Szanowni Panie i Panowie Ministrowie,
Szanowna Pani Poseł, 
Szanowni Przedstawiciele Kapituł Orderów: Orderu Orła Białego, Orderu Odrodzenia Polski i Orderu Krzyża Wojskowego, 
Wielce Szanowni Państwo Profesorowie, 
Wszyscy Czcigodni Odznaczeni, 
Państwo Dyrektorzy, Ministrowie, 
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, 
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!

Jestem zaszczycony i niezwykle dumny, i wdzięczny za to, że 11 listopada, w 106. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, zechcieliście Państwo przybyć do Belwederu i ja mogę się z Państwem spotkać po to, by tradycyjnie, można powiedzieć, w suwerennej, niepodległej Polsce – suwerennej, niepodległej znowu od 35 lat – móc wręczyć najwyższe i wysokie odznaczenia państwowe.

To wielki moment wspaniałego nawiązania do wielkich tradycji Rzeczypospolitej poprzez honorowanie tych, którzy wśród znamienitych są najznamienitsi, tych, którym Rzeczpospolita na przestrzeni lat swojego rozwoju i tych, którym my wszyscy – jako Polacy mieszkający tutaj, w ojczyźnie, a także i poza jej granicami – zawdzięczamy najwięcej na bardzo różnych polach naszego codziennego bytowania, na bardzo różnych polach realizacji interesów tej naszej wspaniałej ojczyzny liczącej sobie ponad 1050 lat.

Przez te 1050 lat absolutnie jednym z najznamienitszych, a dzisiaj najznamienitszym podziękowaniem ze strony Rzeczypospolitej za jej wierną służbę dla absolutnie najwybitniejszych i najbardziej wyróżniających się jest Order Orła Białego, który ustanowiony został w 1705 roku.

Najstarsze polskie odznaczenie nawiązujące swoją nazwą i swoją symboliką do tego najważniejszego znaku – kiedyś znaku królewskiego, a dzisiaj znaku godła Rzeczypospolitej, jakim jest Orzeł Biały.

Zawsze to podkreślam, że to niezwykłe odznaczenie, ten niezwykły order wyznacza w istocie sobą także i zawsze wolną, suwerenną i niepodległą Polskę.

Bo tak naprawdę wtedy, kiedy albo tej Polski nie było na mapach, albo kiedy ta Polska nie była w pełni niepodległa i suwerenna, to tego orderu nie wręczano. On jest symbolem wolnej Polski i on w wolnej Polsce wręczany jest tym najbardziej zasłużonym.

Jest dla mnie dzisiaj – jak powiedziałem na wstępie – wielkim zaszczytem i ogromną przyjemnością, że na mocy absolutnie jednogłośnych decyzji Kapituły Orderu Orła Białego mogłem w imieniu Rzeczypospolitej wręczyć dzisiaj Ordery Orła Białego dwóm znamienitym naszym rodakom, dwóm znamienitym profesorom: Panu Profesorowi Ryszardowi Legutce i Panu Profesorowi Henrykowi Skarżyńskiemu. Można powiedzieć, że obydwaj przez całe swoje życie – przede wszystkim myślę o tym życiu zawodowym – służą naszej ojczyźnie i nam wszystkim, choć każdy na swój sposób i każdy trochę inaczej.

Pan Profesor Ryszard Legutko, wybitny nauczyciel akademicki, filozof, tłumacz, pisarz – można śmiało powiedzieć – nie tylko w sposób wybitny i niezwykły przyczynił się do rozwoju nauki polskiej, jeżeli chodzi o filozofię i politologię. Ale można powiedzieć, że położył i kładzie ogromny wkład także i w rozwój myśli światowej, filozoficznej, co doceniane jest przez wielu krytyków i ekspertów na całym świecie.

To nie tylko wybitne analizy dzieł Platona, to nie tylko niezwykła wspaniała monografia o Sokratesie, ale to także – co najważniejsze poza rozważaniami teoretycznymi – bardzo klarowna, bardzo racjonalna ocena otaczającej nas rzeczywistości i spojrzenia na tę naukę poprzez pryzmat tego, co rzeczywiście nas otacza, i tego, jak człowiek się zmienia, jak zmienia się myśl człowieka, jak zmienia się podejście człowieka do otaczającej go rzeczywistości. Ocena nieraz bardzo krytyczna, niemająca nic wspólnego z konformizmem często czy polityczną poprawnością, a jednak niezwykle racjonalna i zawsze w istocie służąca ojczyźnie i służąca człowiekowi. To także przełożenie tej naukowej wiedzy, tej głębokiej myśli politycznej na bieżącą, praktyczną działalność dla Rzeczypospolitej właśnie w świecie polityki.

Miałem ten zaszczyt i przyjemność, że byłem z Panem Profesorem wspólnie w rządzie, kiedy był Ministrem Edukacji. Miałem przyjemność zasiadać z Panem Profesorem w parlamencie, także Parlamencie Europejskim, gdzie był Przewodniczącym i Wiceprzewodniczącym Grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. Ale miałem także wielki zaszczyt i przyjemność wraz z Panem Profesorem służyć Rzeczypospolitej, pracując u boku Pana Prezydenta, Profesora Lecha Kaczyńskiego, gdzie Pan Profesor był Ministrem, Sekretarzem Stanu w Kancelarii, jednym z najbardziej zaufanych współpracowników – najbardziej przez Pana Prezydenta cenionych.

Z całego serca dziękuję, Panie Profesorze, za te lata służby Rzeczypospolitej, ale także i drugiemu człowiekowi, nam wszystkim, ucząc nas – tak jak powiedziałem – nieraz bardzo twardym językiem, nieraz bardzo uświadamiając nam meandry naszego spojrzenia, meandry naszego myślenia o państwie, skąd ono się bierze i dlaczego jest takie i jakie pułapki wiążą się z wolnością, a co to znaczy tolerancja.

