Wielce Szanowni Panowie Marszałkowie Sejmu i Senatu,
Szanowni Panowie Wicepremierzy,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Czcigodni Ekscelencje, Przedstawiciele Kościołów i Wyznań,
Szanowni Państwo Profesorowie,
Szanowni Państwo Prezesi, Przewodniczący,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście!
Bardzo dziękuję za Państwa obecność dziś tutaj, w Sali Kolumnowej, na pierwszym spotkaniu inaugurującym prace Komitetu Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Rzeczywiście czekają nas bardzo ważne i podniosłe lata. Mówię „lata”, bo przecież uznajemy tę symboliczną datę – oczywiście 11 listopada 1918 roku ‒ ale przecież Polska nie powstała ot tak 11 listopada 1918 roku w pełnych swoich granicach, w których później istniała do roku 1939. To był proces kształtowania się na powrót tej wolnej, niepodległej – jak dziś mówimy – II Rzeczypospolitej. W tym procesie miały miejsce różne wydarzenia, wszystkie były ważne dla naszej historii ‒ dochodziło do wielkich zrywów, takich jak powstanie wielkopolskie, powstania śląskie, jak wojna przeciwko najazdowi bolszewickiemu. Wszystkie te wydarzenia, ich setne rocznice będziemy świętowali właśnie w najbliższych latach.
Może Cię zainteresować "Cieszę się, że jesteśmy tutaj razem" Cieszę się niezwykle, proszę Państwa, że będziemy czynili to razem tak jak ci, których fotografie naturalnej wielkości są tutaj za mną – wielcy Polacy, których nazywamy ojcami niepodległości. Przecież wszyscy wiemy, jak różne mieli poglądy i właśnie w sensie światopoglądowym, ideologicznym dzieliło ich bardzo wiele – była to często przepaść. Ale w sprawach najważniejszych dla Rzeczypospolitej, w sprawie jej istnienia, jej niepodległości, suwerenności, w sprawie walki z wrogiem Rzeczypospolitej ‒ zawsze potrafili stanąć razem, odrzucając wszelkie podziały.
Dlatego cieszę się, że dzisiaj jesteśmy tu, na tej sali, razem – także i teraz, po tych 100 latach, ludzie o bardzo różnych poglądach, często bardzo różnym spojrzeniu na dzisiejszą Rzeczpospolitą, na to, jaka ona powinna być. Ale jesteśmy tutaj razem, bo wszyscy jesteśmy pewni jednego: że powinna być niepodległa, suwerenna i wolna. I wszyscy pamiętamy, że w XX wieku tę suwerenną i niepodległą Rzeczpospolitą Polacy mieli zaledwie przez 31 lat – od 1918 do 1939 roku, a potem od 1990 roku do końca XX wieku. Jakże mało! Przecież to jest niecała 1/3 stulecia.
I, proszę Państwa, chciałbym, żebyśmy m.in. o tym ‒ wśród radości z tej setnej rocznicy odzyskania niepodległości ‒ pamiętali. Chciałbym, żebyśmy o tym rozmawiali. Dziękuję, że są tu właśnie przedstawiciele tak różnych środowisk: najwyższych władz państwowych, najwyższych urzędów administracji publicznej, ale także przedstawiciele najważniejszych wyznań, które dzisiaj są w Rzeczypospolitej, oraz przedstawiciele organizacji społecznych i zawodowych, władz lokalnych i regionalnych. Bardzo dziękuję za to, że Państwo są, bo oczywiście będziemy te obchody organizowali na szczeblu centralnym i na pewno będzie bardzo wiele niezwykle ważnych wydarzeń – za chwilę pan minister Jarosław Sellin nas w to wprowadzi.
Natomiast dla mnie, jako Prezydenta Rzeczypospolitej, ogromnie ważne jest, aby istota obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Rzeczpospolitą miała charakter lokalny. Żeby w każdym najmniejszym zakątku Rzeczypospolitej rozmawiano o 100-leciu odzyskania niepodległości, żeby mówiono o Polsce ‒ nie tylko z punktu widzenia historii, nie tylko z punktu widzenia tych minionych stu czy więcej lat, gdy np. będziemy się zastanawiali, dlaczego doszło do utraty niepodległości i dlaczego nie mieliśmy jej przez 123 lata. Ale żeby mówiono o tym, jakiej Polski chcemy na przyszłość, żebyśmy o tym rozmawiali ‒ żebyśmy patrzyli na Polskę jako na coś, co wzrasta, co musimy razem budować.
I żeby o tym rozmawiali zwykli Polacy ‒ ci, którzy być może na co dzień są tak zapracowani, że nawet nie mają czasu o tym myśleć, ci, którzy są pochłonięci osobistymi troskami codziennego życia. Chciałbym, żeby oni również zostali wciągnięci do tej wielkiej polskiej rozmowy, do wielkiej polskiej debaty o naszej ojczyźnie, o jej przeszłości, przez którą jednak obserwujemy przyszłość i budujemy jej obraz taki, jaki chcielibyśmy, żeby był.
Chciałbym także, by Państwo właśnie w swych lokalnych społecznościach wspominali tych, którzy tam, na miejscu, byli bohaterami niepodległości – nazwiska powstańców, tych, którzy pierwsi chwycili za broń, tych, którzy walczyli, którzy zginęli. Bardzo często dzisiaj w polskich miastach, miasteczkach i wioskach już nie pamięta się nawet nazwisk tamtych bohaterów. Chciałbym, żeby one zostały przypomniane, by wróciła świadomość: „To tutaj nadal mieszka rodzina, której pradziadek wtedy walczył”. Żeby była świadomość tego lokalnego udziału w odzyskaniu niepodległości.
Uważam, że to bardzo istotne właśnie dlatego, byśmy w ten sposób budowali wspólnotę. Byśmy budowali poczucie łączności międzypokoleniowej, a także poczucie wdzięczności obecnego pokolenia dla tamtych pokoleń, które już odeszły, ale m.in. dzięki którym dzisiaj mamy wolną, niepodległą i suwerenną Polskę.
Jeszcze raz bardzo serdecznie dziękuję Państwu za obecność i zaangażowanie. Proszę, by Państwo nadal się angażowali, byście dyskutowali. Proszę, byśmy razem w jak najpiękniejszym stylu i jak najpiękniejszej atmosferze to 100-lecie odzyskania niepodległości razem z naszymi rodakami – nie tylko tutaj, w Polsce, ale na całym świecie, z wszystkimi, którzy pamiętają o Polsce – obchodzili.
Dziękuję bardzo.
Najnowsze
Najpopularniejsze
