Ekscelencje, Wielce Szanowni Panie i Panowie Prezydenci,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Szanowni Panie i Panowie Ministrowie,
Szanowni Panie i Panowie Ambasadorzy,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!

Przede wszystkim chcę wyrazić ogromną radość i wdzięczność, że w tych dniach – wczoraj i dzisiaj – możemy gościć w Polsce, ale w szczególności tutaj, w Krakowie, i wczoraj w podkrakowskiej Wieliczce Prezydentów Grupy Arraiolos. Prezydentów państw Unii Europejskiej, którzy tradycyjnie od 21 lat spotykają się na spotkaniach – jak ja to mówię z uśmiechem jako ten, który brał w tym spotkaniu udział już po raz dziesiąty – na takich spotkaniach na początku sezonu politycznego w Europie i na świecie, kiedy spotykamy się na tej nieformalnej dyskusji właśnie po to, żeby porozmawiać o sprawach bieżących, o tych najważniejszych, których się spodziewamy. A tym samym także i wzajemnie przygotować się do tego, o czym będziemy rozmawiali najprawdopodobniej właśnie w rozpoczynającym się roku politycznym aż do następnego okresu letniego, tym razem w 2025 roku. I tak też dzisiaj i wczoraj – w ciągu tych dwóch dni – tutaj, w Krakowie, mieliśmy możliwość właśnie o tych najważniejszych kwestiach rozmawiać.

ENGLISH VERSION>>

Cieszę się ogromnie, że mogłem to spotkanie zorganizować. A cieszę się z kilku względów. Po pierwsze, dlatego że to moje pożegnalne spotkanie z Grupą Arraiolos i jestem wdzięczny Państwu Prezydentom – Koleżankom i Kolegom – za to, że zgodzili się ostatnio podczas naszych spotkań w Porto i wcześniej, żebym to właśnie ja był gospodarzem tutaj, u nas w kraju, w Polsce, tego mojego ostatniego spotkania. Jestem za to ogromnie wdzięczny.

Była to dla mnie właśnie sposobność – po pierwsze – do tego, żeby to spotkanie zorganizować tutaj, w Krakowie i w Wieliczce. Jako miejscach, które dla nas, Polaków, mają głęboką europejską symbolikę.

Wieliczka dlatego, że kiedy w XIII wieku rozpoczęto eksploatację soli jako wielkiego wówczas królewskiego, koronnego, narodowego skarbu – sól z Wieliczki wędrowała na całą Europę. To było rozsławiające Polskę w tamtym czasie bogactwo naszego kraju. I kopalnia w Wieliczce, która jest dzisiaj, jako zabytek wpisany na listę dziedzictwa UNESCO, naszym narodowym skarbem, jest także i tej właśnie europejskiej przeszłości Polski – tamtej Polski, która wtedy wypracowywała sobie swoje miejsce wśród chrześcijańskich narodów Europy – wielką i piękną pamiątką. Cieszę się ogromnie, że mogłem Państwa Prezydentów wczoraj tam właśnie, w kopalni wielickiej, gościć.

A dzisiaj spotkaliśmy się na obradach, na tej bardziej oficjalnej części, poważnej części – po wczorajszej, całkowicie nieformalnej wieczornej dyskusji – spotkaliśmy się na obradach po to właśnie, żeby omówić te najistotniejsze tematy. Spotkaliśmy się w sercu Krakowa, spotkaliśmy się na Wawelu, który także jest symbolem czegoś, co jest dla nas, Polaków, wielką dumą. Jest symbolem polskiej Korony, ale nie tylko. Bo jest symbolem także unii polsko–litewskiej, tamtej wielkiej Rzeczypospolitej, jak mówimy, Obojga Narodów, która zrzeszając przecież pod swoją opieką nie tylko narody polski i litewski, ale także i wówczas Ukraińców i dzisiejszych Białorusinów, i Łotyszy obok Litwinów, była zarazem – śmiało mówimy dzisiaj – takim pierwowzorem jak gdyby dzisiejszej Unii Europejskiej. Pierwszą unią narodów, które mówiły: tak, jesteśmy jej częścią na równych prawach; tak, jesteśmy razem; budujemy nasz sojusz po to, żeby być mocniejsi razem, po to, by rozwijać naszą pomyślność, po to, by nawzajem się szanować, i po to, by nawzajem przestrzegać swoich praw i wspólnych praw.

I stąd to, że mogliśmy dzisiaj tutaj właśnie, w tym niezwykłym miejscu, w którym polska historia splata się z europejską historią, usiąść razem i dyskutować o najważniejszych sprawach z naszego punktu widzenia dla Europy i dla świata, było dla mnie wielką radością i dumą. I dziękuję Państwu Prezydentom – Paniom i Panom – za ten wielki honor, który Państwo mi okazaliście, przybywając tutaj i pracując dzisiaj razem przez te kilka godzin w komnatach wawelskich, gdzie ten duch historii, także historii Europy i Unii, jest tak bardzo mocno obecny.

