w uroczystościach uczestniczyli Prezydenci: Republiki Czeskiej - Václav Klaus, Republiki Federalnej Niemiec – Horst Köhler, Republiki Słowackiej - Ivan Gašparovič
oraz Republiki Węgierskiej –László Sólyom.
W godzinach przedpołudniowych w poznańskim Ratuszu Prezydent RP odbył wspólne rozmowy ze wszystkimi Prezydentami zaproszonymi na uroczystości.
Po zakończeniu Mszy Świętej na Placu Adama Mickiewicza w Poznaniu rozpoczęły się główne uroczystości 50 Rocznicy Poznańskiego Czerwca 56. Po odegraniu Hymnu Państwowego i powitaniu gości przez Prezydenta Miasta Poznania, Prezydent Lech Kaczyński zwracając się do zebranych powiedział m.in.:
„Panowie Prezydenci, Panowie Marszałkowie, Panie Premierze, Wasze Ekscelencje Księża Arcybiskupi, a przede wszystkim Szanowni Uczestnicy, Bohaterowie tamtych dni sprzed 50 lat!
Pół wieku już minęło od wydarzeń, które dzisiaj obchodzimy jako element pewnego cyklu zdarzeń - cyklu zdarzeń, które wskazywały na to, że nasz naród, naród polski, nigdy nie pogodził się z narzuconą mu siłą ustroju. Z ustrojem, który był wynikiem nie naszego wyboru, tylko decyzji, które zapadły daleko poza Polską i bez jej udziału. Wśród tych
zdarzeń to, co stało się w Poznaniu w końcu czerwca 1956 roku, ma znaczenie szczególne. Oto, jak powiedział przed chwilą prezydent Poznania, po raz pierwszy na taką skalę robotnicy, którzy mieli być podstawą ówczesnego ustroju - według jego ideologicznych założeń - przeciwko temu ustrojowi wystąpili - i po raz pierwszy robotnicy zostali na taką skalę przez władzę, która nazywała siebie ludową, zmasakrowani. Zginęło - jak była o tym mowa - co najmniej siedemdziesiąt kilka osób. W rzeczywistości pewnie więcej. Na ulice wyjechały czołgi. Po obydwu stronach tej walki doszło do zdarzeń krwawych. Władza komunistyczna po raz kolejny, bo podobnie było w latach 40., pokazała swoje oblicze.
Ale Poznań, poznańskie powstanie, nie poszło na marne: ani jeżeli wziąć pod uwagę to, co zdarzyło się w Polsce, ponad pokolenie później w roku 1989; ale nie poszło na marne nawet na krótką metę. Powstanie poznańskie wyzwoliło procesy, które wprawdzie nie zniosły komunistycznego ustroju (pod tą presją Polska - jak mówiłem przed chwilą - pozostawała jeszcze ponad pokolenie - 33 lata), ale reżim złagodniał, zmienił się. Polska przed lipcem i październikiem 56 roku i Polska po tej dacie to nie ta sama Polska. A więc tutaj, na ulicach tego miasta, wywalczone zostało choćby troszkę więcej wolności. I to, jak na tamtą rzeczywistość, było olbrzymim sukcesem.
Chcę Wam, mieszkańcom stolicy Wielkopolski, za to najserdeczniej podziękować. Chcę jednak podziękować również za to, co da się ocenić dopiero w dłuższej perspektywie. (…) Bez Poznania nie byłoby Gdańska roku 70.; także Szczecina, Elbląga i Gdyni - a z kolei bez roku 1970 nie byłoby ani zdarzeń roku 76., o których mówiliśmy w trakcie uroczystości dosłownie przed kilkoma dniami, i nie byłoby tego, co w historii naszego narodu jest niepowtarzalne - ale w tym przypadku nie tylko w historii naszego narodu. Może jeden jest przykład w historii czegoś podobnego do ruchu „Solidarność”.
I chciałbym też powiedzieć z pełnym poczuciem odpowiedzialności: to, co wybuchło w Gdańsku, Gdyni, Szczecinie, później w całej Polsce (również w Poznaniu) w roku 1980, nie byłoby możliwe bez zdarzeń z 1956 roku. A bez tego bezprecedensowego w historii ruchu, jakim był Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, komunizm przetrwałby na pewno dłużej. Możemy powiedzieć: i tak zawaliłby się pod własnym ciężarem. Pewnie by się zawalił. Ale w historii ważny jest czas - bo my wszyscy przecież, na tej ziemi, istniejemy w czasie. To, że stało się to w roku 89., to olbrzymia zasługa „Solidarności”. A raz jeszcze powtarzam: „Solidarność” w jakimś sensie zaczęła się tu: w czerwcu i na początku lipca 1956 roku w Poznaniu.
Pamiętajcie o tym!”
..................................................................................................................................................................
Zapraszamy do oglądania zdjęć z tego wydarzenia w naszej Galerii!
Najnowsze
Najpopularniejsze
