Szanowna Pani Minister,
Szanowni Panie i Panowie Ministrowie,
Szanowny Panie Premierze,
Szanowne Panie i Panowie Wojewodowie,
Szanowne Panie i Panowie Prezesi,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo,
Nasi Drodzy Duńscy i Norwescy Przyjaciele!

Bardzo dziękuję. Bardzo dziękuję za zaproszenie na tę dzisiejszą uroczystość. Bardzo dziękuję za to, że możemy się spotkać tutaj, w tej spektakularnej, wspaniałej sali Filharmonii Szczecińskiej, filharmonii Pomorza Zachodniego. Bardzo dziękuję za to, że możemy się spotkać, bo Państwo stworzyli ku temu okazję. To dla mnie honor i szczęście, że mogłem wręczyć Państwu te odznaczenia. To dla mnie honor i szczęście, że kilka dni temu mogłem wręczyć Order Orła Białego Panu Ministrowi Piotrowi Naimskiemu. Panie Ministrze, brawo!

Szanowni Państwo, to z całą pewnością jeden z absolutnie najważniejszych dni ostatniego ponad 30–lecia – od 1989 roku, odkąd Polska uwolniła się z sowieckiej strefy wpływów, odkąd wyszliśmy zza żelaznej kurtyny dzięki Solidarności. Od tamtego czasu trwała – z mniejszym lub większym powodzeniem – walka o to, by Polska stała się nie tylko z nazwy, nie tylko z zawołania, nie tylko z zapisów konstytucyjnych, ale rzeczywiście państwem w pełni suwerennym, w pełni niepodległym, w pełni decydującym o sobie.

Państwem, w którym my, Polacy, faktycznie decydujemy o naszych sprawach w jak największym ich obszarze. Nie tylko o tym, kogo wybieramy – czy to do lokalnych rad, sejmików, czy do naszego, polskiego parlamentu: Sejmu, Senatu – nie tylko, kogo wybieramy na prezydenta, wójta, burmistrza czy to naszych miast, czy to na Prezydenta Rzeczypospolitej, ale żebyśmy rzeczywiście suwerennie podejmowali decyzje także w sprawach gospodarczych, tych najważniejszych, jak również w sprawach bezpieczeństwa.

Jednym z tych najważniejszych bezpieczeństw z całą pewnością – co ostatnio widać jak na dłoni – jest bezpieczeństwo energetyczne. Przez długi czas – jak wszyscy doskonale wiemy – w zakresie dostaw gazu do Polski byliśmy całkowicie uzależnieni od Rosji, co stanowiło spuściznę czasów komunistycznych, tamtego uzależnienia, obecności w sowieckiej strefie wpływów. Jasne było – zwłaszcza po szantażach, których Rosja dopuściła się wobec Ukrainy – że jeżeli faktycznie chcemy być suwerenni w tym zakresie, musimy dokonać dywersyfikacji źródeł dostaw.

Mowa o dostawach gazu do Polski z szelfu norweskiego była już dawno. Różne koncepcje zgłaszane przez różne rządy – w zasadzie poczynając od początku lat 90. – przecinały się tutaj i kolejno padały, w miarę jak te rządy się zmieniały. Krótko mówiąc: nie udawało się to. Były różne koncepcje, także i takie, aby ten gaz dostarczać poprzez Niemcy.

Ale w 2001 roku, kiedy ster rządów sprawował w Polsce Pan Premier Jerzy Buzek, jego ówczesny doradca, Pan Minister Piotr Naimski, ogłosił koncepcję, aby po prostu zbudować gazociąg z szelfu norweskiego do Polski i aby tym gazociągiem dostarczać gaz bezpośrednio, poprzez porozumienie z Norwegami, poprzez porozumienie z Danią. Wtedy to się nie udało, chociaż rozmowy, a nawet działania polityczne już na szczeblu międzynarodowym były bardzo zaawansowane. Niestety, kolejny rząd, który przyszedł po wyborach – a kolejne wybory wygrał SLD – storpedował te plany i do żadnej budowy nie doszło. Wielu z nas to pamięta.

Idea wróciła po zwycięstwie w wyborach Prawa i Sprawiedliwości w 2005 roku, kiedy Prezydentem Polski został Profesor Lech Kaczyński – wielki zwolennik dywersyfikacji dostaw do Polski nie tylko gazu, ale w ogóle węglowodorów; który miał swoje plany, które starał się realizować – właśnie budowy różnych rurociągów do Polski, nie tylko transportujących gaz, ale także ropę naftową; który wreszcie ogłosił także ideę budowy gazoportu jako tego, który będzie dawał możliwość naszemu krajowi przyjmowanie dostaw gazu de facto z całego świata, zewsząd, skąd tylko będą chcieli i mogli ten gaz nam dostarczyć.

Wtedy już w tym zakresie działał także właśnie Pan Minister Piotr Naimski. Tamte rządy trwały krótko, nie udało się tego zrealizować. Kiedy władza się zmieniła, plany znów zostały zarzucone. Postępowała jedynie budowa gazoportu, który wreszcie udało się ukończyć w 2016 roku.