Dziękuję też za świadectwo, jakie przez lata Pan Profesor wystawia polskiej nauce, polskiej myśli politycznej i postawie polskiego polityka. W szczególności wtedy, kiedy reprezentował nas Pan Profesor w Parlamencie Europejskim darzony wielkim szacunkiem także przez bardzo ostrych oponentów politycznych. Dziękuję za to z całego serca.

Panie Profesorze – mówię do Pana Profesora Henryka Skarżyńskiego – mam nadzieję, że wszyscy na tej sali dobrze mnie słyszą. Powiedziałem Panu Profesorowi, wręczając ten Order Orła Białego: „Dziękuję za służbę przede wszystkim drugiemu człowiekowi”. Bo to była przede wszystkim służba drugiemu człowiekowi. Jeżeli spojrzeć na Panów Profesorów obu, można powiedzieć: Pan Profesor Legutko bezpośrednio służył Rzeczypospolitej przez całe lata – człowiekowi z tego punktu widzenia w sposób bardziej pośredni, a Pan Profesor odwrotnie – służąc człowiekowi bezpośrednio, służył Pan Profesor w niezwykły sposób Rzeczypospolitej.

Poprzez ratowanie zdrowia ludzi, poprzez przywracanie wielu ludziom sensu życia, piękna życia, poprzez przywracanie im słuchu czy poprzez dawanie im słuchu – tym, którzy nigdy nie słyszeli, a którzy ten słuch dzięki pracy i zdolnościom Pana Profesora uzyskali. Dziękuję za niezwykły wkład w rozwój nauki światowej, właśnie dotyczącej problemów ze słuchem, laryngologii, otolaryngologii, foniatrii czy audiologii – wszystkich tych dziedzin, którymi Pan Profesor sam i razem ze swoim zespołem, ze swoimi współpracownikami, wychowankami na co dzień się zajmuje. Teraz przede wszystkim od tylu lat w Światowym Centrum Słuchu w Kajetanach, które Pan Profesor osobiście stworzył, a które jest sławnym ośrodkiem na cały świat.

Co tu wiele mówić, proszę Państwa: ponad 5 tys. różnego rodzaju publikacji, ponad 130 różnego rodzaju odkryć i innowacji wprowadzonych do światowej nauki, 14 patentów, ogromna liczba różnego rodzaju nowych dróg, jakie Pan Profesor, stojąc na czele swojego zespołu, razem z nim opracował. 20 tys. zabiegów operacyjnych, które Pan Profesor prowadził i w których Pan Profesor uczestniczył. Z całą pewnością nie dziesiątki, tylko już setki tysięcy ludzi, którym Pan Profesor pomógł. A może i więcej niż setki tysięcy ludzi, którym pomogły metody wypracowane przez Pana Profesora i to, co Pan Profesor myślą swoją wniósł do nauki światowej.

Dziękuję za to z całego serca. Dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej. Dziękuję, Panie Profesorze, także w imieniu wszystkich tych, którym Pan Profesor pomógł i którym pomogły opracowane przez Pana Profesora metody leczenia i rozwiązania techniczne, które umożliwiają dzisiaj wielu ludziom normalne funkcjonowanie. Dziękuję za to, że Pan Profesor przez tyle lat usuwa bariery i wyrównuje szanse – to nie do przecenienia. Dziękuję z całego serca.

Szanowni Państwo!

Wyróżniam dwóch Panów Profesorów odznaczonych dzisiaj najwyższymi odznaczeniami, Orderami Orła Białego, wśród wszystkich dzisiaj wspaniałych bohaterów tej naszej uroczystości niezwykle zasłużonych dla Rzeczypospolitej – stąd dzisiaj, właśnie w tym szczególnym dniu, jakim jest dzień odzyskania przez Polskę niepodległości, zaproszonych tutaj, do Belwederu, by otrzymać te odznaczenia państwowe. Zasłużonych dla Rzeczypospolitej – tak jak powiedziałem na wstępie – na różnych polach.

Poprzez budowanie jej pozycji na arenie międzynarodowej, umacnianie jej bezpieczeństwa, poprzez umacnianie i kultywowanie jej pamięci historycznej, budowanie ważnych instytucji związanych z tą pamięcią historyczną czy z czymś, co nazwę duchem narodu, budowanie wielkiej wspólnoty Polaków nie tylko tutaj, w Rzeczypospolitej, ale na całym świecie, także i za oceanem, daleko. Wreszcie niezłomną postawę prowadzącą nas do odzyskania pełnej niepodległości i suwerenności w 1989 roku. Bo wielu z Państwa – jak tutaj stoicie – także i na tym polu, poza innymi dzisiaj zasługami, ma ogromne zasługi.

Dziękuję za niezwykły wkład w rozwój polskiej kultury, w niesienie ludziom radości przez tyle lat. Dziękuję za wszystko, co Państwo uczynili dla Rzeczypospolitej, także reprezentując ją poza granicami, także współpracując i działając dla innych narodów. Po to, by mogły cieszyć się wolnością, po to, by mogły cieszyć się suwerennością, po to, by mogły cieszyć się niepodległością – tak jak my dzisiaj.

Każdy z Państwa w tę niepodległość, którą dzisiaj się cieszymy, ma swój niezwykły wkład. Poprzez budowanie Polski i polskości, poprzez budowanie naszej kultury, poprzez budowanie ważnych dla nas instytucji, poprzez budowanie na różne sposoby polskiego ducha. Dziękuję za to w imieniu Rzeczypospolitej z całego serca.

Niech żyje Polska! Niech żyją jej najznamienitsi obywatele!