myślenia, że nasza młodość, nasze dzieciństwo jest lądem, z którego wszyscy wypływamy. Wypływamy trochę wcześniej albo trochę później, ale łączy nas to, że kiedyś każdy z nas był dzieckiem, był uczniem, był młodzieżą i wypłynął z pewnego lądu w wielki świat, w taką przestrzeń, w której dzisiaj funkcjonujemy. Tak ważne jest – a możliwe za sprawą wspaniałych nauczycielek i działaczek społecznych – aby z tego lądu wypływały osoby świadome swojej przeszłości, wartości, z których wyrastają, i celów swojej przyszłości. A to wszystko nie byłoby możliwe bez Pań.

Niech żyje Polska, niech żyje Polska w sojuszu z Łotwą.

Dziękuję Paniom za wielki wysiłek i dziękuję Państwu za uczestnictwo w tej wyjątkowej dla mnie uroczystości.