Organizatorzy i Uczestnicy obchodów 43. rocznicy
podpisania porozumienia dąbrowskiego
i powstania NSZZ „Solidarność”
w Dąbrowie Górniczej

Szanowni Państwo!

Porozumienia zawarte latem 1980 roku i wywalczona przez strajkujących zgoda na rejestrację Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” były przełomem na drodze od komunistycznej PRL do wolnej Polski. Wynegocjowane m.in. tutaj, w Hucie Katowice, ustępstwa reżimu doprowadziły ostatecznie do upadku komunistycznej władzy. Dzięki temu wyłoniła się rzeczywistość społeczna, jaką dziś znamy. Do zakończenia zrywu upragniony nowy porządek opisany był w formie postulatów strajkowych. Po zwycięskich negocjacjach z przedstawicielami władzy postulaty te – już z podpisami reprezentantów komisji rządowej – stały się początkiem wolności obywatelskich, początkiem suwerennej Rzeczypospolitej.

Hutnicy Dąbrowy Górniczej solidarnie z górnikami Jastrzębia–Zdroju, stoczniowcami Gdańska i Szczecina wytyczyli drogę wolności, którą podążamy od 43 lat. Nowa, współczesna wolna Polska wyłoniła się z nauczania św. Jana Pawła II oraz postulatów Sierpnia’80. Ożywienie duchowe i nadzieje wiązane z pontyfikatem papieża Polaka szły w parze z ożywieniem politycznym, którego wyrazem był ruch Solidarności. Nasz wielki rodak i wsłuchani w jego słowa ludzie pracy ustanowili drogowskazy, które przeprowadziły nas przez wydarzenia kolejnych lat.

W 1980 roku nikt nie wiedział, jak długa będzie to droga i jakich wyrzeczeń będzie wymagać. Mimo to miliony Polaków przystąpiły do naprawy życia publicznego w duchu wolności słowa i sumienia, swobody zrzeszania się, pluralizmu mediów, wolności wyznania, szacunku dla godności każdego człowieka i wysiłku ludzkiej pracy. Dzięki bezkompromisowej postawie przywódców strajków ruch ten po przyjęciu postulatów przez przedstawicieli rządu przyjął postać legalnie działającego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”.

Sierpień ’80 był najważniejszym z powojennych „polskich miesięcy”. Zbierał doświadczenia Poznańskiego Czerwca’56, Marca’68, Grudnia’70, Czerwca’76 – i jednocześnie przekraczał je. Dlatego też dał początek przełomowi 1989 roku. Na każdym z tych historycznych przystanków na polskiej drodze do wolności stawali ludzie pracy, którzy swoją wiarą i czynem kruszyli mur oddzielający nas wówczas od wolnego świata. Przed 43 laty zjednoczeni z inteligencją, studentami i rolnikami wystąpili razem – i zwyciężyli. Nasza dzisiejsza suwerenna i demokratyczna Rzeczpospolita wyrasta z dziedzictwa tamtej jedności i Solidarności – ruchu inspirowanego papieskim przesłaniem wolności i pokoju.

Dziękuję wszystkim, którzy przesłanie to wypełniają, budując wolną i bezpieczną Rzeczpospolitą. Dziękuję tym, którzy pielęgnują i chronią dziedzictwo pierwszej Solidarności. Dziękuję bohaterom dąbrowskich strajków za odwagę i za spełnione nadzieje Polaków.

Niech żyje wolna Polska! Cześć i chwała bohaterom Solidarności!

Z wyrazami szacunku