Szanowna Pani Minister,

Szanowni Panowie Ministrowie,

ale przede wszystkim Wielce Szanowne Druhny i Wielce Szanowni Druhowie odznaczeni – bohaterowie dzisiejszej uroczystości,

Wszystkie Druhny i Druhowie

i Przyjaciele,

Szanowni Państwo zebrani na tej dzisiejszej uroczystości!

Bardzo dziękuję. Jestem wzruszony i zaszczycony, że mogę Państwu dzisiaj wręczyć te odznaczenia – tak jak każdemu z Druhen i Druhów powiedziałem: za lata działalności harcerskiej i skautowej, za budowanie polskiego ruchu harcerskiego, skautowego, za wychowanie młodzieży, za budowanie postaw patriotycznych, za służbę Bogu i ojczyźnie. Dziękuję za to. Bardzo często przez długie lata, przez długie dziesięciolecia, bardzo często sprawując fundamentalnie ważne funkcje w polskim ruchu skautowym, harcerskim, w istocie odpowiadając za jego kształt i rozwój.

Cały czas trwa. Cały czas do harcerstwa i skautingu przystępują nowi młodzi ludzie. Nawet mnie przez te 10 lat udało się namówić kilku młodych i kilkoro rodziców do tego, żeby dzieci wstąpiły do harcerstwa, spróbowały harcerskiego życia jako alternatywy dla otaczającej ich często bardzo trudnej rzeczywistości, bardzo często w sytuacjach kryzysowych. Bardzo często dzięki temu udało się z tych sytuacji kryzysowych wyjść, jeszcze zanim pojawiło się poważne nieszczęście dla rodziny.

To właśnie dzięki Państwa służbie i dzięki Państwa pracy harcerskiej, skautowej to nasze harcerstwo cały czas spełnia swoją funkcję, tak niezwykle ważną. Właśnie budowania postaw, wychowania młodzieży, prowadzenia młodzieży ku dobremu, ku temu, co ważne i co piękne, budowania przyjaźni, więzi, zdobywania umiejętności, zyskiwania samodzielności, nauki odpowiedzialności za siebie, a potem także i za innych, kiedy obejmują pierwsze funkcje – zostają zastępowymi, przybocznymi w drużynach, drużynowymi – wtedy, kiedy biorą na siebie ciężar dowodzenia; wtedy, kiedy biorą na siebie ciężar decydowania, przygotowując się także do późniejszego dorosłego życia i bardzo często sprawowania wielu odpowiedzialnych funkcji publicznych.

Bardzo Państwu dziękuję za to, ale bardzo dziękuję też i za ten niezwykły zaszczyt, który spotkał mnie także z Waszej ręki, że mogłem, jako Prezydent Rzeczypospolitej, obejmować kolejno patronat nad ruchem harcerskim i skautowym w Polsce – będąc jego protektorem – i organizacjami harcerskimi, skautowymi; tymi wszystkimi najważniejszymi w naszym kraju i poza granicami. To było dla mnie zawsze bardzo ważne. 

Dziękuję za wszystkie harcerskie watry, które zapłonęły na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego, które zapłonęły w Belwederze, za spotkanie przy kominku w Wiśle. Dziękuję za wszystkie te momenty, kiedy mogłem być z druhnami i druhami. Dziękuję za to, że przyjmowaliście mnie na obozach w różnych krańcach Polski – różne organizacje – kiedy z zaciekawieniem patrzyłem na bardzo często nowe dla mnie zwyczaje, inne niż te, do których sam byłem przyzwyczajony z czasów mojego harcerstwa.

Nie mam żadnych wątpliwości, że polskie harcerstwo, polski skauting spełnia dzisiaj cały czas swoją niezwykle ważną funkcję. Że przeszedł przez czasy, których kiedyś bardzo się obawialiśmy, że może być tak, że polskie harcerstwo zniknie, że gdzieś te ideały się zatracą. Zwłaszcza na początku lat 90. w czasie kryzysu; w czasie, kiedy wydawało się, że w jakimś sensie jest to koniec historii, że to takie bogoojczyźniane harcerstwo – trochę opozycyjne, czasem bardzo opozycyjne, które wyszło z czarnych czasów komunizmu, przetrwało w swojej twardej idei jeszcze harcerstwa II Rzeczypospolitej, niepodległościowego – że ono przestało być po prostu potrzebne.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Pamiętam moje rozmowy z moimi druhami, z moimi kolegami o tym, gdzie szukać dla harcerstwa tego nowego ducha, tej nowej potrzeby. Jak spowodować, żeby młodzi najpierw, zamiast słuchać walkmanów ze słuchawkami na uszach, leżąc na pryczach czy kanadyjkach, po prostu zajęli się harcerstwem, zajęli się puszczaństwem, zajęli się realizacją zadań, tych tradycyjnych, ważnych, robieniem stopni harcerskich, zdobywaniem sprawności, zajęli się służbą? Jak zrobić, żeby potem jakoś pozbawić ich telefonów komórkowych, żeby nie gadali bez przerwy przez te telefony i nie grali w czasie obozów, biwaków, zbiórek itd., itd.? Jak wytłumaczyć to rodzicom, że nie można 10 razy dziennie zadzwonić do pociechy i zapytać, czy na pewno umył nogi. Bo nawet, jak nie umył, to przecież nic się nie stało, nie?

Ale na poważnie. Dziękuję za to wszystko. Bo dzięki Państwa służbie, niezachwianej – tak jak powiedziałem – często wielodziesięcioletniej to harcerstwo, polski skauting, przetrwało i ma się dobrze, w wielu przypadkach bardzo dobrze. Dziękuję za to z całego serca.

Dziękuję za to, że zawsze można było liczyć na naszych harcerzy i skautów we wszystkich najtrudniejszych momentach: w czasie pandemii, kiedy działaliście, w czasie rosyjskiej agresji na Ukrainę od pierwszej godziny, kiedy nieśliście pomoc na najróżniejsze sposoby, na wszelkie sposoby. Przecież wiemy dobrze, że jest także i niemało harcerzy, którzy stanęli do walki po stronie obrońców Ukrainy. To jest właśnie wychowanie: wiedzieć, kto jest wrogiem, a kto jest przyjacielem. Dziękuję za to z całego serca. To zawsze było i zawsze będzie bardzo ważne.

Dziękuję za jamboree, które w 2027 roku będziemy mieli na Wyspie Sobieszewskiej. Mam nadzieję, że Pan Prezydent Karol Nawrocki – jako gdańszczanin – pojedzie i odwiedzi harcerzy. Mam nadzieję – jako protektor także i harcerstwa, i naszego skautingu. Dziękuję za zaproszenie po raz kolejny do odwiedzin. Zrobię, co w mojej mocy, żeby być chociaż na chwilę.

Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Za wszystkie spotkania, za każdą harcerską piosenkę przy kominku czy przy watrze, za każdą chwilę odetchnięcia także i obozowym powietrzem. Wiecie Państwo znakomicie, jak to jest: kto raz spał w starej dysze, ten zawsze będzie ją kochał i nigdy do końca życia nie zapomni tego zapachu. Tak to po prostu jest. Dziękuję za to z całego serca.

Czuwaj!