Z żalem żegnam śp. Profesora Jerzego Szackiego, socjologa, historyka, myśliciela i teoretyka nauki, wykładowcę Uniwersytetu Warszawskiego i członka Polskiej Akademii Nauk, odznaczonego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, za bohaterstwo i odwagę w ratowaniu Żydów podczas II wojny światowej.

Był wybitnym przedstawicielem warszawskiej szkoły historyków idei. W swoich pracach wnikliwie analizował myśl społeczną, polityczną i filozoficzną różnych nurtów: od marksizmu przez liberalizm po konserwatyzm i tradycjonalizm. W czasach, gdy nasz kraj znajdował się za żelazną kurtyną, należał do tych badaczy, dzięki którym Polacy mogli poznawać dorobek intelektualny Zachodu.

Odegrał istotną rolę w formowaniu kilku pokoleń polskiej inteligencji. Rzetelny uczony i prawy człowiek, angażował się w działalność środowisk opozycyjnych. Wielu jego uczniów i słuchaczy odegrało ważną rolę w okresie pokojowej rewolucji „Solidarności”, przełomu 1989 roku i budowania suwerennej Rzeczypospolitej.

Pozostanie w naszej pamięci jako błyskotliwy intelektualista i erudyta, o wyraźnych własnych przekonaniach i sympatiach, a jednocześnie otwarty na dialog i uczciwy względem odmiennych poglądów.