Andrzej Rozpłochowski – działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, zmarł w poniedziałek 20 grudnia, miał 71 lat.

Andrzej Rozpłochowski (ur. 7 września 1950 r.) pod koniec l. 70 rozpoczął pracę w Hucie Katowice w Dąbrowie Górniczej. W 1980 r. uczestniczył tam w strajku, a potem został przewodniczącym komitetu strajkowego. 11 września 1980 r. podpisał w imieniu protestujących ze stroną rządową Porozumienie Katowickie. To właśnie w Dąbrowie Górniczej wynegocjowano postulat, że Porozumienia Gdańskie obowiązują na terenie całego kraju. Porozumienie Katowickie umożliwiło także tworzenie w Polsce niezależnego i scalonego ruchu związkowego.

Po wprowadzeniu stanu wojennego Andrzej Rozpłochowski był internowany w Ośrodku Odosobnienia w Katowicach, następnie w Zabrzu–Zaborzu, Grodkowie i Uhercach. Został oskarżony o „próbę obalenia siłą ustroju PRL”, był przetrzymywany bez wyroku w Areszcie Śledczym Warszawa–Mokotów, zwolniony na mocy amnestii w lipcu 1984 r.

Od 1988 r. przebywał na emigracji w Stanach Zjednoczonych, angażował się w działalność organizacji polonijnych. W 2010 r. wrócił do Polski. Angażował się m.in. w upamiętnianie historii „Solidarności”.

W Święto Niepodległości w 2017 r. Prezydent Andrzej Duda odznaczył Andrzeja Rozpłochowskiego „za niezłomność w dążeniu do demokratyzacji życia publicznego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (PAP)