8 maja 2008 roku w Pałacu Prezydenckim Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński spotkał się z przedstawicielami świata kultury i mediów. Tematem spotkania był model finansowania polskiej kultury i mediów publicznych oraz nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji.

W spotkaniu wzięli udział m.in. przedstawiciele Związku Producentów Audio–Video, Związku Polskich Artystów Plastyków, Związku Artystów Scen Polskich ZASP, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Stowarzyszenia Autorów ZAIKS, Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Stowarzyszenia Wolnego Słowa, Związku Kompozytorów Polskich, Stowarzyszenia Aktorów Filmowych i Telewizyjnych, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych.

Rozpoczynając spotkanie Prezydent RP powiedział:

„Chciałem przede wszystkim wysłuchać Państwa opinii. Mamy bardzo istotne zagadnienie – nowej Ustawy o Radiofonii i Telewizji. Ustawy, która w znacznym stopniu dotyczy materii konstytucyjnej. Ustawy, która – o ile weszłaby w życie – zmieniłaby znacznie obraz od strony ustrojowej naszego świata medialnego. Nie jestem specjalistą w tych sprawach, stąd też chciałbym – mając oczywiście bardzo jasne przekonanie polityczne, co intencji ustawodawcy w tym zakresie – zapoznać się z Państwa opiniami i dlatego też zaczynam od naprawdę serdecznych podziękowań za to, że Państwo przyjęli nasze zaproszenie i że możemy tutaj razem rozmawiać.”

Po zakończeniu spotkania w Pałacu Prezydenckim odbyła się konferencja prasowa z udziałem Sekretarza Stanu w Kancelarii Prezydenta RP prof. Ryszarda Legutko.

Podczas konferencji minister Ryszard Legutko powiedział m.in.:

„Przed chwilą skończyło się spotkanie Pana Prezydenta z przedstawicielami świata kultury i mediów. Są tutaj ze mną: pani Krystyna Mokrosińska, Prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, pan Janusz Krasiński, Prezes Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, pan Maciej Strzembosz, Krajowa Izba Producentów Audiowizualnych, pan Mieczysław Kominek ze Związku Kompozytorów Polskich, pan Jacek Bromski Prezes Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Odbyła się dyskusja, w czasie której było poruszonych kilka wątków. Myślę, że trzy wątki są najważniejsze. Pierwszy, to powiedziałbym wątek natury ogólnej, a więc rozmawiano o mediach publicznych i była zgodna, stanowcza obrona mediów publicznych jako jednej z podstawowych instytucji nowoczesnego społeczeństwa. Rozmowa dotyczyła także misji mediów publicznych - jaka to jest misja, jakiej natury i ewentualnie nowej formuły takiej misji. Podkreślano także konieczność wysokich standardów w mediach publicznych, bo nie jest to wyłącznie sprawa środowiskowa, ale to jest sprawa związana z edukacją całego społeczeństwa.

Drugi zestaw problemów, który się pojawił dotyczył nowej ustawy medialnej. I tutaj mogę powiedzieć, że opinia dyskutantów była zgodna - ta ustawa otrzymała złe recenzje. Przede wszystkim podkreślano, że kontynuuje ona, a nawet intensyfikuje niedobry proces polityzacji mediów publicznych. Mówiono także, że wprowadza chaos systemowy, podkreślano osłabienie praw autorskich a także ograniczenia pluralizmu, które z tej ustawy wynikają.

Trzeci zestaw problemów to są problemy przyszłościowe, a związane przede wszystkim z projektami nowych ustaw, zwłaszcza dotyczących finansowania telewizji, czyli kwestii tak zwanego abonamentu. I tutaj znowu panowała zgoda, iż społeczne finansowane mediów publicznych jest niezbędne. Zapowiadanie likwidacji abonamentu i ewentualna likwidacja tego abonamentu jest krokiem bardzo szkodliwym, nie tylko dla mediów, ale szkodliwym w ogóle dla przekazu publicznego i otwiera możliwości szalenie niepokojące, prowadzące w ogóle do prywatyzacji mediów publicznych.”