12 kwietnia 2006 r. Minister Ewa Junczyk-Ziomecka, Podsekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP wzięła udział w spotkaniu „Pamięć i Ekologia”. Całodniowy cykl spotkań zorganizował z inicjatywy Kancelarii Prezydenta RP sejneński Ośrodek „Pogranicze – sztuk, kultur i narodów” - znana w kraju i zagranicą organizacja działająca na rzecz dialogu międzykulturowego i międzyreligijnego.

W wydarzeniu uczestniczyło ponad stu uczniów pochodzenia polskiego, białoruskiego i litewskiego z Sejn, Białegostoku i Puńska wraz ze swoimi nauczycielami, a także przedstawiciele lokalnych władz samorządowych. Minister Ewa Junczyk-Ziomecka wygłosiła wykład o tragedii Czarnobyla, wspólnie z młodzieżą obejrzała film Jacka Głuskiego pod tytułem „Czarnobyl, tam gdzie zatrzymał się czas”, a następnie wzięła udział w dyskusji na temat dewastacji ekologicznej oraz kulturowej obszaru pogranicza polsko-białorusko-litewskiego. Minister Ewa Junczyk-Ziomecka zapoznała się również z licznymi inicjatywami podejmowanymi przez Ośrodek, m.in. odwiedziła Dwór w Krasnogrudzie, gdzie ma powstać Międzynarodowe Centrum Dialogu im. Czesława Miłosza.

Podczas wykładu Minister Ewa Junczyk-Ziomecka powiedziała między innymi:

„(...) Niektórzy z Was zapytają, dlaczego – chcąc uczcić rocznicę czarnobylskiej katastrofy – przyjechałam właśnie do Sejn. Na spotkanie z młodzieżą, która przecież nie była świadkiem tamtych wydarzeń. A być może w ogóle niewiele wie na ten temat i zastanawia się, jaki sens ma rozpamiętywanie tragedii z przed dwudziestu lat.

Otóż chciałabym Was przekonać, że warto rozmawiać o tym, co się stało w 1986 roku i latach następnych. Nie tylko dlatego, że skutki katastrofy wielu ludzi i wiele państw odczuwa do chwili obecnej. Ale przede wszystkim po to, abyśmy wyciągnęli właściwe wnioski. Zrozumieli, jak najlepiej przygotować się na wspólne zmaganie z losem, na sytuacje, które mogą nas zaskoczyć, ale nigdy nie powinny pokonać naszego ducha, naszej woli życia i rozwoju, budowania świata, w którym dominować będzie pokój i miłość bliźniego.

Jestem Wam, mieszkańcom ziemi sejneńskiej i zgromadzonej tu młodzieży z sąsiedzkich krajów, ogromnie wdzięczna, że idziecie tą drogą. Szukacie tego, co było dobre, wartościowe, co tworzyło bogactwo kulturowe żyjących obok siebie narodów. Nie godzicie się na marazm, nie stąpacie obojętnie obok tak wielu zniszczonych obiektów i dzieł sztuki. Próbujecie ocalić od zapomnienia tradycje wiejskich wspólnot, świat dworu szlacheckiego, obyczaje miejskich społeczności. Co więcej – tworzycie nowe, wspaniałe fakty kulturowe czerpiąc inspirację z tego dorobku.

Wracając do hasła naszego spotkania – „Pamięć i ekologia”. Nie da się oddzielić szacunku dla dziedzictwa kulturowego i społecznego od szacunku dla przyrody. I odwrotnie. Środowisko, w który żyjemy, jest niepodzielne. Współtworzymy je i ono współtworzy nas. Dlatego najbardziej popularną współcześnie ideą, która przyświeca wielu państwom i organizacjom międzynarodowym, także ONZ, stała się idea zrównoważonego rozwoju. Budowanie świata kompletnego, zdrowego, sprawiedliwego. Rozwijającego się względnie równomiernie we wszystkich obszarach geograficznych i dziedzinach życia. Nie pozostawiającego bez wsparcia grup społecznych cierpiących głód i nędzę, zagrożonych powszechnymi chorobami. Nie forsującego bez umiaru takiego rozwoju gospodarczego, który powoduje nieodwracalną degradację przyrody. Wreszcie – starającego się przeznaczać coraz więcej pieniędzy na wyprowadzanie z biedy tych regionów, gdzie często rodzą się wojny i terroryzm, zamiast na zbrojenia i politykę militarnej dominacji.

Taki świat jest możliwy. I taki świat chcemy budować. Do tej globalnej idei dorzuciliśmy też polską cegiełkę – ideę solidarności. To właśnie w Polsce, ale i w całym naszym regionie Europy, udowodniliśmy, że jeśli ma się ideę dobrze służącą ludziom i wiarę w jej urzeczywistnienie, to można zmienić dużo, bardzo dużo.

Myślę, że Wy, Szanowni Państwo, Młodzi Przyjaciele, robiąc tutaj – w Sejnach, i na całym pograniczu polsko-litewsko-białoruskim – takie wspaniałe rzeczy również pokazujecie, że świat zrównoważonego rozwoju jest możliwy. Że ta idea odnosi się tak do losów naszego globu, ludzkości, jak i do małych tkanek społecznych, do sąsiadów, do współpracy bliskich sobie środowisk i regionów. To co robicie jest naprawdę wielkie. Dziękuję Wam za to z całego serca w imieniu własnym i Prezydenta Rzeczpospolitej.”