Magnificencjo, Panie Rektorze – gospodarzu Akademii Górniczo–Hutniczej, gospodarzu dzisiejszej uroczystości,

Wielce Szanowni Panowie Ministrowie,

Szanowny Panie Profesorze, Dyrektorze Cyfronetu,

Wielce Szanowny Panie Wojewodo,

Panie Prezydencie,

Szanowny Panie Marszałku,

Wielce Szanowni Panie i Panowie Profesorowie,

Magnificencje, Panowie Rektorzy zaprzyjaźnionych uczelni, przede wszystkim krakowskich uczelni,

Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,

Wielce Szanowni Państwo,

ale przede wszystkim Wielce Szanowni Państwo Odznaczeni za ten wspaniały wkład w rozwój nie tylko Cyfronetu jako centrum, ale nauki polskiej i nowoczesnej Rzeczypospolitej, tak jak przed chwilą pięknie powiedział Pan Profesor, pokazując cele i osiągnięcia placówki oraz osiągnięcia Państwa!

Ogromnie za to wszystko dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Ale również chciałem tak zupełnie osobiście, prywatnie bardzo, bardzo podziękować i Panu Rektorowi Jerzemu Lisowi, i Panu Profesorowi Kazimierzowi Wiatrowi za zaproszenie na tę dzisiejszą uroczystość, na 50–lecie Cyfronetu.

Próbowałem sobie przypomnieć, kiedy po raz pierwszy mój ojciec przywiózł mnie do Cyfronetu – czy też przyprowadził – bo tego nie pamiętam dokładnie. Nie pamiętam, który to był rok, może 1978, na pewno nie później, może wcześniej, kiedy byłem w Cyfronecie po raz pierwszy. 

Pamiętam ogromne wrażenie, jakie zrobiło na mnie to, co w tamtym czasie mówił mi o Cyfronecie. Że jest to takie miejsce, gdzie stoi urządzenie – komputer – które zajmuje cały ten budynek. Był to ten budynek obity żółtą blachą przy parku Jordana. Tam wtedy mieściła się siedziba Cyfronetu.

I właśnie tam był wtedy ten komputer, chyba pierwszy, który – jak słyszeliśmy dzisiaj – pojawił się tam w 1973 roku z inicjatywy krakowskich rektorów. Chcieli oni, by miasto miało supernowoczesne centrum obliczeniowe, z którego de facto mogłaby korzystać cała Polska dla jej rozwoju.

Mimo bardzo trudnych czasów, które wtedy były, mimo tego, że coraz większy dystans dzielił nas od bogatego Zachodu – wielu z Państwa znakomicie pamięta tamte czasy – krakowskie środowiska naukowe nauk ścisłych, ale nie tylko, miały tę wielką ambicję, aby być częścią naukowego świata; żeby nie tylko współtworzyć rozwój swojego kraju, swojej ojczyzny, swojej nauki, ale żeby czynić też wkład w naukę światową. Było to zawsze wspaniałym elementem naszego środowiska naukowego, naszej nauki czyniącym ją na tyle znakomitą, że ludzie, którzy na przestrzeni wszystkich tych dziesięcioleci kończyli polskie uczelnie, później znakomicie potrafili się odnaleźć w świecie i na świecie.

Do dzisiaj absolwenci krakowskich uczelni, w tym AGH, piastują różne znamienite stanowiska i na uczelniach, uniwersytetach, i w biznesie w różnych miejscach na świecie, w tym – w tych najbardziej prestiżowych centrach, w których rozwijają się czy to nowoczesna gospodarka, nowoczesny sektor IT, czy nowoczesna nauka. Wielka w tym zasługa właśnie tego centrum, które wtedy powstało – krakowskiego Cyfronetu.

Mówię o tym, bo w jakimś sensie już od najmłodszych lat osobiście mogłem tę historię obserwować. Tak, tam mój tata – jako wtedy młody pracownik naukowy – jeździł, zawoził swoje obliczenia po to, żeby je tam zrobić czy też po to, żeby się tam policzyły. Pamiętam, że mówił do mnie: „Musi mi się job policzyć”. Miał albo karty perforowane – Państwo pewnie też pamiętają, przynajmniej niektórzy – albo też takie wielkie bloki z wydrukami właśnie swoich jobów, programów i tam gdzieś to wszystko było liczone. Znakomicie pamiętam już tamte czasy.

Dzisiaj Cyfronet jest w innym miejscu. Poznałem ten mur – Panie Profesorze – na którym jest graffiti z Ojcem Świętym. Skojarzyłem to miejsce, gdzie teraz znajduje się siedziba Cyfronetu.

Chcę z całego serca pogratulować i podziękować tego znakomitego rozwoju.