A dyskutowaliśmy właśnie o tych tematach europejskich, których z pewnością w dużej części się Państwo domyślacie. Bo – oczywiście – wielokrotnie poruszone były kwestie bezpieczeństwa, wielokrotnie poruszone były kwestie naszego wspólnego wsparcia dla Ukrainy, wielokrotnie poruszone były kwestie tego, jak działać, by Ukraina nie tylko przetrwała tę straszliwą rosyjską napaść, z którą się w tej chwili zmaga, ale też jak działać, by można było Ukrainę jak najszybciej przyjąć do Unii Europejskiej.

Z tego punktu widzenia ja – jako jakby główną oś tego naszego dzisiejszego spotkania – przedstawiłem Państwu Prezydentom polskie priorytety w zbliżającej się prezydencji naszej, polskiej w Radzie Unii Europejskiej, która rozpocznie się – przypomnę – 1 stycznia i będzie trwała przez pierwsze półrocze 2025 roku.

A więc – po pierwsze – zacieśnianie więzi pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, czyli tych więzi, o których mówimy, że to są więzi transatlantyckie czy euroatlantyckie.

A więc – jak ujmujemy to hasłowo – więcej Unii Europejskiej w Stanach Zjednoczonych, ale zarazem więcej Stanów Zjednoczonych w Unii Europejskiej.

Mówiliśmy też właśnie o kwestii integracji europejskiej nowych państw członkowskich, a więc o otwartych drzwiach do Europy, które – w naszym przekonaniu – muszą być utrzymywane. I wskazywaliśmy te kraje, które zakładamy, że będą w pierwszej kolejności do Unii Europejskiej przyjmowane. Czyli przede wszystkim Ukraina właśnie, ale także Mołdawia, państwa Bałkanów Zachodnich. I wszyscy mamy nadzieję, że także i Gruzja po kolejnych wyborach, które w najbliższym czasie zbliżają się w Gruzji – mamy nadzieję, że w ich efekcie Gruzja będzie się zbliżała do Unii Europejskiej, a nie oddalała od niej.

Mówiliśmy także o kolejnym priorytecie, jakim jest kwestia odbudowy Ukrainy po zniszczeniach wojennych.

I wreszcie ostatnie z tych najważniejszych zagadnień – a mianowicie bezpieczeństwo energetyczne w Unii Europejskiej, a zarazem to, jak zrealizować założenia światowej polityki klimatycznej, ale przede wszystkim tej polityki klimatycznej, która jest realizowana w ramach Unii Europejskiej, tak, by zarazem udało się przede wszystkim przestrzegać zasady Just Transition – zasady sprawiedliwej transformacji.

A więc w jaki sposób tak zmienić naszą gospodarkę energetyczną, zapewniając w przyszłości bezpieczeństwo energetyczne naszym krajom, aby zarazem zapewnić bezpieczną i jak najwygodniejszą egzystencję, bezpieczne i jak najwygodniejsze życie, wzrost zamożności przede wszystkim naszych narodów i naszych państw.

To były te rzeczywiście najważniejsze zagadnienia, które przez kilka godzin omawialiśmy. Każdy z Państwa Prezydentów zabierał głos, wszyscy przedstawialiśmy swoje stanowiska. Mogę powiedzieć tak: cieszę się bardzo z tego, że odbyliśmy tę dyskusję, cieszę się również ogromnie z tego, że w większości punktów panuje ogromna zgodność wśród nas. Ale przede wszystkim co chcę podkreślić?

Chcę podkreślić to, że z wielką satysfakcją przyjąłem to, że nikt z Państwa Prezydentów nie krytykował tych założeń polskiej prezydencji, które w istocie zostały dzisiaj przeze mnie praktycznie oficjalnie przedstawione.

Że właśnie to były tematy do bardzo ciekawej, pogłębionej, bardzo angażującej dyskusji między nami.

I to pokazuje, że można mieć ogromną nadzieję, że rzeczywiście te pierwsze pół roku 2025 roku w Unii Europejskiej będzie okresem ciekawych debat, ciekawych dyskusji i – mam nadzieję – w efekcie takich decyzji, które przyniosą Unii Europejskiej więcej pomyślności, więcej dobrego rozwoju, więcej trafnych decyzji. I które również, jeżeli chodzi o Unię Europejską, zadośćuczynią w przyszłości oczekiwaniom i dążeniom narodów, które płacą bardzo często bardzo wysoką cenę za swoje dążenia europejskie, za to, że chcą być częścią tej wspólnoty – jak mówimy czasem: wolnego Zachodu – jaką są państwa Unii Europejskiej. Myślę tutaj przede wszystkim o naszych sąsiadach z Ukrainy, którzy dzisiaj własną krwią płacą za swoje europejskie i wolnościowe dążenia, za swoje pragnienie bycia częścią tego właśnie demokratycznego, wolnego, wspólnego Zachodu.

Jeszcze raz bardzo dziękuję Paniom i Panom Prezydentom za obecność. Dziękuję za zabrany głos. Dziękuję za niezwykle ciekawą dyskusję. A przede wszystkim dziękuję ogromnie za ten zaszczyt, jaki Państwo sprawiliście mojej Małżonce, mnie, przybywając tutaj ze swoimi najbliższymi, do Krakowa, do Wieliczki. Ogromnie się cieszę, że mogliśmy Państwa gościć. I jeszcze raz dziękuję za niezwykle, niezwykle ciekawe spotkanie, jakie możemy tutaj, w Krakowie, odbywać.

Dziękuję bardzo.