Ale w 2015 roku, kiedy Zjednoczona Prawica wygrała wybory i Pan Minister Piotr Naimski znów został w polskim rządzie ministrem odpowiedzialnym za sprawy energii, z wielką determinacją przystąpił do działania – jakby ze świadomością, że to jest może właśnie ta ostatnia szansa; a może jest to właśnie to historyczne momentum, w którym trzeba to zrealizować.

Miałem ten wielki zaszczyt, że moi rodacy wybrali mnie wtedy na Prezydenta i mogłem wspierać działania Pana Ministra. I tak rzeczywiście działaliśmy od samego początku. Później, w 2016 roku, dosłownie rozmawiając z władzami zarówno Norwegii, w maju, jak i potem, w czerwcu, w Danii. Później cały czas przy wsparciu Polskiej Ambasador w Danii, Pani Minister Henryki Mościckiej–Dendys, którą przed chwilą miałem zaszczyt i przyjemność w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej odznaczyć Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pan Minister Piotr Naimski wielokrotnie wychwalał do mnie wielkie zaangażowanie i wkład Pani Ambasador w to, aby pokonać trudności, które były.

Proszę Państwa, trudności było tyle, że ciężko je opisać. Każdy chyba zdaje sobie sprawę, co oznaczała ta inwestycja w czasie, w którym realizowany był Nord Stream 2, w czasie, w którym istniał już Nord Stream 1, w czasie, kiedy wielkim interesom, za którymi stoją miliardy czy wręcz biliony dolarów, euro czy jakiejkolwiek waluty byśmy tutaj nie podali, bardzo było nie w smak, aby ten gazociąg z szelfu norweskiego do Polski i do Europy Środkowej – bo to chcę z całą mocą podkreślić – powstał.

Mimo wszystko dzięki determinacji Pana Ministra Piotra Naimskiego, jego współpracowników z rządu, osób, które widzieli Państwo przed chwilą tutaj, na tej scenie, które zostały odznaczone za swój często nieoceniony i w ogóle niewycenialny wkład w to, że tę inwestycję udało się zrealizować – dzisiaj, w terminie, co się nie mieści w głowie w tych trudnych czasach, mogliśmy gazociąg otworzyć.

Powiedziałem dzisiaj z uśmiechem, że trudno się wzruszać nad instalacją gazową, że trudno się wzruszać nad zaworem gazowym, ale – wierzcie mi, Państwo – kiedy popatrzę także w przeszłość, kiedy popatrzę na to, że byłem przy boku Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który z taką determinacją walczył o suwerenną Polskę, także w tym zakresie, kiedy popatrzę na ten wielki wysiłek i kiedy widzę tak piękne jego zwieńczenie, kiedy widzę, że stał się on faktem i ten gaz płynie, i coś, co jest nie do uwierzenia, ogromna, gigantyczna inwestycja została przez Polskę zrealizowana, została zrealizowana wysiłkiem polskich inżynierów, wysiłkiem polskich polityków, została zrealizowana determinacją wielkich i oddanych patriotów – łzy stają mi w oczach i jestem Państwu za to ogromnie wdzięczny.

Jak powiedziałem, jest to historyczny dzień. Cieszę się ogromnie, proszę Państwa, z tego, że Pan Minister Piotr Naimski tę swoją wielką misję wobec Rzeczypospolitej, którą przez tyle lat niósł, zrealizował i niewątpliwie zapisuje się w ten sposób złotymi zgłoskami w historii Rzeczypospolitej.

Cieszę się ogromnie z tego, że mogłem dzisiaj odznaczyć tutaj, na tej scenie, tak wielu młodych ludzi, którzy jeszcze przez dziesięciolecia będą pracowali dla Rzeczypospolitej na różnych stanowiskach – na pewno tak będzie – i którzy bardzo często w pierwszym błysku swojej, wierzę w to, wielkiej kariery biznesowej, politycznej, ale przede wszystkim wielkiej służby dla Rzeczypospolitej, w tak piękny sposób już zapisują się na kartach jej historii.

A przede wszystkim mają satysfakcję, że da się, że można, że Polska i Polak potrafią, że to nie jest tylko takie powiedzonko, tylko że jest to po prostu rzeczywistość – twarda, namacalna. Rzeczywistość, którą płynie gaz; rzeczywistość, która wzmacnia Polskę; rzeczywistość, która powoduje, że jeśli w przyszłości ktoś w naszym regionie będzie miał problemy, to będziemy mogli mu także przez nasze interkonektory – w budowie których niejednokrotnie biorą Państwo udział – dostarczyć gaz, także ten z szelfu norweskiego.

Ogromnie za to dziękuję. Jest to dla mnie wielki zaszczyt, wielka radość i wielka duma, że mogę być tutaj z Państwem na tej wspaniałej uroczystości w Szczecinie, na Pomorzu Zachodnim; że mogę z Państwem patrzeć na to wielkie dzieło, które udało się zrealizować, i że mam ten wielki zaszczyt, że mogę Państwu w imieniu Rzeczypospolitej za to z całego serca podziękować.

Niech żyje Polska!