Uczestnicy uroczystości pogrzebowych

                                                                                   śp. Piotra Wierzbickiego

                                                                                   na Starych Powązkach w Warszawie

Szanowni Państwo,

z głębokim żalem żegnam dzisiaj śp. Piotra Wierzbickiego. Odszedł znakomity pisarz, dziennikarz, publicysta i krytyk muzyczny, człowiek wielkiej kultury i wyjątkowej wrażliwości – etycznej oraz estetycznej. Z wdzięcznością i uznaniem myślę o Jego zasługach dla odrodzenia wolności słowa w Polsce, a także o determinacji, z jaką zabiegał o otwartość i uczciwość debaty publicznej.

Polonista z wykształcenia i zamiłowania, nauczyciel i autor podręczników, określający siebie mianem entuzjasty w szkole, Piotr Wierzbicki z powodzeniem realizował się także jako felietonista i redaktor periodyków społeczno–kulturalnych: „Współczesności”, „Tygodnika Powszechnego”, „itd”, „Literatury”. Charakter urodzonego humanisty, błyskotliwego szermierza słowa, dumnego kontynuatora rodzinnych tradycji patriotycznych nie pozwalał Mu tolerować nieprawości komunizmu. W 1977 roku podpisał list w obronie aresztowanych działaczy Komitetu Obrony Robotników, co przypłacił zwolnieniem z pracy. Tak rozpoczął się nowy okres w Jego twórczości, kiedy to w pismach drugoobiegowych rozprawiał się z reżimem biczem satyry i wnikliwą analizą ówczesnych realiów. Bezkompromisowy opór Piotra Wierzbickiego wobec komunizmu oraz całego kompleksu problemów nazywanego postkomunizmem znalazł wyraz także w Jego publikacjach po roku 1989 – na łamach „Tygodnika Solidarność” oraz kierowanych przez Niego dziennika „Nowy Świat” i tygodnika „Gazeta Polska”.

Jego miłość do muzyki klasycznej, w tym szczególnie twórczości Fryderyka Chopina, oraz rozległe zainteresowania humanistyczne znalazły odzwierciedlenie w cenionej eseistyce muzykologicznej
i filozoficznej. Mimo sędziwego wieku Piotr Wierzbicki nadal pisał i snuł kolejne plany wydawnicze, którym kres położyło dopiero Jego odejście.

W roku 2022 otrzymał od Biblioteki Narodowej nagrodę „Skrzydła Dedala” za całokształt twórczości. Dzisiaj na sprawy tego świata spogląda już z wysoka, z oddalenia. Ufam, że odnajdzie tam ostateczną prawdę, pokój, piękno i harmonię.

Rodzinę i Przyjaciół Zmarłego proszę o przyjęcie serdecznych wyrazów współczucia.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie!

Z poważaniem,

Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

________________________________________

List odczytał doradca Dariusz Dudek.