Menu rozwijane

28 listopada 2025

Podsekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP Agnieszka Jędrzak wręczyła w imieniu Prezydenta RP Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej Pani Kapitan Barbarze Tokarskiej. Ceremonia odbyła się w miejscu zamieszkania Laureatki z udziałem sołtys Zalesia Górnego, rodziny oraz przyjaciół.

Po uroczystości minister złożyła wpis w przygotowanej na tę okazję księdze pamiątkowej, podkreślając, że postawa Pani Kapitan Barbary Tokarskiej, która jako młoda dziewczyna wzięła udział w Powstaniu Warszawskim, może być wzorem i inspiracją dla młodych pokoleń Polaków.

Kpt. Barbara Tokarska „Jola”, z domu Tyszkiewicz, urodzona 31 lipca 1924 r. w Borysławiu, córka Mieczysława i Stefanii z domu Kurzawa. Przed wojną rodzina mieszkała w remizie tramwajowej na ul. Kawęczyńskiej w Warszawie, a Basia ukończyła trzy klasy szkoły powszechnej w szkole Marii Curie–Skłodowskiej i kontynuowała naukę na tajnych kompletach. Maturę zdała w 1942 roku. Studiowała w Miejskiej Szkole Handlowej (obecnie SGH). Do konspiracji przystąpiła w 1942 r. Do wybuchu Powstania mieszkała z rodziną przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W Powstaniu, jako sanitariuszka, skierowana została na ulicę Czeczota. Tak znalazła się w „Baszcie”; przedtem była w służbie sanitarnej WSK – Wojskowej Służby Kobiet. Później punkt przeniesiono na ul. Szustra. Do 15 sierpnia była w kompanii „0–2” w „Alkazarze”. Podczas ataku Niemców na Mokotowie została ranna w rękę, spędziła trzy dni w szpitalu Sióstr Elżbietanek. Szybko powróciła do swoich obowiązków – przydzielona do szpitala przy ul. Misyjnej (centrala szpitala znajdowała się przy ul. Tynieckiej). Do czasu ogłoszenia kapitulacji przeżyła najtrudniejsze chwile, bowiem nie mogła już pomóc swoim rannym koleżankom i kolegom z oddziału. Z Warszawy wyszła z ludnością cywilną przez obóz przejściowy w Ursusie. W listopadzie przeniosła się z matką do Skierniewic. W maju 1945 r. wróciła do Warszawy, wznowiła studia na SGH, szybko jednak podjęła decyzję o wyjeździe do Poznania (narzeczony, a wkrótce mąż, studiował tam na Uniwersytecie Poznańskim). Małżeństwo przeniosło się potem do Warszawy, na Saską Kępę do odzyskanego mieszkania. Po skończonych studiach pracowała w: Izbie Handlu Zagranicznego, Instytucie Gospodarstwa Narodowego, Głównym Urzędzie Statystycznym, Instytucie Wzornictwa Przemysłowego, Ministerstwie Przemysłu Maszynowego, Ośrodku Promocji Handlu Zagranicznego Przemysłu Maszynowego, firmie „Polimex Cekop” oraz Instytucie Ekonomiki Przemysłu Chemicznego.