Dzisiejsze spotkanie dotyczy jednej z najważniejszych kwestii naszych czasów – dzieci w świecie nowych technologii. Żyjemy w rzeczywistości, w której technologia stała się naturalną częścią dzieciństwa. Dla młodego pokolenia świat cyfrowy nie jest dodatkiem – jest codziennością. To ogromna szansa rozwojowa, ale także zobowiązanie dla nas wszystkich.

Jako matka szczególnie mocno dostrzegam, jak ważne jest, aby dzieci czuły się w tym świecie bezpiecznie i miały w nim mądre wsparcie dorosłych. Chciałabym dziś szczególnie podkreślić dwa wymiary tej odpowiedzialności: bezpieczeństwo dzieci w środowisku online oraz wyrównywanie ich szans edukacyjnych i rozwojowych.

Po pierwsze – bezpieczeństwo.

Dzieci i młodzież spędzają w Internecie coraz więcej czasu. Często nie mają jeszcze narzędzi, aby właściwie rozpoznawać zagrożenia. Mówimy o cyberprzemocy, uzależnieniach, niebezpiecznych kontaktach, ale również o manipulacji informacją czy utracie poczucia prywatności. To są realne doświadczenia młodych ludzi. Często niewidoczne dla dorosłych – rodziców i nauczycieli. Dlatego tak ważne jest, abyśmy nie pozostawiali dzieci samych w świecie cyfrowym. Często najmłodsi są już online, zanim jeszcze my, dorośli jesteśmy w pełni przygotowani, by je bezpiecznie poprowadzić.

W Polsce również obserwujemy te zjawiska i widzimy, jak istotne jest wzmacnianie świadomości dzieci oraz wsparcie rodziców i nauczycieli w tym obszarze.

Potrzebujemy podejścia, które łączy kilka elementów:

• Edukację – aby dzieci wiedziały, jak bezpiecznie korzystać z technologii.
• Wsparcie – aby rodzice i nauczyciele czuli się kompetentni i pewni w tej roli.
• Odpowiedzialność – także po stronie twórców technologii, którzy powinni uwzględniać dobro najmłodszych już na etapie projektowania swoich rozwiązań.

Bezpieczeństwo dzieci w świecie cyfrowym nie może być dodatkiem. Musi być jego fundamentem.

Drugim kluczowym obszarem jest wyrównywanie szans. Technologia daje nam narzędzia, które jeszcze niedawno były nieosiągalne. Może otwierać dostęp do edukacji niezależnie od miejsca zamieszkania, sytuacji materialnej czy zaplecza rodzinnego. Może wspierać indywidualne tempo nauki i pomagać odkrywać talenty. Dziecko z małej miejscowości powinno mieć równe szanse z dzieckiem z dużego miasta. I dziś – dzięki technologii – jest to możliwe.

Ale jednocześnie wiemy, że sam dostęp do urządzeń czy Internetu nie wystarcza. Kluczowe są kompetencje. Umiejętność krytycznego myślenia, świadomego korzystania z informacji, rozumienia mechanizmów działania technologii. Umiejętność tworzenia, a nie konsumpcja treści.

Dostrzegamy, że rozwój kompetencji cyfrowych staje się jednym z najważniejszych wyzwań edukacyjnych także w Polsce. Jeżeli o nie nie zadbamy, technologia może utrwalać nierówności zamiast je zmniejszać. Dlatego inwestując w infrastrukturę, musimy równolegle inwestować w ludzi – w rodziców, dzieci i nauczycieli.

Szanowni Państwo,

stoimy dziś przed wyzwaniem, które ma charakter globalny. Technologie nie znają granic – dlatego nasza odpowiedź również powinna być wspólna. Współpraca i wymiana doświadczeń są dziś kluczowe.

Wierzę, że dzięki odpowiedzialnemu podejściu możemy stworzyć środowisko cyfrowe, które będzie jednocześnie bezpieczne i sprawiedliwe – takie, które chroni dzieci, ale także daje im równe szanse rozwoju.

Wierzę, że wspólnie możemy sprawić, aby technologie były dla dzieci przede wszystkim narzędziem rozwoju, a nie źródłem zagrożeń.

To od naszych decyzji zależy, czy świat cyfrowy stanie się dla młodego pokolenia przestrzenią możliwości, czy źródłem nowych podziałów. Naszym obowiązkiem jest zadbać o to, by był przede wszystkim przestrzenią bezpiecznego i mądrego rozwoju.

Dziękuję Państwu.