Dobry wieczór Państwu.

Po tej eksplozji z jednej strony talentów, swoistej wirtuozerii, żywiołowej reakcji publiczności przez ostatnie trzy tygodnie, tej gotowości narodu polskiego – ale także wszystkich, którzy oglądali XIX Konkurs Chopinowski – do zagłębiania się w niego, po trzech tygodniach ciężkiej pracy wszystkich uczestników, tak bardzo utalentowanych, oto na scenę, Drodzy Państwo, zaczynają wychodzić urzędnicy, którzy mają w kilku słowach, przez kilka minut opowiedzieć o tym, co sami czuli w swoim sercu. A tego zwykłymi słowami opisać się nie da. XIX Konkurs Chopinowski śledziłem z wielkim zainteresowaniem, ale przyznam Państwu szczerze: nie jestem gotowy do tego, aby podzielić się swoimi emocjami, więc stoję przed Państwem przede wszystkim po to, żeby pogratulować i w imieniu całego narodu polskiego, Polski podziękować. Podziękować organizatorom tego konkursu, Narodowemu Instytutowi Chopinowskiemu; to naprawdę, Szanowni Państwo, praca setek ludzi przez wiele lat, bo przygotowania do kolejnej edycji właśnie się rozpoczynają, jak mówił mi Pan Dyrektor. Chciałem podziękować wszystkim uczestnikom, którzy dali nam, Drodzy Państwo, tak wiele radości, emocji i satysfakcji. Z głębi serca chciałem także podziękować jury – tak wielka kaloria intelektualna i doświadczenie muzyczne znalazły się w jury; też ludzie bardzo pracowici, którzy przez ostatnie trzy tygodnie dokonywali ocen naszych wirtuozów. Dziękuję także, Drodzy Państwo, publiczności w Polsce i na całym świecie, bo to – jak mówili twórcy w czasie swoich wywiadów – często grają właśnie dla Państwa.

Szanowni Państwo,

dla Polski Fryderyk Chopin jest nie tylko wirtuozem, ale jest także postacią historyczną i postacią tak ważną również w historii współczesnej Polski, dyplomatą kulturalnym, który przecież Polskę niósł w swoim sercu także na emigracji. Przyjaciel Fryderyka Chopina, Cyprian Kamil Norwid, wielki poeta, napisał kiedyś o Fryderyku Chopinie, że „to ten, co Polskę głosił”. Polskę głosił i Polskę sławił, Polskę sławił, bo Polskę znał. Znał krajobraz polski, znał polską duszę. Tu, kilkaset metrów stąd, mieścił się przecież rodzinny dom Fryderyka Chopina. Chodził po warszawskich ulicach, odpoczywał w warszawskich parkach – tutaj jest serce naszego wielkiego mistrza. To serce, z którego płynęły emocje – czasem smutek, czasem miłość, czasem żal, które oddawał za sprawą nut i dźwięków. Sławił Polskę Fryderyk Chopin, bo Polskę znał i Polskę kochał, także gdy pozostawał na dalekiej emigracji.

Ale musimy ze skromnością, Drodzy Państwo, przyznać – ja to mówię jako Prezydent Polski – że oczywiście Fryderyk Chopin nie jest tylko nasz. Ten sam Cyprian Kamil Norwid napisał: „Sercem Polak, a talentem świata obywatel”. I myślę, że każdy kolejny Konkurs Chopinowski właśnie tego dowodzi, że za sprawą muzyki Fryderyk Chopin jest i był obywatelem całego świata, łamiąc nie tylko granice, ale także – jak widzimy – kolejne wieki, w których jest interpretowany, w których jest opowiadany, w których go słyszymy. Gdy w 1927 roku zorganizowano pierwszy Konkurs Chopinowski, mój wielki poprzednik, Profesor Ignacy Mościcki, Prezydent Polski, nie miał wątpliwości, że należy objąć ten konkurs Patronatem Prezydenta Polski. Odradzająca się po ponad 120 latach niewoli Rzeczpospolita bardzo potrzebowała Fryderyka Chopina.

Za dwa lata obchodzić będziemy 100. rocznicę Konkursu Chopinowskiego, który, Drodzy Państwo, trwa cyklicznie od 100 lat. Z jednym wyłączeniem – w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy, okupanci, zakazali grać Fryderyka Chopina, i trzymali się tego bardzo rygorystycznie. Więc już dzisiaj w imieniu Polski, Polaków, Rzeczypospolitej chciałbym wszystkich Państwa, wspaniałych twórców, którym jeszcze raz gratuluję, zaprosić do Warszawy na XX Konkurs Chopinowski. Cieszę się, że ten konkurs, Drodzy Państwo, także osiąga tak wspaniałe rezultaty w świecie cyfrowym. To pokazuje, że przed nami, przed Polską, przed Fryderykiem Chopinem, przed młodymi twórcami – choć „młodymi” mówię z lekkim dystansem, bo gdy patrzę na doświadczenie młodych ludzi, Drodzy Państwo, to nie chce mi się wierzyć, że są młodymi twórcami – tak wiele jeszcze przed nami w opowieści o Fryderyku Chopinie. Niech żyje ten wielki wirtuoz, niech żyje Polska. Dziękuję Państwu bardzo.