Uczestnicy i Organizatorzy Kongresu
„Jan Paweł II. Inspiracja dla świata”
na Zamku Królewskim na Wawelu
w Krakowie

Szanowni Państwo!

Dwa dni temu minęła 65. rocznica święceń biskupich Karola Wojtyły, a 16 października obchodzić będziemy 45. rocznicę jego wyboru na Stolicę Apostolską. Życie i pontyfikat św. Jana Pawła II naturalnie oddalają się w czasie. Ale ten najwybitniejszy Polak i jeden z największych przywódców Kościoła katolickiego pozostaje obecny w serdecznych wspomnieniach rodaków i niezliczonych osób na wszystkich kontynentach – zaświadczających, że jego nauczanie, charyzma i osobista świętość odmieniły ich życie. Należy on bowiem do wyjątkowego grona myślicieli i mężów stanu, którzy wpłynęli na dzieje świata w sposób trwały i jednoznacznie pozytywny. Sądzę, że właśnie z perspektywy kolejnych dekad i wieków – gdy na dalszy plan zejdzie to, co mniej ważne, doraźne, wtórne – dziedzictwo papieża z Krakowa będzie cenione coraz wyżej. Nie tylko jako przełom w dziejach całego chrześcijaństwa, nie tylko jako wkład w powstrzymanie ekspansji komunizmu oraz zabiegi o pokój między ludźmi różnych ras, kultur i religii, ale i jako inspiracja dla wszystkich ludzi dobrej woli marzących o dokonaniu niemożliwego.

Dzieła i nauczanie papieża wyrastały z polskiej historii i kultury. To narodowe doświadczenie – zuniwersalizowane i przepracowane w duchu odpowiedzialności, jaka spoczywa na następcy św. Piotra – sam wskazywał jako jedno ze źródeł, z których wywiódł szczegółowe cele i styl swojego pontyfikatu. Jako człowieka ukształtował go rodzimy model katolickiej religijności, a także polski romantyzm – mniej indywidualistyczny, bo sprzęgnięty z dążeniami niepodległościowymi, czyli z ideą dobra wspólnego. Syn polskiego oficera był w jakiejś mierze dziedzicem tradycji rycerskich i insurekcyjnych. Wykształcony w wadowickim gimnazjum i na Uniwersytecie Jagiellońskim, doceniał wartość narodowej tożsamości i kodów kulturowych. Był znawcą filozofii europejskiej, sam zaś wpisywał się w nurt personalistyczny. Jako artysta, były robotnik, sportowiec i duszpasterz dostrzegał wagę życiowego, materialnego konkretu – bo to w nim powinna przejawiać się sprawczość każdego człowieka, a w szczególności „człowieka sumienia”. Wykładowca etyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, najwyższy doczesny autorytet Kościoła w sprawach wiary i moralności, należał do pokolenia odrodzonej Polski i w młodości był świadkiem trudów odbudowy państwa po nocy zaborów. Uczestniczył w heroicznym oporze wobec totalitarnego zniewolenia, jakie naszemu narodowi nieśli niemieccy naziści i sowieccy komuniści. Pamiętając te przeżycia, głosił później całemu światu przesłanie „nadziei wbrew nadziei”, wołał: „Nie lękajcie się!” i dawał przykład, jak mężnie konfrontować się z przeciwnościami – jako przywódca religijny, jeden z moralnych przywódców wolnego świata, ale i jako osoba ludzka: człowiek zmagający się ze swoimi obawami, troskami, dylematami, fizyczną słabością, bólem i chorobą.

Dziękuję wszystkim przybyłym na rozpoczynający się kongres za promowanie rzetelnej wiedzy i dzielenie się przemyśleniami na temat życia i dzieła św. Jana Pawła II. Wykonują Państwo ogromnie ważną i cenną pracę, bo w obliczu wyzwań stojących przed Polską, Europą i światem bardzo potrzeba nam postaci, które umacniają ducha, napełniają otuchą i pomagają „przekroczyć próg nadziei”. Przyjmijcie Państwo życzenia owocnych obrad i serdeczne pozdrowienia.

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda

___________________________________

List odczytał Sekretarz Stanu w KPRP Wojciech Kolarski.