W dn. 20-22 kwietnia br. Małżonka Prezydenta RP złożyła wizytę w Doha stolicy Państwa Kataru, dokąd pojechała na zaproszenie Center for Children with Special Needs na III Forum poświęcone dzieciom specjalnej troski.

Center for Children with Special Needs jest instytucją, która zajmuje się rehabilitacją osób niepełnosprawnych do 21 roku życia, działającą w Katarze od 1998 roku i założoną dzięki wsparciu żony Emira Kataru, Szejki Mozah Bint Nasser.

Wśród zaproszonych gości w spotkaniu w Doha obok Pani Marii Kaczyńskiej wzięły również udział m.in. Małżonka Prezydenta Republiki Bułgarii Zorka Parvanova, Małżonka Prezydenta Republiki Panamy Vivian Fernández de Torrijos, Małżonka Prezydenta Islandii Dorrit Moussaieff, Małżonka Premiera Albanii dr Leri Berisha i Cherie Blair.

Pani Maria Kaczyńska wzięła udział w sesjach odbywających się pod hasłem „Sprawność i Sport”, a także spotkała się w towarzystwie Ambasadora RP w Państwie Kataru Roberta Rostka z Jej Wysokością Szejką Mozah Bint Nasser i zaprosiła Szejkę do odwiedzenia Polski.

Panie w nawiązaniu do wizyty żony Emira Kataru, Szejki Mozah Bint Nasser w Żelazowej Woli w 2002 roku rozmawiały na temat Roku Fryderyka Chopina w 2010 roku oraz sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce i w Katarze.

Pani Prezydentowa podczas wizyty w Doha spotkała się z przedstawicielami Polonii w siedzibie Ambasady RP w Państwie Kataru.

W ostatnim dniu wizyty odbyła się sesja pt. „Polityka i najlepsze praktyki w globalnym badaniu niepełnosprawności” oraz sesja nt. „Edukacyjne continuum pomiędzy sportem, rekreacją i reintegracją społeczną”.

Pani Prezydentowa wzięła również udział w panelu Pierwszych Dam nt. „Międzynarodowych perspektyw dotyczących sportu i pełnosprawności” i zwróciła się do zebranych:

"Wasza Wysokość,

Panie Przewodniczący,

Szanowni Goście,

Drodzy Przyjaciele,

Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że jestem bardzo szczęśliwa, że mogę razem z Państwem uczestniczyć w Forum i serdecznie podziękować za to zaproszenie Małżonce Emira Kataru, Szejce Mozah Bint Nasser.

Jestem pod wrażeniem niezwykle interesującej konferencji, prezentacji oraz wspaniałej organizacji tego spotkania. Korzystając z okazji chciałabym powiedzieć kilka słów o moim kraju. W Polsce osobami niepełnosprawnymi zajmują się zarówno instytucje rządowe, jak i samorządowe. Poza instytucjami powołanymi ustawowo na rzecz osób niepełnosprawnych działają także organizacje pozarządowe (NGOs), fundacje i stowarzyszenia.

Mamy Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych, który działa w strukturach Ministerstwa Pracy i Spraw Socjalnych, pomaga również specjalnie powołana instytucja rządowa:

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON),którego środki przeznaczane są na rehabilitację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych oraz zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Środki PFRON przeznaczane są m.in. na cele takie, jak:

- dofinansowanie wynagrodzeń osób niepełnosprawnych;

- zatrudnianie osób niepełnosprawnych;

- tworzenie nowych i przystosowanie istniejących miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych;

- sport i rekreację osób niepełnosprawnych;

- zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny;

- likwidację barier architektonicznych i komunikacyjnych;

- wsparcie edukacji osób niepełnosprawnych.

Nie muszę przekonywać, jak ważną rolę w promocji, edukacji i rozwoju odgrywa sport. Sukcesy sportowe pozwalają młodym niepełnosprawnym ludziom uwierzyć w siebie i dać im prawdziwą radość życia. Obserwowałam to na Olimpiadzie Specjalnej w Szanghaju w zeszłym roku.

Cieszę się, że Warszawa będzie gościć sportowców z całego świata na kolejnej takiej Olimpiadzie w 2010 r., którą patronatem objął Prezydent RP Lech Kaczyński. Są to szczególne zawody sportowe, bo najważniejszy jest udział w nich, a nie wynik. Jestem przekonana, że będzie to wspaniały czas nie tylko dla niepełnosprawnych zawodników, ale także dla nas wszystkich.

Chciałabym zwrócić uwagę, że najważniejsze jest to, aby osoby niepełnosprawne mogły się kształcić i pracować nie tylko w miejscach specjalnie dla nich stworzonych. Ważne jest, by uczyły się wraz ze zdrowymi rówieśnikami w klasach integracyjnych, by pracowały wśród zdrowych ludzi, w miejscach publicznych, a w ten sposób uczyły postaw humanistycznych, wrażliwości i tolerancji. Dzięki temu ich integracja, w imię dobra całego społeczeństwa, będzie możliwa.

Musimy pamiętać, że wszyscy ludzie, włączając również osoby niepełnosprawne, powinni otrzymać równe szansę na życie, godność i szczęście.

Dziękuję Państwu za uwagę. "