Wielce Szanowni Panowie Premierzy,

Szanowni Panie i Panowie Ministrowie,

Przedstawiciele Polskiego Parlamentu – naszego Sejmu i Senatu,

Przedstawiciele Parlamentu Europejskiego,

Wielce Szanowna Pani Prezes,

Szanowni Państwo Ambasadorowie, Przedstawiciele Korpusu Dyplomatycznego,

Czcigodni Przedstawiciele kościołów i związków wyznaniowych,

Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,

Szefowie najważniejszych instytucji państwowych,

Przedstawiciele instytucji naukowych,

Szanowni Panie i Panowie Profesorowie,

Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!

Bardzo dziękuję. Bardzo dziękuję, jest to wydarzenie, które w autentyczny sposób chwyta mnie za serce. Mam dzisiaj takie bardzo głębokie poczucie, odkąd wszedłem do tego monumentalnego gmachu… Powinien tutaj przed Państwem stać Pan Prezydent, Profesor Lech Kaczyński. To było jego marzenie, to była jego idea, aby takie właśnie – myślę – Muzeum Historii Polski powstało. Uważał to za jedno z najważniejszych zadań, które powinni zrealizować ci, którzy ponoszą odpowiedzialność za Rzeczpospolitą dla przyszłych pokoleń. „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie”, a historia jest nauczycielką życia. On zresztą właśnie, odwołując się do historii, bardzo często pokazywał życie i wskazywał potencjalny, możliwy rozwój przyszłości – tego, co może się stać.

Nie chcę tutaj mówić o trudnych kolejach tego muzeum, jego siedziby, jego ostatecznego zlokalizowania, o czym przed chwilą wspomniał Pan Dyrektor. 17 lat, proszę Państwa, do dzisiaj od momentu, kiedy muzeum w istocie formalnie zostało powołane – od 2006 roku. Dzięki Bogu, od 2015 roku, dzięki zmianom, które nastąpiły w Rzeczypospolitej z woli obywateli, dzięki bardzo wytężonej pracy Pana Profesora Piotra Glińskiego, Ministra odpowiedzialnego za sprawy kultury i dziedzictwa narodowego, Wicepremiera w rządach Zjednoczonej Prawicy – to muzeum stało się faktem. Dziękuję wszystkim, którzy się do tego przyczynili.

Proszę Państwa, ono jest w miejscu niezwykle ważnym i niezwykle symbolicznym właśnie z punktu widzenia historii – historii, która jest nauczycielką życia i naszej być może także i przyszłości; w jakimś sensie poprzez tę inspirację i naukę także i, wierzę w to, kreatorką – na Cytadeli Warszawskiej, symbolu próby i autentycznego zniewolenia Polaków przez 80 lat. Symbolu zniszczenia ruchu narodowowyzwoleńczego i woli wyzwolenia narodu. Cytadeli wzniesionej przez carat, przez Mikołaja I, poczynając od 1832 roku, po upadku powstania listopadowego.

To tutaj więziono tych, którzy wtedy konspirowali i walczyli o wolną Polskę. To tutaj rozstrzelano Romualda Traugutta. To tutaj ginęli członkowie Rządu Narodowego. To tutaj mordowano Polaków, którzy niezłomnie chcieli odzyskać swoją wolną, suwerenną, niepodległą ojczyznę. To stąd wywożono na zesłanie, na katorgę, na Sybir. To ostatecznie to miejsce oglądało wielkie zwycięstwo patriotów w 1918 roku, kiedy Polska odzyskała swoją niepodległość. To to miejsce oglądało tuż później zwycięstwo nad Rosją sowiecką pod Warszawą w 1920 roku w wielkiej Bitwie Warszawskiej – tak nieopodal tej właśnie Cytadeli. Trudno w Polsce znaleźć lepsze miejsce na to, by dokumentować naszą historię, której najboleśniejszym okresem z całą pewnością były te 123 lata zaborów, w tym te właśnie 80 lat pod straszliwym zaborem, tyranią Rosji carskiej.

Muzeum największe, najpiękniejsze z całą pewnością w tej chwili w Polsce, absolutnie najnowocześniejsze. O jego parametrach technicznych pewnie będzie dzisiaj wiele mowy. Ale to tutaj będzie, jak planujemy, za trzy lata wystawa stała na 7300 mkw. – udokumentowana artefaktami historia ponad tysiąca lat naszego państwa, historia Polski. To tutaj oglądać tę wystawę stałą i oglądać wystawy czasowe będą przychodzili młodzi. Te wystawy czasowe – 1400 mkw. zarezerwowane pod to, by mogły być prowadzone. Będą prowadzone cały czas.

Już dziś będzie można zobaczyć pierwszą z nich – „Wielkie i małe historie” – pokazującą proces gromadzenia artefaktów, zabytków, które będą stanowiły w przyszłości pełną ekspozycję tego muzeum. Wyobrażam sobie już te tłumy pielgrzymujących tutaj grup z całej Polski, z naszych szkół, młodzieży, ten proces edukacji – wielki, wspaniały – który tutaj będzie następował, w tym gmachu; gmachu, który będzie przyciągał samym swoim pięknem, właśnie monumentalnością i niezwykłą nowoczesnością prezentacji.

Jeszcze raz ogromnie dziękuję za to, że mam ten wielki zaszczyt i przyjemność być tu dziś z Państwem i móc stanowić grupę tych pierwszych, na oczach których następuje otwarcie tego niezwykłego obiektu, który – nie mam żadnych wątpliwości – będzie kształtował przyszłą Rzeczpospolitą. Wierzę w to, że coraz mocniejszą, coraz silniejszą swoimi obywatelami, ich postawą, ich wiedzą, ich umiejętnością patrzenia w przyszłość, także przez pryzmat właśnie dobrze udokumentowanej przeszłości.

Dziękuję za to z całego serca. Dziękuję wszystkim twórcom muzeum. Dziękuję i gratuluję im z całego serca. Niech żyje Polska!