6 sierpnia 1998 roku Prezydent RP wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uchwalonej w dniu 18 lipca 1998 r. Ustawy o zmianie ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. W przekonaniu Prezydenta tryb uchwalenia ustawy jak i niektóre jej przepisy są niezgodne z Konstytucją. Prezydent RP we wniosku do Trybunału Konstytucyjnego podnosi następujące zarzuty o charakterze prawno-konstytucyjnym: 1. Tryb uchwalenia ustawy, a w szczególności przyjęcie przez Senat poprawek do ustawy, które wykraczają poza tekst ustawy przekazanej Senatowi przez Marszałka Sejmu, narusza art. 118 ust.1 i art. 121 ust.2 Konstytucji. Poprawki Senatu do tzw."ustawy warszawskiej" są w istocie inicjatywą ustawodawczą Senatu, która rozpatrywana jest w odmiennej procedurze legislacyjnej. 2. Uchwalona ustawa wprowadza nowy podział miasta stołecznego Warszawy na gminy z naruszeniem prawa mieszkańców dotychczasowych warszawskich wspólnot gminnych do wypowiadania się w sprawach ich dotyczących. Taki tryb zmian granic gmin narusza art. 165 ust. 2 i art. 170 Konstytucji, a także art.5 ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego. 3. Ustawa określa domniemanie kompetencji, będącego w myśl ustawy powiatem miasta stołecznego Warszawy, w zakresie zadań miasta, naruszając tym samym zasadę podstawowego charakteru gminy wynikającą z art.164 ust.1 Konstytucji oraz zasadę pomocniczości wyrażoną w preambule do Konstytucji. Wniosek Prezydenta RP do Trybunału Konstytucyjnego jest wyrazem troski głowy państwa o dochowanie porządku prawnego niezbędnego w demokratycznym państwie prawnym, a w szczególności o niedopuszczanie do tworzenia prawa w sposób sprzeczny z normami Konstytucji.