Dzień dobry Państwu!

Bardzo dziękuję wszystkim tym, którzy dzisiaj pamiętają i którzy dzisiaj już po raz 14. przychodzą w różne miejsca – na cmentarze, pod pomniki – po to, by pamiętać, by wspomnieć, by pomodlić się, a przede wszystkim, by oddać szacunek tym, którzy 14 lat temu zginęli, pielgrzymując – można tak powiedzieć – na groby polskich oficerów w Katyniu.

Polska delegacja na czele z Panem Prezydentem, Prof. Lechem Kaczyńskim, jego małżonką Marią, najważniejszymi polskimi politykami – niestety – jak wszyscy znakomicie pamiętamy, zginęła wtedy w całości. Wszyscy zginęli w Smoleńsku na lotnisku. I dzisiaj po raz kolejny oddajemy im hołd, modlimy się za ich dusze, wspominamy ich.

To jeden z najtrudniejszych, najtragiczniejszych, ale zarazem niezwykle ważnych momentów w naszych dziejach, bo też i podkreślających to, co dla nas ważne. A dla nas pamięć historyczna, pamięć o bohaterach naszej ojczyzny – jakimi z całą pewnością byli polscy oficerowie, którzy zginęli, zostali pomordowani przez Sowietów w Katyniu – miała znaczenie fundamentalne.

Dlatego właśnie wszyscy oni – ludzie z różnych stron sceny politycznej, na co dzień spierający się, dyskutujący między sobą, mający różne poglądy – wszyscy razem tam podróżowali, pielgrzymowali wspólnie, lecąc tym samolotem tamtego tragicznego dnia, by oddać hołd naszym bohaterom; tym, którzy zostali pomordowani, bo walczyli o wolną, niepodległą, suwerenną Polskę.

My dzisiaj pamiętamy o nich wszystkich – i o polskich oficerach, którzy zostali zamordowani przez Sowietów w Katyniu, i o tych, którzy tamtego strasznego dnia, w tamtą straszną sobotę 10 kwietnia 2010 roku lecieli, by oddać im hołd, i także oddali swoje życie. Za ojczyznę – tak mówimy. W służbie dla ojczyzny.

Wieczna pamięć, cześć i chwała bohaterom! Ale wieczna pamięć także wszystkim tym, którzy służą Rzeczypospolitej!

Jeszcze raz bardzo dziękuję wszystkim, którzy dzisiaj oddają pamięć i hołd tym, którzy zginęli 10 kwietnia 2010 roku. Dziękuję bardzo.