16 marca 2004 roku na zakończenie pierwszego dnia wizyty oficjalnej w Polsce Prezydenta Republiki Kirgiskiej z Małżonką, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski z Małżonką wydał w Pałacu Prezydenckim oficjalny obiad na cześć gościa. Podczas obiadu Prezydenci wygłosili toasty. Prezydent RP powiedział m.in: Wielce Szanowny Panie Prezydencie! Szanowna Pani Mairam Akajewa! Szanowni Państwo! Z wielką przyjemnością witam w Polsce znakomitych gości z Kirgistanu. Ciesząc się z Państwa przybycia, do dziś wspominam serdeczność i liczne dowody przyjaźni, z którymi spotkałem się podczas mojej wizyty w Waszym kraju w 2002 roku. Mam nadzieję, że pobyt w Polsce przyniesie Państwu równie wiele pożytku i satysfakcji. Bardzo jestem rad z rozwoju i umacniania naszych kontaktów międzypaństwowych. Proklamowanie niepodległości przez Republikę Kirgiską w 1991 roku powitaliśmy z prawdziwą radością. Polacy, doświadczeni w swoich dziejach ponad stuletnim okresem pozbawienia bytu państwowego, dobrze rozumieją, czym jest niepodległość. Wiemy też z własnego doświadczenia, jak ogromnego wysiłku wymaga budowa demokratycznych struktur państwowych, jak trudnym i odpowiedzialnym zadaniem jest kształtowanie społeczeństwa obywatelskiego. Dlatego Polska konsekwentnie opowiada się za wszelkimi inicjatywami, które dobrze służą nowemu Kirgistanowi, umacniają jego suwerenność i pozycję międzynarodową. Fundament więzów i sympatii łączących nasze narody powstał w XIX stuleciu, kiedy do Azji Centralnej zaczęli napływać Polacy zsyłani za walkę z rosyjskim caratem. Znaleźli się wśród nich wybitni uczeni, badacze i podróżnicy, których działalność przyczyniła się do wzbogacenia wiedzy o tym fascynującym regionie i jego mieszkańcach. Podczas II wojny światowej w Kirgistanie stacjonowali zwolnieni z radzieckich łagrów polscy żołnierze, którzy w Dżalal-Abadzie formowali późniejszą chlubę naszego oręża – 5. Dywizję Piechoty Armii Polskiej generała Władysława Andersa. Pragnę w tym miejscu raz jeszcze wyrazić ogromną wdzięczność władzom niepodległego Kirgistanu za udostępnienie materiałów archiwalnych, umożliwiających nam poszerzenie wiedzy o tragicznych i bohaterskich losach naszych rodaków na obczyźnie. Podobnie jak przed laty, dziś również Polacy doznają ze strony narodu kirgiskiego wielkiej życzliwości. W Kirgistanie żyje polska diaspora, która pielęgnuje swoje tradycje i kulturę oraz podtrzymuje kontakty ze swoją historyczną Ojczyzną. Z prawdziwą satysfakcją pragnę odnotować aktywność Polskiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Odrodzenie”, kierowanego przez wielką patriotkę i społecznika, panią Zenonę Ślązak-Biegalijewą. Cieszy mnie fakt, że zainteresowanie polską kulturą i językiem żywe jest również wśród Kirgizów, o czym świadczy popularność wydziału filologii polskiej na Uniwersytecie w Biszkeku. Chcę podkreślić, że to zaciekawienie jest wzajemne. Jeden z dziewiętnastowiecznych polskich zesłańców, Gustaw Zieliński, zasłynął w ojczyźnie poetycką powieścią „Kirgiz”. Liczne grono polskich wielbicieli ma znakomity pisarz Czyngiz Ajtmatow, którego książki „Biały statek”, „Dzień dłuższy niż stulecie” czy „Golgota” od lat cieszą się u nas ogromną popularnością. Jestem przekonany, że dzięki owemu obopólnemu zainteresowaniu tworzą się mocne i trwałe więzi między naszymi krajami i narodami. Republika Kirgiska jest ważnym członkiem koalicji antyterrorystycznej. Odgrywa też istotną rolę w procesie stabilizowania sytuacji i zapewnienia bezpieczeństwa w regionie Azji Centralnej. Z dużym uznaniem powitaliśmy utworzenie Międzynarodowego Centrum Informacyjno-Edukacyjnego Państw Górskich z siedzibą w Biszkeku. Pomoże ono w wykorzystaniu nowoczesnych technologii do rozwoju i podnoszenia poziomu życia mieszkańców najodleglejszych zakątków Tienszanu, Pamiru, Hindukuszu, Karakorum i Himalajów. To świetny przykład spożytkowania pozytywnych stron procesu globalizacji. Szanowny Panie Prezydencie! Szanowni Państwo! Polskę i Kirgizję łączą przyjaźń i zbieżność stanowisk wobec wielu problemów współczesnego świata. Wierzę, że również nasza współpraca gospodarcza nabierze nowej dynamiki. Potencjały obu krajów wskazują, że jest jeszcze wiele niewykorzystanych możliwości i miejsce na nowe inicjatywy. Jestem pewien, że Pańska wizyta będzie sprzyjać rozwojowi naszych kontaktów i przyniesie dobre owoce. W tej intencji, raz jeszcze wyrażając radość z naszego spotkania, wznoszę toast: - za zdrowie Pana, Panie Prezydencie, Pani Mairam Akajewej i wszystkich tu obecnych, - za przyjaźń i współpracę Polski i Kirgistanu, - za pomyślną przyszłość naszych państw i narodów!