Pani

                                                                                               Ewa Błaszczyk

Szanowna Pani Ewo,
Dostojna Jubilatko,

proszę przyjąć serdeczne gratulacje i najlepsze życzenia z okazji Pani dzisiejszego święta. Z wielkim uznaniem myślę o Pani wybitnych zasługach dla naszej kultury narodowej. Znakomite dokonania sceniczne, filmowe i telewizyjne, a także poruszające interpretacje poezji śpiewanej czynią Panią jedną z najoryginalniejszych, mocno przemawiających do publiczności polskich artystek. Pragnę również wyrazić ogromny szacunek dla Pani działalności społecznej, pełnej pasji i poświęcenia, niosącej tak wiele dobra, wsparcia i nadziei osobom dotkniętym przez los. Za wszystkie te dary wrażliwego człowieczeństwa, solidarności z cierpiącymi i niezgody na bierność składam Pani serdeczne podziękowanie w imieniu wdzięcznych rodaków.

Już od lat wczesnej młodości zwracała Pani uwagę bogactwem talentów i zainteresowań. Z sukcesami uprawiała Pani wyczynowo sport, aby następnie wybrać drogę kariery aktorskiej, a zarazem zadebiutować jako wokalistka. Ukończywszy z wyróżnieniem szkołę teatralną, szybko została Pani uznana za barwną indywidualność polskiej sceny. Pani artystyczną biografię wypełniają wybitne kreacje w spektaklach, które przeszły do legendy. Trwale zapisała się Pani także w dorobku polskiego kina, m.in. zdobywając główną nagrodę aktorską na gdańskim Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za rolę w Nadzorze Wiesława Saniewskiego, przejmująco grając w Dekalogu IX Krzysztofa Kieślowskiego czy też podbijając serca widzów w serialu Zmiennicy Stanisława Barei. Wielkie wrażenie pozostawiają Pani występy w Kabarecie pod Egidą, pełne ekspresji i liryzmu piosenki do słów znakomitych poetów oraz wspaniałe recitale wokalne.

Życie ciężko Panią doświadczyło poprzez tragedie, które ugodziły w Pani najbliższych. Jednak nie skłoniło to Pani do wycofania się, zamknięcia i skupienia na problemach rodziny – lecz do tym większej aktywności, by stawiając czoła osobistym trudnym wyzwaniom, jednocześnie pomagać innym. Jest Pani współzałożycielką fundacji „Akogo?”, która wspiera pacjentów wymagających długotrwałej rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych. Dzieląc się swoimi przeżyciami i zdobytą wiedzą, upowszechniła Pani w polskim społeczeństwie świadomość tych złożonych problemów i przyczyniła się do opracowania skutecznych rozwiązań. Dzięki Pani ogromnemu zaangażowaniu powstała pierwsza w Polsce specjalistyczna klinika „Budzik” dla dzieci w stanie śpiączki po ciężkich urazach mózgu. W ślad za tym powstały analogiczne ośrodki medyczne dla dorosłych: najpierw w Olsztynie, a następnie w Warszawie. Ten ostatni „Budzik” na stołecznym Bródnie miesiąc temu odwiedziła moja małżonka. W jej imieniu raz jeszcze dziękuję za możliwość spotkania z Panią oraz rodzinami i opiekunami pacjentów, za niezwykle pouczające i wzruszające rozmowy.

Oboje z żoną jesteśmy pod głębokim wrażeniem Pani energii, dynamizmu, umiejętności pomnażania międzyludzkiej solidarności i woli walki z przeciwnościami. Słynie Pani z tytanicznych wręcz sił, choć nie dziwię się, że pośród tak wielu podejmowanych zadań zdarza się Pani czasem westchnąć: „Każdego dnia brakuje mi jeszcze kilkunastu godzin”. Proszę przyjąć podziękowanie nie tylko za Pani konkretne dokonania, ale też za stałą inspirację, którą niesie nam Pani w swoim prostym, a poruszającym świadectwie i przesłaniu: „Nie wolno nigdy tracić nadziei”.

W dniu Pani jubileuszu składam życzenia kolejnych znakomitych osiągnięć, zarówno w pracy artystycznej, jak i w działalności charytatywnej dla dobra wspólnego. Życzę Pani zdrowia, spełnienia zamierzeń na przyszłość i wszelkiej pomyślności. Wszystkiego najlepszego!

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Karol Nawrocki