Organizatorzy i Uczestnicy
uroczystości przy Pomniku Armii Krajowej
i Polskiego Państwa Podziemnego
w Warszawie

Szanowni Państwo,

1 sierpnia 1944 roku, po pięciu latach niemieckiej okupacji, na ulice Warszawy wróciły barwy narodowe, rozbrzmiały słowa „Jeszcze Polska nie zginęła”. Państwo, które przez lata trwało w konspiracji, mogło działać jawnie. W sposób szczególny pozdrawiam żyjących powstańców warszawskich – świadków i uczestników tamtych wydarzeń. To dla mnie jako Prezydenta Rzeczypospolitej, a także historyka i Polaka, wielki zaszczyt – móc oddać hołd pokoleniu, które w najtrudniejszej godzinie pozostało wierne Polsce.

Powstanie warszawskie było aktem odwagi, ale było również aktem państwowym. Do walki stanęli żołnierze Armii Krajowej – sił zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego, wiernego legalnym władzom Rzeczypospolitej na uchodźstwie, będącym bezpośrednią kontynuacją państwa polskiego napadniętego przez Niemcy we wrześniu 1939 roku. W sierpniowe dni 1944 roku Warszawa nie tylko walczyła. Warszawa przywracała Polsce jej suwerenność. Na wyzwolonych ulicach znów powiewały biało–czerwone flagi, działały polskie władze, służby, poczta i prasa. Stolica stawała się na nowo sercem wolnej Polski.

Był to niezwykły zryw całego miasta. Obok żołnierzy stanęły tysiące mieszkańców Warszawy – sanitariuszki i łączniczki, harcerze, duchowni, lekarze, kolejarze, strażacy, kobiety, dzieci i ludzie starsi. Każdy na swój sposób służył Polsce. Jedni walczyli z bronią w ręku, inni ratowali rannych, budowali barykady, przenosili meldunki, nieśli żywność i wodę, dawali nadzieję. Powstanie było dziełem całego miasta – wspólnoty dumnych obywateli Rzeczypospolitej. Naród polski płacił wówczas najwyższą cenę za pragnienie wolności. Lata niemieckiej okupacji to czas planowej eksterminacji naszych elit, terroru, łapanek, egzekucji i obozów zagłady. Powstańczy zryw stanowił odpowiedź ludzi, którzy doświadczyli niewyobrażalnego okrucieństwa, a mimo to nie zgodzili się żyć na kolanach. Był wołaniem o godność, wolność i prawo Polaków do własnego państwa.

Stojąc dziś przed Pomnikiem Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego, oddajemy cześć wszystkim twórcom tego niezwykłego fenomenu naszej historii – państwa, które mimo okupacji zachowało ciągłość i legalność. Państwa, którego fundamentem byli ludzie gotowi służyć Ojczyźnie aż do ofiary własnego życia. Dzisiejsza wolna Polska to najlepszy dowód, że ofiara powstańców warszawskich nie była daremna. Naszym obowiązkiem jest zachować pamięć o ich czynie, strzec prawdy historycznej i każdego dnia umacniać Rzeczpospolitą, której oni pozostali wierni do końca.

Z wyrazami najwyższego szacunku składam hołd wszystkim bohaterom powstania warszawskiego oraz mieszkańcom stolicy, którzy w tamtych dniach dali świadectwo niezwykłej odwagi, solidarności i miłości do Ojczyzny.

Cześć i chwała bohaterom powstania warszawskiego!
Niech żyje Warszawa! Niech żyje Polska!

Z poważaniem,

Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

_________________________________________

List odczytał doradca Prezydenta RP Jakub Banaszek.