Uczestnicy i Organizatorzy obchodów

35. rocznicy strajków kwietniowo–majowych

                                                                                    „Wiosna Solidarności 88”

                                                                                   w Krakowie – Nowej Hucie

Szanowni Państwo!

„Zima wasza, wiosna nasza.” Tym hasłem pisanym na murach i drukowanym w ulotkach krzepiło się polskie społeczeństwo po brutalnym ciosie, jakim było wprowadzenie 13 grudnia 1981 roku stanu wojennego. W prostym zdaniu wyrażała się ufność, że mroźny krajobraz z czołgami i transporterami opancerzonymi na ulicach ustąpi przed wiosennym odrodzeniem, przed solidarną siłą ludzi domagających się wolności. Choć okazało się, że na spełnienie tej nadziei trzeba było więcej czasu, to jednak wyczekiwana wiosna nadeszła.

Wiosenne miesiące 1988 roku, niosące potężną falę strajków i protestów, stały się początkiem końca komunizmu. Zawrzało w wielu ośrodkach kraju, w zakładach pracy, na uczelniach i ulicach. Jednym ze środowisk najsilniej występujących przeciw kłamstwom, biedzie i przemocy schyłkowego PRL–u była brać hutnicza. To tutaj, w Nowej Hucie, rozpoczął się 26 kwietnia 1988 roku masowy strajk, w którym obok żądań socjalnych, ważnych dla całego społeczeństwa, wysunięto też postulat legalizacji „Solidarności” i przywrócenia do pracy jej represjonowanych działaczy.

Po raz kolejny Nowa Huta udowodniła, jak niedorzeczne były oczekiwania komunistów, że zbudowany tu kombinat metalurgiczny i osiedle robotnicze staną się idealnym odzwierciedleniem propagandowych haseł. Nowe proletariackie miasto miało być przeciwwagą dla inteligenckiego, wyznającego tradycyjne wartości Krakowa. Tymczasem to właśnie tutaj Polacy dali wspaniały przykład, że są narodową wspólnotą, która nie da się skłócić ani podzielić. Już na przełomie lat 50. i 60. mieszkańcy Nowej Huty, tocząc zmagania o budowę kościoła i broniąc krzyża, stanowiącego symbol wiary i wolności, pokazali, jakie wartości są im naprawdę bliskie. Tutejsza społeczność potwierdzała to później wielokrotnie. Nowohucki strajk wiosną 1988 roku – jeden z największych w ówczesnej Polsce – wstrząsnął posadami murszejącego systemu. Gestem wściekłości reżimu była brutalna pacyfikacja strajkującej huty, podczas której wielu protestujących pobito i aresztowano. Nie mogło to już jednak zatrzymać potężniejącej fali wolności. 18 maja 1988 roku nowohucki Komitet Strajkowy przekształcił się w Komitet Organizacyjny NSZZ „Solidarność”, demonstrując, że działalność na rzecz wolnej Polski wychodzi z podziemia na światło dnia.

Wydarzenia z przełomu kwietnia i maja 1988 roku zasługują na miano „Wiosny Solidarności” również dlatego, że w ówczesnych protestach licznie wzięło udział młode pokolenie, które z racji wieku nie mogło jeszcze uczestniczyć w wydarzeniach Sierpnia’80. Idee „Solidarności” okazały się inspiracją także dla nich. Poprzez łańcuch pokoleń łączący historię z teraźniejszością są one trwale wpisane w polską tożsamość i nasze rozumienie patriotyzmu, racji stanu i służby dobru wspólnemu.

Łącząc się z Państwem, oddaję dzisiaj cześć wszystkim, którzy tu, w Nowej Hucie, w wiosennych miesiącach 1988 roku prowadzili nas drogą do wolności. Dziękuję organizatorom uroczystych obchodów, pielęgnującym pamięć o wydarzeniach sprzed 35 lat. Składam wyrazy uznania wszystkim tu obecnym, dającym świadectwo przywiązania do wartości, które stanowią fundament niepodległej Polski. Wierzę, że będziemy wiernie rozwijać dziedzictwo tamtej wiosny.

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda

List został odczytany przez Doradcę Prezydenta RP Dariusza Dudka.