Uczestnicy uroczystości pogrzebowych
śp. płk. Janusza Sermanowicza
w Skarżysku–Kamiennej
Szanowni Państwo,
wiadomość o śmierci pułkownika Janusza Sermanowicza przyjąłem z głębokim żalem i poczuciem wielkiej straty. Jeszcze nie teraz, jeszcze nie w ten sposób chcieliśmy ponownie okazać Mu nasz najwyższy szacunek i wdzięczność – oczekując przypadającej już za miesiąc setnej rocznicy Jego urodzin. Stało się jednak inaczej. Dlatego dziś uroczystym salutem i z pochylonymi głowami żegnamy ofiarnego uczestnika walk o wolną Polskę, ostatniego z podkomendnych legendarnego Antoniego Hedy „Szarego”, świadka i współtwórcę naszej historii najnowszej.
Janusz Sermanowicz urodził się, wychował i przez długie lata mieszkał w Skarżysku–Kamiennej. Kataklizm niemieckiej inwazji obserwował oczami gimnazjalisty, a jako szesnastolatek, 3 maja 1942 roku, złożył przysięgę wojskową i wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Początkowo służył jako łącznik i kolporter prasy konspiracyjnej. W 1944 roku powierzono Mu funkcję łącznika majora Stanisława Krzymowskiego „Kostki”. Zagrożony dekonspiracją, został skierowany do partyzanckiego II batalionu 3 Pułku Piechoty Legionów AK dowodzonego przez Antoniego Hedę. Z oddziałem tym przeszedł cały szlak bojowy, wziął udział w walkach w Wólce Plebańskiej, Trawnikach, pod Radoszycami, a także w rozbiciu niemieckiego aresztu w Końskich.
Jesienią 1944 roku, zdemobilizowany w stopniu plutonowego podchorążego, wrócił do Skarżyska–Kamiennej. Po rozwiązaniu Armii Krajowej zdecydował się pozostać w konspiracji. Wstąpił do Ruchu Oporu Armii Krajowej, a następnie Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Brał udział
w akcjach, które zapisały się złotymi zgłoskami w dziejach powstania antykomunistycznego. Uczestniczył w zdobyciu broni na stacji kolejowej w Szydłowcu oraz – znów pod dowództwem „Szarego” – w brawurowym rozbiciu głównego aresztu Urzędu Bezpieczeństwa w centrum Kielc i uwolnieniu ponad 350 więźniów, przede wszystkim akowców. Wtedy też, wskutek eksplozji, doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu.
Ujawnił się w 1947 roku. Po ukończeniu Technikum Leśnego w Brynku podjął pracę w Lasach Państwowych. Od lat 70. działał w środowisku „Szaraków”, czyli dawnych żołnierzy Antoniego Hedy. Po 1989 roku był aktywnym działaczem kombatanckim – członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz prezesem oddziału stowarzyszenia weteranów WiN w Skarżysku–Kamiennej. Angażował się w upamiętnianie walk i męczeństwa Polaków podczas II wojny światowej oraz w historyczną i patriotyczną edukację młodzieży, za co Instytut Pamięci Narodowej uhonorował Go nagrodą Świadek Historii. Wśród licznych odznaczeń pułkownika Sermanowicza znalazły się Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Krzyż Armii Krajowej oraz Krzyż Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”.
Nad trumną Pana Pułkownika chcemy ślubować, że zrobimy wszystko, by Polska była taka, jaką sobie wymarzył i o jaką walczył – dumna i na zawsze niepodległa. „Śpij kolego w ciemnym grobie,/ Niech się Polska przyśni Tobie”.
Pułkownik Janusz Sermanowicz przez wiele lat był leśniczym w Leśnictwie Majków i miłośnikiem łowiectwa. Las – niegdyś swój partyzancki dom – uczynił miejscem pracy i odpoczynku. Dlatego w tym ostatnim pożegnaniu dedykuję Mu fragment pięknego wiersza o żołnierskiej ofierze – strofę Lasu Ardeńskiego Zbigniewa Herberta:
„Złóż ręce tak by sen zaczerpnąć
tak jak się czerpie wody ziarno
a przyjdzie las: zielony obłok
i brzozy pień jak struna światła
i tysiąc powiek zatrzepoce
liściastą mową zapomnianą
odpomnisz wtedy białe rano
gdyś czekał na otwarcie bram”.
Rodzinie i Przyjaciołom Zmarłego składam serdeczne kondolencje.
Wieczną nagrodę racz Mu dać, Panie!
Z wyrazami szacunku,
Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
_________________________________________________
Najnowsze