Muszę Państwu powiedzieć, że kiedy jechałem tutaj na to spotkanie, to usiłowałem sobie przypomnieć tamte wydarzenia, bo rzeczywiście swoją pierwszą wizytę w Cyfronecie pamiętam jak przez mgłę. Nie ma w tej chwili na sali mojego ojca, nie widzę go, ale może by mi przypomniał, w którym roku dokładnie to było. Wydaje mi się, że na pewno nie później niż w 1978. Na pewno nie.

I wydaje mi się, że tamten komputer nazywał się San. Ale mogę się mylić, bo może chodzić o komputer, który stał w innym miejscu. Nie padła dzisiaj w ogóle ta nazwa wśród tych, które zostały podane.

Pamiętam na pewno, że mówił mi, że ten komputer zajmuje cały budynek, co było dla mnie kompletnie niewyobrażalne. Myślałem: jak to komputer może zajmować cały budynek? Zastanawiałem się, co ten komputer w ogóle robi? Liczy. No ale jak liczy i po co? To liczenie, proszę Państwa, rzeczywiście systematycznie przesuwało nas w rozwoju i doprowadziło między innymi do tego, gdzie jesteśmy dzisiaj – do tego, że rzeczywiście każdy smartfon, który mają Państwo w kieszeni, jest znakomicie lepszy i szybszy niż tamten pierwszy ogromny komputer, który wtedy stał w Cyfronecie.

Jednak już tamto było bardzo ważnym osiągnięciem, niezwykłym, w ogóle pierwszym takim w Polsce. I rozpoczęło erę dynamicznego rozwoju.

Ale co chcę powiedzieć? Chcę jeszcze raz bardzo mocno podkreślić, bo dzisiaj jest to wydarzenie, które tak naprawdę jest okazją do gratulacji i podziękowań. Chcę pogratulować i podziękować. Chcę podziękować za to myślenie ówczesnych czasów, chcę podziękować za tę siłę przebicia, która wtedy była, za tę szybkość, z którą nastąpiła realizacja tego. Proszę pamiętać, że wyposażenie, które znalazło się w pierwszym Cyfronecie, było objęte embargiem. Kraje komunistyczne wtedy tego nie dostawały.

A jednak mimo wszystko dzięki znajomościom – z jednej strony wówczas w Komitecie Centralnym, a z drugiej, gdzieś w sferach międzynarodowych – profesorowie krakowskich uczelni, z całą pewnością w dużym stopniu również AGH, dali radę jakoś to przeprowadzić, po prostu załatwić. Że mimo wszystko krakowskie uczelnie mogły wtedy ten komputer otrzymać po to, żeby pracownicy naukowi i młodzież mieli się gdzie rozwijać.

Może między innymi właśnie dzięki temu później nasi absolwenci mogli praktycznie od razu śmiało, z podniesioną głową stawać w szranki z absolwentami najlepszych wówczas uczelni informatycznych, technicznych na świecie, zupełnie bez żadnych kompleksów, bez wstydu, bez jakiegokolwiek elementu zacofania – po prostu z nimi najzwyczajniej konkurować. Był to ogromny wkład, który jest zasługą krakowskiego środowiska naukowego. Z całego serca za to dziękuję.

Oczywiście bardzo wielu z tych, którzy ten wkład poczynili, nie ma dzisiaj na sali, nie ma ich już w ogóle w sensie fizycznym między nami, ale wierzę, że są może duchem gdzieś tutaj i mam nadzieję, że przyjmą moje podziękowania. Bo jest to wielkie dziękuję dla wszystkich, którzy swoją myślą, swoim zaangażowaniem, swoim wysiłkiem, także swoim sprytem potrafili to wtedy przeprowadzić dla krakowskiego środowiska naukowego, dla polskiego środowiska naukowego, dla rozwoju kolejnych pokoleń i naszego kraju.

Także później te kolejne etapy rozwojowe Cyfronetu, etapy rozwojowe Centrum Komputerowego, z którego korzystały uczelnie i uczeni z całego miasta, pokazują tę dynamikę i ogromną ambicję, jaka tutaj, w naszym krakowskim środowisku naukowym, była i jest. I nie mam żadnych wątpliwości, że dalej będzie, co pokazują chociażby dzisiejsze dane i te supernowoczesne komputery, które pracują obecnie w centrach obliczeniowych Cyfronetu i które wciąż śmiało, w absolutnym top konkurują w skali światowej.

Dziękuję wszystkim Wielce Szanownym Państwu Profesorom, całej kadrze naukowej, a także wszystkim pracownikom technicznym i AGH, i Cyfronetu za te wszystkie wysiłki, za tę pracę, za te zadania, które są realizowane. Życzę Państwu kolejnych 50 lat znakomitego rozwoju. Życzę Państwu wspaniałych sukcesów. Jeszcze raz dziękuję z całego serca w imieniu Rzeczypospolitej i całego polskiego środowiska naukowego.