Dzień dobry Państwu!

Szanowni Państwo, jesteśmy na wojskowych Powązkach w Warszawie po to, by oddać hołd komendantom, dowódcom kolejnych formacji zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego – poczynając od Służby Zwycięstwu Polski, poprzez Związek Walki Zbrojnej, aż wreszcie do Armii Krajowej.

To dzisiejsze spotkanie tutaj 14 lutego 2025 roku, na cmentarzu Powązkowskim, wojskowym, przy tych grobach i wokół tych grobów, gdzie spoczywa w najbliższym sąsiedztwie tylu żołnierzy Armii Krajowej, którzy polegli, którzy walczyli w II wojnie światowej przeciwko niemieckiej okupacji – to dzisiejsze spotkanie ma wymiar szczególny. Bo po raz pierwszy odbywa się w dniu święta narodowego, Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej, które zostało ustanowione dosłownie – można powiedzieć – kilka dni temu. Bo ostatecznie miałem zaszczyt, honor i przyjemność podpisać tę ustawę dokładnie osiem dni temu wraz z weteranami, wraz z kombatantami, uczestnikami, żołnierzami Armii Krajowej, przedstawicielami organizacji patriotycznych i niepodległościowych, a także – oczywiście – młodzieżą, harcerzami, strzelcami i przybyłymi wtedy do Pałacu Prezydenckiego gośćmi.

Chcę z całego serca podziękować za tę ustawę. Dziękuję parlamentarzystom – i tym, którzy ją zainicjowali, i tym wszystkim, którzy za nią głosowali. Bo – co bardzo eleganckie i ważne dla Rzeczypospolitej, dla postaw patriotycznych, dla pamięci – została ona uchwalona praktycznie jednogłośnie przez naszych parlamentarzystów, za co jeszcze raz dziękuję. Dziękuję wszystkim tym, którzy zawsze przybywają, pamiętają, dbają o groby żołnierzy Armii Krajowej, zapalają świece, oddają hołd, realizują tę niezwykle ważną patriotyczną służbę pamięci.

Dziękuję z całego serca także wszystkim tym przedstawicielom samorządów lokalnych i regionalnych, którzy przez lata organizują uroczystości patriotyczne w rocznicę powstania Polskiego Państwa Podziemnego, którą w 2009 roku uczcił Prezydent Profesor Lech Kaczyński, wręczając testament żołnierzy i obywateli cywilnych Polskiego Państwa Podziemnego tym, którzy dzisiaj stanowią ten trzon państwa polskiego – przedstawicielom służb mundurowych, młodzieży reprezentowanej przez harcerzy, ale także i przedstawicielom służby cywilnej, przedstawicielom polskich urzędników.

Ten symboliczny moment – tak niezwykle dla nas ważny – budował ten etos pamięci o tym niezwykłym wtedy zjawisku patriotycznym trwania przy niepodległym suwerennym państwie, przy wierze w powrót niepodległego suwerennego państwa i walce o niepodległe i suwerenne państwo – bo to właśnie jest Polskie Państwo Podziemne, Służba Zwycięstwu Polski, Związek Walki Zbrojnej i Armia Krajowa. To są symbole tej walki i to jest właśnie dzisiaj pamięć o tej walce, o tym niezwykłym bohaterstwie. Także pamięć o tym, co jest powodem naszej niezwykłej dumy. Bo zawsze to podkreślam – i dziękuję wszystkim tym, którzy o tym pamiętają, także tutaj, w Polsce – że Polskie Państwo Podziemne było zjawiskiem unikatowym w historii świata.

Podobnie jak Armia Krajowa, która w momencie swojego powstania – kiedy Generał Władysław Sikorski, wódz naczelny, swoim rozkazem przeformował Związek Walki Zbrojnej w Armię Krajową – liczyła około 100 tys. żołnierzy. To było w 1942 roku – dokładnie 14 lutego. Ale już dwa lata później w 1944 roku liczyła prawie 400 tys. W istocie więc cały czas była zasilana nowymi, przede wszystkim młodymi ludźmi wierzącymi w to, że mimo okupacji niemieckiej, mimo tego, że część polskich ziem znajdowała się pod okupacją sowiecką, uda się odzyskać wolne, suwerenne, niepodległe państwo. I byli gotowi za nie walczyć, krwawić się, mimo tego, że byli słabo uzbrojeni, czasem w ogóle. Walczyli w oddziałach partyzanckich, walczyli w Powstaniu Warszawskim, walczyli wszędzie tam, gdzie byli potrzebni, sprzeciwiali się, wykonywali wyroki Polskiego Państwa Podziemnego na zbrodniarzach, na bandytach niemieckich, którzy mordowali ludność cywilną.

Dziękuję, że o nich nie zapominamy. Jeszcze raz dziękuję za ustanowienie tego niezwykle ważnego dnia, jakim jest Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej, właśnie 14 lutego. I cieszę się, że każdego roku będziemy mogli to święto oficjalnie obchodzić. Dziękuję wszystkim tym, którzy pamiętają.

Cześć i chwała bohaterom! Wieczna pamięć poległym!