19 lutego 2008 roku w Pałacu Prezydenckim odbyło się uroczyste spotkanie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z członkami nowo powołanej Rady do Spraw Edukacji i Badań Naukowych. Powołana na mocy decyzji z 11 lutego br. Rada stanowi forum konsultacyjne i organ opiniodawczo-doradczy Prezydenta RP. Przewodniczącym Rady został prof. dr hab. Ryszard Legutko.

W skład Rady wchodzą:

Prof. dr hab. inż. Jerzy BŁAŻEJOWSKI, Przewodniczący Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego

Prof. dr hab. inż. Tadeusz LUTY, Przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich

Prof. dr hab. inż. Tomasz BORECKI, Rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Prof. dr hab. Andrzej BIAŁAS, Prezes Polskiej Akademii Umiejętności

Prof. dr hab. Adam BUDNIKOWSKI, Rektor Szkoły Głównej Handlowej

Prof. dr hab. Katarzyna CHAŁASIŃSKA-MACUKOW, Rektor Uniwersytetu Warszawskiego

Prof. dr hab. Andrzej ELIASZ, Rektor Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej

Prof. dr hab. inż. Michał KLEIBER, Prezes Polskiej Akademii Nauk

Prof. dr hab. Andrzej K. KOŹMIŃSKI, Rektor Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego

Prof. dr hab. inż. Włodzimierz KURNIK, Rektor Politechniki Warszawskiej

Prof. dr hab. Stanisław LORENC, Rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza

Prof. dr hab. Karol MUSIOŁ, Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego

prof. dr hab. Michał SZULCZEWSKI, Przewodniczący Rady Nauki i Szkolnictwa Wyższego

Prof. dr hab. inż. Antoni TAJDUŚ, Rektor Akademii Górniczo - Hutniczej

Ks. prof. dr hab. Stanisław WILK, Rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II

Prof. dr hab. Edmund WNUK-LIPIŃSKI, Rektor Collegium Civitas

Podczas uroczystości Prezydent Lech Kaczyński zwrócił się do zebranych:

„Szanowna Pani Rektor, Szanowni Panowie Profesorowie, Rektorzy,

Przede wszystkim chciałem wyrazić wielką satysfakcję z tego, że Rada do Spraw Edukacji i Badań Naukowych jako organ opiniodawczy i konsultacyjny – bo takim zgodnie przepisami naszego prawa być może – została powołana w tak znamienitym składzie. Reguła była prosta: Polska Akademia Nauk, Polska Akademia Umiejętności, najwspanialsze polskie uczelnie, przewodniczący konferencji rektorów, skądinąd też z bardzo silnej uczelni pochodzący, w tym także rektorzy najbardziej znanych, w mojej ocenie najlepszych uczelni prywatnych w naszym kraju. Inaczej mówiąc, reguła nie ma charakteru personalnego, łączy się z określonymi stanowiskami. I jestem przekonany, że jest to reguła najcelniejsza. Najcelniejsza, ponieważ nie budzi wątpliwości.

Zadania, które chciałbym, aby Rada pomogła spełnić, są niezmiernie istotne. Żyjemy dziś w kraju z jednej strony eksplozji edukacyjnej na poziomie szkół wyższych, z drugiej strony – eksplozji szkół prywatnych, których w Polsce jest kilkaset i niektóre z nich należą do czołówki polskich uczelni. Trzeba jednak jasno stwierdzić, że o wszystkich tak się powiedzieć nie da. Mamy wyższe szkoły zawodowe – w tej chwili istnieją plany przekazania ich samorządom, plany w moim przekonaniu kontrowersyjne. Mamy, mówiąc ogólnie, ponad sześć razy więcej studentów niż osiemnaście lat temu. Ta liczba pewnie będzie powoli spadać, nie ze względu na to, żeby stopień skolaryzacji się zmieniał, tylko z innych względów. Ze względu na to, że coraz mniej liczne roczniki będą wchodziły w okres studencki.

Sprawy szkolnictwa wyższego po roku 1989 w Polsce kształtowały się, można powiedzieć, w sposób nieco spontaniczny, często spektakularny jednocześnie. Weźmy pod uwagę sukcesy takich szkół państwowych, jak Szkoła Główna Handlowa, takich szkół prywatnych, jak szkoła profesora Koźmińskiego, jak Collegium Civitas czy w końcu Wyższa Szkoła Psychologii Społecznej. Z drugiej strony istniały pewne trudności z zapanowaniem nad tym, co spontanicznie się tak wspaniale rozwijało. Istniały pewne kłopoty z uzgodnieniem tego, co jest minimalnym poziomem szkoły wyższej. I istniały pewne kłopoty związane z tym, jak pogodzić tę eksplozję, jeżeli chodzi o liczbę studentów, ze zwiększającą się, ale nieporównanie wolniej, liczbą pracowników nauki.

To wszystko są problemy, które stoją dziś przed nami i są problemami przede wszystkim edukacji. Ale przecież istnieją też problemy nauki jako takiej, na wielką skalę. To są problemy związane z tym, aby nasza nauka odgrywała istotniejszą niż dotąd rolę w Europie i na świecie. Oczywiście, jest to problem nakładów na naukę, a także źródeł finansowania, w szczególności relacji między źródłami państwowymi i prywatnymi. Z tym zresztą łączy się ściśle problem odpłatności, który ma charakter także edukacyjny. Mamy problemy związane z tak zwaną strategią lizbońską – powiem o tym jeszcze dwa słowa w trakcie posiedzenia – plan, wielki europejski plan dla Polski, jednocześnie bardzo atrakcyjny i związany z licznymi zagrożeniami. O wszystkim tym trzeba rozmawiać w gronie osób kompetentnych. Jestem najgłębiej przekonany, że taką grupę osób udało mi się tutaj dzisiaj zgromadzić, za co przede wszystkim Pani Profesor i Panom Profesorom najszczerzej chciałem podziękować. Chciałem też podziękować Panu Ministrowi Legutko, wybitnemu przedstawicielowi polskiej filozofii społecznej, politycznej, jeżeli chodzi o naukę, a także w ostatnich latach czynnemu politykowi, który stanie na czele tej Rady. Najserdeczniej raz jeszcze dziękuję.”