22 stycznia 2007 r. Szef Gabinetu Prezydenta RP Elżbieta Jakubiak wzięła udział w uroczystej inauguracji Roku Wielkich Polaków, która odbyła się w Panteonie Narodowym w krypcie Na Skałce w Krakowie. Podczas uroczystości Liturgię Słowa sprawowano pod przewodnictwem Jego Ekscelencji Kardynała Stanisława Dziwisza.

Pani Minister odczytała list Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, skierowany do przeora Klasztoru Paulinów na Skałce Ojca Profesora Andrzeja Napiórkowskiego oraz do organizatorów i uczestników uroczystej inauguracji Roku:

„Naród jest wspólnotą żywych i umarłych. Ta głęboka prawda niesie ze sobą wiele znaczeń istotnych dla każdego człowieka. Mówi nam ona, że niezależnie od swojej aktualnej sytuacji życiowej nigdy nie powinniśmy godzić się z myślą o samotności. Zawsze bowiem możemy znaleźć otuchę we wspomnieniach o osobach naszych bliskich zmarłych i żywić nadzieję, że są oni teraz orędownikami naszych spraw u Boga. W pamięci o tych, którzy poprzedzili nas w ziemskiej wędrówce, zawiera się również przykład ich postępowania – wartości, którymi się kierowali, i postaw, jakie przyjmowali wobec wyzwań swojego czasu. O tym wszystkim pamiętali nasi rodacy, kiedy 19 maja 1880 roku, w czterechsetną rocznicę śmierci Jana Długosza, przenieśli jego prochy do nowo utworzonej Krypty Zasłużonych. Najwybitniejszy dziejopis średniowiecznej Polski, a zarazem główny fundator paulińskiego opactwa na Skałce otworzył długi szereg ludzi kultury i nauki, którzy od tamtej pory znaleźli tutaj miejsce swojego wiecznego spoczynku.

Polacy żyjący w drugiej połowie XIX stulecia – w najtrudniejszym okresie zaborczej nocy, epoce popowstaniowej, kiedy nasz naród zdawał się pozbawiony wszelkich szans i nadziei na odzyskanie niepodległości i odbudowę własnego bytu państwowego – po pociechę i wsparcie w strapieniu postanowili zwrócić się właśnie ku tym największym przodkom, którzy mogli wówczas i mogą także dzisiaj stanowić wzór patriotyzmu. Naród, którego istnienia przez z górą wiek nie uwzględniały mapy polityczne Europy, skupił się wówczas wokół największych pamiątek swej historycznej wielkości: czcigodnej siedziby królewskiej na Wawelu oraz Skałki, gdzie zgodnie z tradycją zginął męczeńską śmiercią pierwszy kanonizowany Polak, patron naszej ojczyzny, biskup krakowski święty Stanisław ze Szczepanowa.

I nie przypadkiem właśnie w tamtym czasie oba te dziejowe pomniki Rzeczypospolitej stały się miejscem składania szczątków narodowych bohaterów szabli i pióra. Ten polski panteon był bowiem wyrazem siły ducha narodu, jego woli trwania, zachowania odziedziczonej wiary i tożsamości oraz przekazania jej następnym pokoleniom. Odrodzona w roku 1918 Rzeczpospolita śmiało podjęła tę ideę i kontynuowała tworzenie nekropolii wielkich Polaków zarówno w krakowskiej katedrze, jak i w kościele na Skałce. Dzieło to przerwały dopiero tragiczne wydarzenia II wojny światowej, po której władzę w naszym kraju dzięki wsparciu ze strony Związku Sowieckiego objęli komuniści. W nowym porządku politycznym pełny powrót do pracy nad polskim panteonem był przez pół wieku niemożliwy.

Dobrze więc, że obecnie, kiedy znów dysponujemy własnym suwerennym państwem, w którym cały naród i każdy pojedynczy człowiek cieszy się wolnością, odrodziła się również myśl o przywróceniu narodowej nekropolii właściwej jej rangi i znaczenia. Jestem przekonany, że wszelkie wysiłki podejmowane na rzecz rozwoju i modernizacji skałecznego panteonu dobrze przysłużą się naszej ojczyźnie i narodowi. Znajdujemy się dzisiaj w zupełnie innej sytuacji niż nasi przodkowie, którzy to dzieło rozpoczynali. Polacy XXI wieku nie muszą bronić się przed planowymi próbami wynarodowienia, nic też nie ogranicza swobód religijnych. Nekropolia przechowująca doczesne szczątki najznakomitszych rodaków nabiera w tym kontekście nieco innego sensu niż dotychczas: jest nim dbanie o świadomość, że polskość jest wielką pozytywną wartością, godną kultywowania i stanowiącą powód do dumy. Skałka na naszych oczach staje się miejscem manifestacji nowego typu patriotyzmu, patriotyzmu odwagi i otwartości, patriotyzmu trzeciego tysiąclecia.

Dlatego cieszę się, że plany renowacji, modernizacji i rozbudowy Krypty Zasłużonych nabierają coraz bardziej realnych kształtów. Ze swojej strony, jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, obiecuję, że będę czynił wszystko, co w mojej mocy, by mogły one zostać urzeczywistnione. Organizatorom dzisiejszej uroczystości i wszystkim osobom zaangażowanym w dzieło przywracania blasku narodowej nekropolii z serca życzę, by udało się Państwu osiągnąć zamierzony cel, a podejmowane wysiłki napełniały Państwa satysfakcją. Licznych znakomitych gości, zgromadzonych w paulińskim opactwie, proszę zaś, by zechcieli przyjąć moje najserdeczniejsze pozdrowienia”.