Organizatorzy i Uczestnicy obchodów
40. rocznicy strajku w obronie krzyży

w Zespole Szkół Zawodowych

we Włoszczowie

Szanowni Państwo!

Uczniowski strajk okupacyjny w Zespole Szkół Zawodowych we Włoszczowie w grudniu 1984 roku był jednym z ważniejszych wydarzeń na polskiej drodze od komunistycznego zniewolenia do wolności. Postulaty, przebieg i wyjątkowi uczestnicy tego protestu, a także jego głęboki wymiar symboliczny pozwalają lepiej zrozumieć, czym w istocie było zło, z którym my, Polacy, zmagaliśmy się od zakończenia II wojny światowej. Wspaniała postawa włoszczowskich uczniów wzbudza podziw dla ich siły ducha i determinacji, a jednocześnie przypomina o wytrwałości, z jaką miliony rodaków kultywowały patriotyzm, marzenie o wolności oraz przywiązanie do wartości i tradycji duchowych, na których opiera się nasza kultura narodowa i cała cywilizacja europejska.

Od 1945 roku naszym krajem władali uzurpatorzy z sowieckiego nadania, wyznawcy zbrodniczej ideologii, a nierzadko po prostu bezideowi i skorumpowani cynicy. Nie licząc się ani z tożsamością i dziedzictwem Polaków, ani z elementarnymi potrzebami i aspiracjami ludzkimi, w obronie swojej władzy i przywilejów torturowali i zabijali weteranów walk o niepodległość, strzelali do protestujących robotników, więzili i szykanowali za publiczne upominanie się o prawdę o polskiej historii i współczesności. Nie cofali się przed jawnym bezprawiem, fingowaniem procesów sądowych, zastraszaniem, łamaniem karier zawodowych i odbieraniem środków do życia. Dopuszczali się porwań i skrytobójstw, których ofiarami padali również duchowni. Uprowadzenia i ciężkie pobicia, także ze skutkiem śmiertelnym, dotykały nawet studentów i uczniów. Rodzice młodych patriotów doświadczyli wieloletniego nękania i represji.

Trzeba to wszystko przypomnieć, aby w pełni docenić odwagę i prawość włoszczowskiej młodzieży, która nie zgodziła się na usunięcie z sal lekcyjnych krzyży, zawieszonych tam dzięki pokojowej rewolucji Solidarności w 1980 roku. W listopadzie 1984 roku zdecydowana większość uczniów Zespołu Szkół Zawodowych podpisała w tej sprawie petycję. Gdy okazało się, że została zignorowana, uczniowie rozwiesili w klasach nowe krzyże, które również skonfiskowano. Próby nacisku ze strony władz szkoły i przedstawicieli władz państwowych nie tylko nie skłoniły uczniów do rezygnacji z ich postulatu, lecz przeciwnie – wzmocniły wolę oporu. Wspierani przez biskupa pomocniczego katolickiej diecezji kieleckiej i dwu kapłanów, 3 grudnia rozpoczęli okupację kompleksu budynków szkolnych. Ani oszczercza propaganda w mediach, ani otaczający szkołę kordon milicji, ZOMO i SB nie złamały ich ducha. Decyzja o zakończeniu strajku 16 grudnia została podjęta dopiero wtedy, gdy stało się jasne, że odniósł on moralne zwycięstwo: dowiódł, iż włoszczowska młodzież nie pozwoli odebrać sobie wewnętrznej wolności, najgłębszych przekonań oraz godności człowieka i obywatela.

Podobne protesty odbyły się wówczas w kilkudziesięciu innych szkołach i internatach – i również tam na młodocianych strajkujących i ich najbliższych spadły bardzo surowe kary i represje. Jednak wystąpienia te wywołały szeroki oddźwięk w całym kraju. Przypomniały bowiem gorzką prawdę, że nie byliśmy gospodarzami we własnym kraju – w swoich miejscowościach i osiedlach, zakładach pracy, szkołach i innych placówkach użyteczności publicznej, a opresyjny reżim zupełnie nie liczył się z wolą, wrażliwością i oczekiwaniami naszego narodu. Coraz głębsza i powszechniejsza tego świadomość walnie przyczyniła się do tego, że już pięć lat później komunistyczna dyktatura – zmuszona do negocjacji ze stroną opozycyjną – została jednoznacznie odrzucona w wielkim plebiscycie wolności, jakim były pierwsze częściowo wolne wybory parlamentarne z 4 czerwca 1989 roku.

Najserdeczniej dziękuję organizatorom i uczestnikom dzisiejszych uroczystości rocznicowych oraz wszystkim, którzy stoją na straży pamięci o tamtym proteście. Państwa działania nie tylko dobrze służą prawdzie i sprawiedliwości, lecz także wzmacniają duchowe i kulturowe podstawy, na których wyrosła polska tożsamość, ponadtysiącletnia państwowość i zdolność naszych rodaków do odnoszenia sukcesów, tak licznych na przestrzeni wieków. Jestem przekonany, że jako obywatelska wspólnota wolnej, suwerennej Rzeczypospolitej będziemy na tych fundamentach budować pomyślną, bezpieczną przyszłość własną i naszych potomnych.

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda