Uczestnicy i Organizatorzy obchodów

                                                                                   35–lecia samorządu pielęgniarek i położnych

                                                                                   w Warszawie

Szanowni Państwo,

macierzyństwo i ojcostwo, choroba trapiąca nas samych lub osoby najbliższe, skutki wypadku, ból i osamotnienie, a wreszcie podeszły wiek i perspektywa pożegnania ze światem doczesnym – to doświadczenia, które głęboko przeżywamy i które często skłaniają do istotnych przewartościowań. Zarazem są to sytuacje, gdy naocznie przekonujemy się, jak ważną i odpowiedzialną pracę wykonują pielęgniarki i położne, których wiedza, doświadczenie i empatyczna troska stanowią jeden z filarów nowoczesnej opieki zdrowotnej. Dlatego też problemy obu grup zawodowych zasługują na uwagę całej wspólnoty obywatelskiej, a ich aspiracje i postulaty – na powszechne, solidarne wsparcie.

Składam Państwu wyrazy najwyższego uznania i serdeczne gratulacje z okazji 35–lecia samorządu pielęgniarek i położnych. Jubileusz ten kieruje nasze myśli ku realiom wczesnych lat 90. Był to czas radości z upadku komunizmu i odzyskanej wolności. Niestety, narastały wtedy również trudności związane z odziedziczoną po minionej epoce zapaścią gospodarczą oraz patologie transformacji ustrojowej, społecznej i ekonomicznej. Do niechlubnych kart historii Polski po 1989 roku zaliczyć trzeba poważne niedostatki systemu opieki zdrowotnej. Jaskrawym przejawem tego kryzysu był przez wiele lat status materialny i zawodowy pielęgniarek i położnych. Upokarzająco niskie pobory i przeciążenie pracą wykonywaną w bardzo trudnych warunkach stanowiły wyzwanie, z którym kolejne ekipy rządowe nie zawsze chciały się mierzyć. Z tym większym szacunkiem myślę o obronie słusznych interesów pracowniczych położnych i pielęgniarek podejmowanej przez samorząd zawodowy oraz działaczki związkowe.

Świadomość, że sytuacji tej nie sposób dłużej tolerować, upowszechniła się podczas niedawnej pandemii. Dramatyczne wydarzenia tamtych lat uzmysłowiły wszystkim wyjątkową rolę „białego personelu”, doniosłość jego szlachetnego posłannictwa oraz skalę niedoboru wykwalifikowanej
i zmotywowanej kadry medycznej. Ustawa z 28 maja 2021 roku była znaczącym krokiem w stronę zapewnienia pielęgniarkom i położnym godnej płacy za ogromnie ważną i potrzebną pracę, jaką wykonują. Ufam, że regularna waloryzacja ich poborów będzie w Polsce nadal skrupulatnie przestrzeganym standardem – właściwym krajom rozwiniętym. Od rządzących oczekuję także rozwiązań prawnych, dzięki którym wynagrodzenia obu profesji zachowają funkcję motywacyjną, ale też nie będą powodem wewnątrzśrodowiskowych kontrowersji oraz problemów związanych
z zatrudnieniem w zakładach opieki zdrowotnej, często zadłużonych. Trzeba bowiem uczynić wszystko, by zaradzić stale rosnącej średniej wieku osób wykonujących zawód pielęgniarki i położnej. Wielkim wyzwaniem pozostaje luka pokoleniowa spowodowana nieudolnie przeprowadzoną reformą kształcenia zawodowego pielęgniarek i położnych z lat 90., a także emigracja zarobkowa i narastający kryzys demograficzny.

Pomimo wszystkich tych negatywnych zjawisk w ciągu minionego 35–lecia profesje pielęgniarki i położnej zyskały prestiż samodzielnych zawodów medycznych, do których wykonywania droga wiedzie przez studia na uczelniach medycznych. Potwierdzane cenzusami naukowymi wysokie kwalifikacje i poszukiwane specjalizacje, poszerzony zakres zadań i uprawnień, a także powierzanie pielęgniarkom i położnym stanowisk zarządczych w placówkach ochrony zdrowia – wszystko to dobrze przysłużyło się polskim pacjentom. Winszując sukcesów w długoletnich staraniach o godność i wysoką jakość tej niezastąpionej pracy, pragnę też pogratulować innych ważnych inicjatyw podejmowanych przez Naczelną Izbę Pielęgniarek i Położnych oraz Okręgowe Izby Pielęgniarek i Położnych. Przede wszystkim dziękuję za dbałość o kształcenie podyplomowe i ustawiczne oraz działania edukacyjne i praktyczne na polu profilaktyki zdrowotnej. Z uznaniem przyjmuję zwiększenie liczby mężczyzn w środowisku pielęgniarskim do już blisko 4 procent – w tym bardzo potrzebnych pielęgniarzy ratunkowych i anestezjologicznych. Zarówno pielęgniarzom, jak i – nadal nielicznym, ale oddanym swojej pracy – mężczyznom położnym życzę wielu sukcesów.

Jako prezydent chcę realizować wizję bezpiecznej, normalnej Polski, gdzie moi rodacy i ich potrzeby są na pierwszym miejscu. Nie jest tajemnicą, że dobre zdrowie własne i członków rodziny od dawna znajduje się na szczycie wartości najwyżej cenionych przez Polaków. Dlatego jako odrębne gremium doradcze przy Prezydencie RP powołałem Radę Zdrowia, a podczas szczytu zdrowotnego w Pałacu Prezydenckim 5 grudnia 2025 roku zapoznałem się z danymi i opiniami prezentowanymi przez ekspertów i przedstawicieli środowisk medycznych. Byłem zaszczycony, mogąc gościć wtedy także reprezentację pielęgniarek i położnych.

Pragnę dzisiaj powtórzyć z całą mocą: forsowane przez obecny rząd oszczędności na ochronie zdrowia i życia Polaków są nieakceptowalne. Medycy zasługują na wynagrodzenia odpowiadające znaczeniu ich nieocenionej pracy. Osoby mieszkające z dala od wielkich miast zasługują na realny dostęp do szpitali i świadczonych przez nie usług. Hospitalizowani zasługują na wyżywienie, którego ilość i jakość nie będą przejawem ostentacyjnego lekceważenia pacjenta i jego praw. Matki zasługują na łatwo dostępną opiekę położnych w okresie prenatalnym, w trakcie porodu – dla którego szpitalny oddział ratunkowy z pewnością nie jest miejscem optymalnym – oraz w okresie połogu. Od 2024 roku w Polsce zamknięto lub zawieszono działalność już ponad 50 oddziałów położniczych – bez choćby próby wdrożenia rozwiązań alternatywnych, skonsultowanych z samorządem zawodowym położnych i pielęgniarek. Szacowany na 23 miliardy złotych deficyt budżetowy Narodowego Funduszu Zdrowia oraz zapowiedzi odwoływania zaplanowanych na przyszłe półrocze zabiegów diagnostycznych i leczniczych są niebywałym skandalem, według wszelkiego prawdopodobieństwa prowadzącym do wielu ludzkich tragedii.

Wyrażam nadzieję i oczekiwanie, że środowiska medyczne w Polsce – w tym organy samorządu pielęgniarek i położnych – wykorzystają swoją wiedzę, autorytet i dostępne środki nacisku, by włączyć się w dzieło ocalenia polskiego systemu opieki zdrowotnej przed zapaścią. Zapewniam, że w tej fundamentalnie ważnej sprawie mogą Państwo liczyć na moje pełne wsparcie.

Raz jeszcze gratulując Państwu 35–lecia działalności, życzę udanych uroczystości jubileuszowych oraz wszelkiej pomyślności w życiu zawodowym i sferze osobistej.

Z poważaniem

Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

________________________________________________________

List odczytał doradca Prezydenta RP i przewodniczący Rady Zdrowia prof. Piotr Czauderna.