23 kwietnia 2004 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kaśniewski wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją RP ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo o zgromadzeniach oraz ustawy – Prawo o ruchu drogowym. We wniosku do Trybunału Konstytucyjnego Prezydent RP zakwestionował konstytucyjność przepisów nowelizacji ustawy – Prawo o zgromadzeniach, które: -zakazują uczestnictwa w zgromadzeniach osobom, których wygląd uniemożliwia ich identyfikację, - ustanawiają odpowiedzialność organizatora zgromadzenia za szkodę wyrządzoną przez uczestnika zgromadzenia podczas jego przebiegu lub bezpośrednio po jego rozwiązaniu, - umożliwiają rozwiązanie pokojowego zgromadzenia przez przedstawiciela organu gminy w sytuacji, gdy wygląd uczestników zgromadzenia uniemożliwia ich identyfikację. Wolność zgromadzeń, o której mowa w art. 57 Konstytucji RP obejmuje wolność organizowania zgromadzeń i wolność uczestniczenia w nich. Prezydent RP kierując wniosek do Trybunału Konstytucyjnego wskazał na to, że zakwestionowane przepisy ustawy nie spełniają wymogu, zgodnie z którym każdy przepis ograniczający konstytucyjną wolność zgromadzeń powinien być sformułowany w taki sposób, by możliwym było jednoznaczne ustalenie, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom. Kwestionowana ustawa nie zawiera definicji pojęć: „osoba, której wygląd uniemożliwia jej identyfikację” oraz „uczestnik zgromadzenia”. Zastosowanie niejasnych i nieprecyzyjnych przepisów spowoduje niepewność adresatów ustawy co do zakresu ich praw i obowiązków, a w konsekwencji co do skutków prawnych zachowań niezależnych od ich woli i działań. Zakwestionowane przez Prezydenta RP przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. naruszają wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę określoności przepisów prawa i stanowią niedopuszczalną ingerencję w konstytucyjnie zagwarantowaną wolność zgromadzeń.