„Nie da się wszystkiego powiedzieć słowami. Nie nasyci się oko patrzeniem i nie wypełni się ucho słuchaniem. To, co już było, jest tym, co będzie, i nie ma nic nowego pod słońcem”. I z takim przekonaniem wchodzimy też w 2026 rok. Choć z wielką nadzieją, że droga, którą będziemy szli, będzie drogą stabilną, drogą prostą. Nie zabraknie nam sił, energii, ale nie zabraknie nam także nadziei i przede wszystkim wiary. Bo o wierze jest to spotkanie, że idziemy w dobrym kierunku, a na końcu drogi pod słońcem czeka nas lepszy świat. I to nam daje nadzieję i wiarę w to, że idziemy w dobrym kierunku.

Eminencjo, Ekscelencje,
Drodzy Pastorowie,
Drogi Rabinie,
Drogi Mufti,
Drogi Imamie,
Szanowni Państwo,
Przedstawiciele Mniejszości Narodowych,
Drodzy Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej!

Polska i nasz genotyp, genotyp wspólnoty narodowej, kumuluje się wokół dwóch ważnych cech i wartości. Z jednej strony jest to wolność i suwerenność, do której jesteśmy przywiązani za sprawą symboliki korony Polskiej, do której tak często wracamy. Ale Rzeczpospolita to także przez wieki ogromna otwartość.

Gdy spojrzymy na historię Pierwszej Rzeczypospolitej, to zobaczymy w istocie mocarstwo europejskie i mocarstwo światowe, które jest mozaiką i narodowości, jest w pewnym momencie Rzeczpospolitą Obojga Narodów, i mozaiką wyznań, i to wszystko pozwala, aby Pierwsza Rzeczpospolita była ogromnym mocarstwem i wielką siłą. Również gdy spojrzymy na Drugą Rzeczpospolitą, to uświadomimy sobie, że mniejszości narodowe w Drugiej Rzeczypospolitej, zaledwie przez te dwie dekady, to miliony polskich Żydów, miliony polskich Ukraińców, to Białorusini, to polscy Ormianie, to polscy Tatarzy. Widać to w sposób wyraźny także w roku 1939, że ta Polska, Druga Rzeczpospolita, mimo wewnętrznych czy często politycznych konfliktów była państwem, które sprawiło, że w roku 1939 swojej ojczyzny bronili przedstawiciele wszystkich mniejszości.

Niestety nasza historia i nasza narodowa wspólnota wypisana jest także cmentarzami w Polsce, w Europie i na całym świecie, i to zawsze było dla mnie wzruszające – i jest wzruszające jako dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – że w polskich kwaterach wojennych na polskich cmentarzach na całym świecie, na grobach tych, którzy służyli Polsce i za Polskę ginęli, są z jednej strony krzyże łacińskie, z drugiej strony krzyże prawosławne, są też półksiężyce i są gwiazdy Dawida. To znaczy, że byli przedstawiciele mniejszości narodowych, którzy na Rzeczpospolitą patrzyli jak na swoją ojczyznę, niezależnie od tego, że modlili się w innych językach czy w innych świątyniach.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

To wszystko jest bardzo zobowiązujące dla mnie jako dla Prezydenta Rzeczypospolitej i mimo że dzisiejsza struktura demograficzna państwa polskiego wygląda zupełnie inaczej niż struktura Drugiej czy szczególnie Pierwszej Rzeczypospolitej – bo wiemy, że mamy 31,5 miliona katolików, ja też jestem dumnym chrześcijaninem i dumnym katolikiem, a mniejszości wyznaniowe z tą największą po katolikach – prawosławną – sięgają pół miliona, a jest jeszcze jedno zgromadzenie modlitewne, które ma powyżej 100 tysięcy – to mimo to, drodzy Państwo, bo to nie statystyka mówi o emocji, o genotypie narodu, czuję się tak bardzo przywiązany do dziedzictwa Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej, a Polska wciąż jest otwarta i na mniejszości narodowe, i na te wszystkie wyznania, które Państwo dzisiaj reprezentują.

Nie jesteśmy dzisiaj także narodem, tak jak Druga Rzeczpospolita, i nie jesteśmy państwem, w którym mniejszości narodowe odgrywają tak wielką rolę – te milionowe mniejszości narodowe – ale wciąż pozostaje w nas zobowiązanie, miłosierdzie, miłość i otwartość, które wprost płyną przecież z nauki chrześcijańskiej, z nauki Jezusa Chrystusa.

Dlatego tak bardzo cieszę się, że mogę podtrzymać tę tradycję, którą zapoczątkowali poprzedni Prezydenci, dodając do tego zobowiązania państwowego, strategicznego, zasadniczego Rzeczypospolitej Polskiej także moje zobowiązanie jako kandydata obywatelskiego w wyborach prezydenckich i w istocie Prezydenta obywateli Rzeczypospolitej.

Tak, czuję się odpowiedzialny za wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od tego, w jakim kościele modlą się do Pana Boga czy z jakiej mniejszości narodowej pochodzą. Moim zobowiązaniem jest opieka nad wszystkimi obywatelami Rzeczypospolitej, zapewnienie im bezpieczeństwa, normalności, dobrobytu i dobrego życia w naszym wspólnym domu, jakim jest dzisiaj Rzeczpospolita.

Drodzy Państwo,

chcę powiedzieć jeszcze rzecz bardzo osobistą, której nie mówiłem do tej pory jako Prezydent Polski, a którą chciałbym powiedzieć właśnie w tak znamienitym gronie właśnie dzisiaj. Moje zobowiązanie, poza tym, że odnosi się do historii Rzeczypospolitej Polskiej i do obywatelskiej prezydentury przez najbliższe pięć lat, to odnosi się także do mojego doświadczenia osobistego. Moimi najbliższymi przyjaciółmi, odkąd skończyłem siedem lat, moimi jako katolika, jako chrześcijanina, był z jednej strony polski Tatar z ważnej polskiej, zasłużonej rodziny tatarskiej, a więc wyznawca islamu Olgierd Chazbijewicz, a z drugiej strony człowiek, który nie był częścią Kościoła katolickiego, a był i do dnia dzisiejszego pozostaje chrześcijaninem. Chcę Państwu powiedzieć, że nikt z nas w czasie tych 35 lat nie przekonał drugiego do tego – i nawet nie staraliśmy się – aby zmienił afiliację do swojego Kościoła. Ale w ciągu tych 35 lat wspólnie sprawdziliśmy naszą przyjaźń, wciąż się przyjaźnimy, jesteśmy razem i często dyskutujemy o tym, co najważniejsze w naszym życiu, czyli o wierze, o Panu Bogu i o przywiązaniu do najważniejszych wartości. Myślę, że na tym osobistym, indywidualnym przykładzie możemy rozpatrywać też naszą współpracę w trosce o Rzeczpospolitą Polską i wzajemne relacje między kościołami w Polsce.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Chciałbym życzyć wszystkim Państwu, Eminencji, Ekscelencjom, Pastorom, drogiemu Rabinowi, Muftiemu, Imamowi, wszystkim naszym gościom i przedstawicielom mniejszości narodowych, aby Polska w roku 2026 – i dołożę do tego wszelkich starań – była bezpieczna, była ambitna, była rozwijająca się w 2026 roku i w kolejnych latach, a jako Prezydent Polski proszę wszystkich Państwa o to, abyście w różnych świątyniach, czasami w różnych językach zawsze modlili się o nasz wspólny dom, Rzeczpospolitą Polską.

Dziękuję.