Uczestnicy uroczystości pogrzebowych
śp. Stanisławy Celińskiej
w Warszawie
Szanowni Państwo,
„Umarli nie odchodzą/ Są za czasu ścianą/ Są także w naszych sercach/ Gdy ich pamiętamy/ […]/ Nadzieja na spotkanie/ Twą duszę raduje/ Choć rozum nie ogarnia/ Ale serce czuje”.
Umilkł głos autorki i niezrównanej wykonawczyni tych strof – głos charakterystyczny, przesycony emocjami, mocny, często niemal męski w swojej dynamicznej ekspresji, a przez ostatnie kilkanaście lat urzekający kobiecym ciepłem, refleksyjnym spokojem i prawdą serca. Umilkł głos wybitnej, wszechstronnej aktorki, poetki i ogromnie popularnej wykonawczyni piosenki poetyckiej. Odeszła wspaniała, wrażliwa artystka, a przy tym mądry, życzliwy, otwarty na innych człowiek.
Przez blisko 60 lat pracy artystycznej Stanisława Celińska cieszyła się uznaniem i przywiązaniem widzów, świetnymi recenzjami, niemal kompletem prestiżowych krajowych nagród teatralnych, filmowych i muzycznych oraz wysokimi odznaczeniami państwowymi. Aktorką postanowiła zostać już w wieku 12 lat. Swój wyjątkowy talent rozwijała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie pod opieką Ryszardy Hanin. Współtworzyła spektakle Studenckiego Teatru Satyryków, grała u boku najznakomitszych polskich aktorów na najważniejszych stołecznych scenach. We współpracy z Teatrem Telewizji zagrała blisko 60 ról – i ponad trzy razy tyle w Teatrze Polskiego Radia. Oprócz kilku wysoko ocenianych kreacji w arcydziełach klasyków największą sławę przyniosły Jej przede wszystkim role w teatralnym repertuarze współczesnym. Wykreowała także niezapomniane postacie w filmowych dramatach, m.in. w reżyserii Andrzeja Wajdy (Jej debiutancki Krajobraz po bitwie, Panny z Wilka, Korczak, Katyń), Jerzego Antczaka (Noce i dnie) oraz Feliksa Falka (Joanna), a także w wielu bardzo popularnych komediach reżyserów tej miary co Stanisław Bareja (Alternatywy 4, Nie ma róży bez ognia, Zmiennicy), Juliusz Machulski i Janusz Majewski.
Przejąwszy uzdolnienia muzyczne od rodziców – instrumentalistów klasycznych – odnalazła klucz do serc słuchaczy jako wokalistka. W roku 1969, tuż po studiach, wygrała konkurs debiutów na festiwalu piosenki w Opolu. Występowała z sukcesami na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. W przejmujący sposób śpiewała poezje Jana Kochanowskiego. Wykonywane przez Nią ostatnio pieśni i piosenki poetyckie – kontrastujące ze współczesnym pośpiechem i rozedrganiem – zyskały niesłychanie liczną, oddaną publiczność.
Oprócz tego, że stworzyła wybitne kreacje aktorskie, Stanisława Celińska wspaniale odegrała rolę największą i najważniejszą, jaką dla każdego z nas jest po prostu życie – w całej jego złożoności, ze wszystkimi blaskami i cieniami. Kierując się troską o tych, którym Jej wyznania mogłyby pomóc – a wiemy, że jest tych wdzięcznych osób bardzo wiele i grono to stale się powiększa – z niezwykłą szczerością mówiła i śpiewała o swoim trudnym dzieciństwie w powojennej Warszawie, dramatach rodzinnych, miłości i bólu rozstań, zrealizowanych i niezrealizowanych aspiracjach, a także o kajdanach uzależnienia i o Bogu, który – jak głęboko wierzyła – skruszył je w jednej chwili i na zawsze. Bardzo bezpośrednio, bez pozy opowiadała o narodzinach i rozwoju swojej aktorskiej pasji, o pełnym zaangażowaniu w rolę i o wysokich wymaganiach, jakie stawiała sobie w procesie twórczym. O cenie sukcesu oraz o swojej głębokiej religijności.
„Spotkamy się wszyscy, bo nic się nie kończy/ lecz w dobro obraca się […]/ Choć dni przemijają/ To w każdej godzinie ta wiara prowadzi mnie” – śpiewała w utworze Obfitość.
Prosząc najbliższych i przyjaciół Zmarłej o przyjęcie wyrazów współczucia, wyrażam modlitewną nadzieję, że ta autentyczna, żywa wiara nie zawiodła – że śp. Stanisława Celińska ucieszy się obfitością szczęścia i pokoju i że ze swoim pogodnym uśmiechem będzie wyczekiwała ponownego spotkania z nami wszystkimi.
Wieczny odpoczynek racz Jej dać, Panie!
Z wyrazami szacunku
Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
_______________________________________
List odczytał minister Wojciech Kolarski.
Najnowsze
