„Zdało się oczom głupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście, a odejście od nas za unicestwienie. A oni trwają w pokoju”. Trwają w pokoju i trwają w naszej narodowej pamięci. W pamięci wspólnoty narodowej ze swoimi wartościami, którym służyli w roku 1920, ale także wielu z nich w roku 1918, bijąc się o wolną i niepodległą Polskę. Tak, bili się z Sowietami, z bolszewikami w roku 1920. Służyli konkretnym wartościom – wolnej, suwerennej, niepodległej Polsce. Wielu z nich – zasadnicza większość – powtarzała regularnie: Bóg, honor i ojczyzna.

Powiedzieli „nie” sowieckiemu barbarzyństwu i antycywilizacji – cywilizacji zniszczenia, okrucieństwa, barbarzyństwa i śmierci. Cywilizacji bolszewickiej i sowieckiej, w której nie było z założenia Pana Boga. Bo choć to – przepraszam, Ekscelencje – brzmi tak radykalnie, to Sowieci byli państwem, w którym miejsce Pana Boga zająć miał Marks, a Jezusa Chrystusa – Lenin. Tak, to cywilizacja śmierci i zniszczenia, z którą Wojsko Polskie i polski żołnierz wygrali w roku 1920 w imieniu Polski i w imieniu całej Europy.

Szanowny Panie Premierze,

Panowie Ministrowie,

Ekscelencje,

Generałowie,

Panie Prezesie Instytutu Pamięci Narodowej!

Cmentarz Wojskowy na Powązkach to miejsce szczególne dla naszej wspólnotowej, narodowej pamięci. To miejsce szczególne i dla Prezydenta Polski, i dla Pana Premiera – dla nas wszystkich. Ale także dla obywateli i obywatelek państwa polskiego. Tu zapisana jest pewna symbolika. Symbolika odnosząca się także do tego, że – jako naród – co roku potrafimy oddawać hołd i szacunek zwyciężonym. Zwyciężonym.

Tym zwyciężonym we wrześniu roku 1939, którzy bronili ojczyzny i przed Sowietami, i przed Niemcami. Co roku upominamy się o szacunek dla zwyciężonych z Powstania Warszawskiego, którzy chcieli żyć pragnieniem wolnej, niepodległej Polski. Tak, są tutaj, na tym cmentarzu, kwatery tych, którzy przystąpili do bardzo trudnej do wygrania walki z komunistami po roku 1945. Oddajemy hołd też tym, których nazywamy Żołnierzami Wyklętymi i Niezłomnymi.

Ale dziś mamy tę wielką radość oddać hołd zwycięzcom – prawdziwym zwycięzcom z roku 1920, o których często mówimy – Drodzy Państwo – zbyt rzadko. Tak, Drodzy Żołnierze i Oficerowie, jesteście potomkami zwycięzców w jednej z najważniejszych bitew w historii XX wieku. To jest gen naszego narodu, że gdy przychodzi do walki o wartości – o naszą wolność, suwerenność i niepodległość – to polski żołnierz jest zawsze tam, gdzie powinien. I nie kalkuluje, czy ta walka się opłaca, czy będzie zwycięzcą, czy zwyciężonym. Dla wartości jesteśmy wszyscy [skłonni] postawić bardzo wiele, nawet swoje życie.

Gdy za moment słyszeć będziemy Apel Pamięci i przywoływanie naszych bohaterów, to chciałbym – Szanowni Państwo, Panie Premierze, Panowie Ministrowie – abyśmy wiedzieli, że nie jest to tylko akt wyczytania nazwisk i zapalenia znicza. Tak, nasza obecność tutaj dzisiaj jest aktem pełnej deklaracji przywiązania do wartości, w imię których walczyli i umierali nasi żołnierze. To zobowiązujące dla nas wszystkich. Dla współczesnej klasy politycznej, dla polskiego Prezydenta, dla polskiego rządu, dla polskich żołnierzy.

Jesteśmy tutaj, żeby oddać im szacunek za wielkie zwycięstwo. A na to zwycięstwo składało się tak wiele tych mniejszych, osobistych, indywidualnych zwycięstw każdego żołnierza. Zwycięstwo żołnierza polskiego ze swoim zwątpieniem, ze swoją słabością, ze swoim bólem. Musieli wygrać każdą pojedynczą walkę, abyśmy my mogli dzisiaj spotkać się tutaj i oddać im hołd.

Traktuję tę uroczystość jako wyraz mojej jasnej deklaracji, że nasi bohaterowie przywiązani do wolnej, niepodległej Polski i do hasła „Bóg, honor, ojczyzna” wyznaczają także ścieżkę nam, współczesnym, i ścieżkę naszej przyszłości – przyszłości Rzeczypospolitej Polskiej.

Niech żyje żołnierz polski! Niech żyje Polska! Dziękuję.