Organizatorzy i Uczestnicy
uroczystości z okazji
Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”
na terenie
byłego Aresztu Śledczego Warszawa-Mokotów
Szanowny Panie Ministrze!
Szanowni Państwo!
Już po raz dziesiąty obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” jako święto państwowe, z inicjatywą ustanowienia którego wystąpił przed dekadą Prezydent Profesor Lech Kaczyński. W 69. rocznicę zamordowania przez komunistów w więzieniu na Rakowieckiej przywódców IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” oddajemy hołd wszystkim bohaterskim żołnierzom powojennego podziemia niepodległościowego. Tegoroczne uroczystości w szczególny sposób współbrzmią z trwającymi Narodowymi Obchodami Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach których świętować będziemy stulecie naszego największego zwycięstwa militarnego w XX wieku: wojny polsko-bolszewickiej, o której losach zadecydowała wiekopomna wiktoria warszawska.
Czcząc pamięć i czyny bohaterów drugiej, antykomunistycznej konspiracji, warto przypomnieć, jak ogromnie ważnym wydarzeniem był dla naszych przodków i poprzedników rok 1920. Triumf w boju, odniesiony przez przeszło milion rodaków, w znacznej mierze ochotniczo wstępujących do Wojska Polskiego, zjednoczył nasz naród. Przez blisko półtora wieku podzieleni granicami zaborów, Polacy stanęli razem do walki o Ojczyznę – i zwyciężyli. Odparli Armię Czerwoną sprzed samych wrót stolicy. Ocalili własne odrodzone państwo, a także wolność wielu innych narodów Europy.
Triumf 1920 roku był najważniejszym wspólnotowym doświadczeniem pokolenia Niepodległej. Odznaczenia wojskowe, dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki udziału w wojnie przeciw bolszewikom przechowywano w polskich domach jak najdroższe relikwie. W takiej też atmosferze dorastała następna generacja, uformowana już w wolnej Polsce. W swoich rodzinach, szkole, harcerstwie otrzymywali przekaz tej tradycji, nie wiedząc jeszcze, że wkrótce przyjdzie im – tak jak ich ojcom – zmierzyć się ze Związkiem Sowieckim.
Agresja 17 września 1939 roku i okupacja ziem wschodnich, zbrodnia katyńska i masowe wywózki były pierwszym etapem zemsty bolszewików za klęskę i upokorzenie z 1920 roku. Etap drugi nadszedł wraz z ponownym wkroczeniem Sowietów na przedwojenne terytorium Rzeczypospolitej w styczniu 1944 roku. Represje objęły już nie tylko kadrę oficerską i elity, lecz cały naród. Ze sprzeciwu wobec tego nowego zniewolenia zrodziło się powstanie antykomunistyczne, którego uczestnikom składamy dzisiaj hołd jako bohaterom naszej wolnej, niepodległej, suwerennej Polski.
Reżim komunistyczny bezwzględnie zdławił ten opór. Zniszczył siły podziemia za pomocą intryg i zdrady, inwigilacji i szantażu, przeciw oddziałom partyzanckim wysyłając czołgi i lotnictwo. Skrytobójczo wymordował, skazał na kary śmierci i długoletniego więzienia tysiące polskich patriotów. Chciał też wymazać pamięć o nich, podobnie jak niszczył pamięć o triumfie 1920 roku.
Z bibliotek planowo usunięto książki poświęcone wojnie polsko-bolszewickiej, a konspiracyjne archiwalia były dostępne tylko dla zaufanych partyjnych badaczy. Prawdę zastąpiła propaganda, szkalująca tych, którzy ośmielili się przeciwstawić woli Stalina. Zemsta za pokonanie najeźdźcy i kara za zryw niepodległościowy miały być takie same: śmierć, niesława i zapomnienie.
My, Polacy, przechowaliśmy jednak wiedzę o tym, kto w naszych dziejach najnowszych zasłużył na chwałę, a kto na potępienie, kto był patriotą wiernym Ojczyźnie, a kto się jej sprzeniewierzył. A kiedy ponownie odzyskaliśmy wolność, pamięć i prawda – ocalone w rodzinach i środowiskach kombatanckich – stały się własnością całego narodu. Dziś znów, tak jak w latach międzywojnia, bohaterowie wojny 1920 roku mają swoje pomniki i poczesne miejsce w historii ojczystej. I także ich następcy – niezłomni żołnierze antykomunistycznego powstania – mają dziś swoje miejsce w panteonie obrońców niepodległej Rzeczypospolitej.
Patrząc wstecz na minione dekady, doceniamy wielką pracę historyków, pisarzy, filmowców, muzyków, dzięki którym dzieje powojennego podziemia stały się powszechnie znane. Jesteśmy głęboko wdzięczni badaczom, którzy odnaleźli i zidentyfikowali szczątki tak wielu bohaterów drugiej konspiracji. Niezwykle cenne i potrzebne są działania Ministerstwa Sprawiedliwości, dzięki którym w tym szczególnym miejscu powstaje Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL. Wreszcie, dziękujemy także wszystkim przyczyniającym się do tego, że Wyklęci są obecnie nie tylko postaciami znanymi z pomnikowych woluminów i posągów, ale towarzyszą nam w naszej codzienności jako bohaterowie kultury popularnej i symbole żywej tradycji, ważnej dla nas, współczesnych, patronujący ulicom i placom, ale też imprezom masowym, takim jak biegi Tropem Wilczym i inne zawody sportowe, konkursy lub rajdy śladami poszczególnych zgrupowań.
Jestem przekonany, że te pozytywne zjawiska społeczne będą trwać i rozwijać się przez następne lata. Niech świętowanie uroczystości ku czci bohaterów powstania antykomunistycznego przyczynia się do budowania ducha i siły Polski wolnej, niepodległej i wiernej swojemu dziedzictwu.
Cześć i chwała bohaterom! Wieczna pamięć poległym za Niepodległą!
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda
W imieniu Prezydenta RP list odczytał minister Andrzej Dera.
Najnowsze
Najpopularniejsze
