Uczestnicy uroczystości pogrzebowych

śp. Janusza Rewińskiego

Szanowni Państwo!

Z głębokim żalem żegnam dzisiaj śp. Janusza Rewińskiego. Odszedł wybitnie utalentowany i wrażliwy aktor filmu, estrady i sceny – charyzmatyczny, obdarzony niezrównaną vis comica twórca postaci, które podbiły serca milionów widzów. Błyskotliwy satyryk i felietonista, a na pewnym etapie życia również polityk i poseł na Sejm RP I kadencji, był zawsze dumnym indywidualistą – a przy tym świadomym obywatelem i patriotą, zabiegającym nie tylko o własną wolność, lecz także o niezawisłość, godność i pomyślność naszej Ojczyzny. Wyczulony na sprawy dotyczące dobra wspólnego, konsekwentnie suwerenny w swych opiniach oraz wyborach artystycznych i osobistych, był wspaniałą inspiracją dla młodszych kolegów poszukujących swojej drogi jako twórcy i jako ludzie.

Ukończywszy Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, występował w Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Komedia w Warszawie oraz spektaklach Teatru Telewizji. Wielką popularność przyniosła Mu estrada. Janusz Rewiński współtworzył historię Piwnicy Pod Baranami, Spotkań z balladą Wiesława Dymnego, kabaretu Tey i telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej. Na dużym i małym ekranie zasłynął niezapomnianymi rolami w takich przebojach, jak Pierścień i róża, To tylko rock, Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna, Podróże Pana Kleksa, Zmiennicy, Kiler, Kiler–ów 2–óch czy Tygrysy Europy. Nie tylko najważniejsze kreowane przez Niego postacie, ale choćby epizodyczni bohaterowie stawali się dla zachwyconego widza niejako dobrymi znajomymi, mile widzianymi gośćmi, a ich zabawne, często improwizowane przez Pana Janusza kwestie weszły na stałe do potocznej polszczyzny.

Ilekroć z wdzięcznością wspominam poparcie, jakim Pan Janusz Rewiński zaszczycił mnie podczas wyborów prezydenckich, przypominam też sobie Jego twórczość satyryczną i wywiady z ostatnich lat. Czasem językiem ezopowym, czasem zupełnie wprost, z wdziękiem i humorem, a jednocześnie z wyjątkową odwagą cywilną śp. Janusz Rewiński dotykał najważniejszych i nierzadko najbardziej drażliwych problemów społecznych i politycznych w Polsce. Świadom własnej wartości jako artysta, człowiek i obywatel, manifestacyjnie odrzucający wszelkiego rodzaju środowiskowe naciski czy nieuczciwą krytykę, żył i tworzył tak, jak tego pragnął – w zgodzie z własnym sumieniem, na swoich prawach. Będzie nam bardzo brakowało Jego sztuki, Jego ujmującego, pogodnego usposobienia, wnikliwych komentarzy i inteligentnego dowcipu – ale nade wszystko przykładu, jak być człowiekiem prawdziwie wolnym i niezależnym.

Rodzinę i Przyjaciół Zmarłego proszę o przyjęcie kondolencji.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie!

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda

____________________________________

List odczytał Doradca Prezydenta RP Tadeusz Deszkiewicz.